II SA/Rz 887/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. M. i E. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r.nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 887/12 Uzasadnienie Przedmiotem skargi E. M. i Z. M. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] nakazującą wyżej wymienionym, rozbiórkę budynku mieszkalnego będącego w budowie, zlokalizowanego na działce nr ewid. 5934 w Z. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwana dalej "P.b."). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że na skutek zawiadomienia E. C., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 1 grudnia 2010 r. czynności kontrolne na działce nr 5934 w Z. W toku oględzin stwierdzono, że na ww. działce prowadzone są roboty budowlane przy budowie budynku mieszkalnego. Wykonane zostały ściany parteru z pustaków ceramicznych i strop z pustaków ceramicznych na belkach. Wymiary zewnętrzne budynku wynoszą 9,64 x 12,04 m. W trakcie kontroli H. M. – pełnomocnik E. M. i Z. M. przedłożyła do wglądu złożone Staroście [...] w dniu 19 października 2010 r. zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na remoncie budynku mieszkalnego nr 244, na działce nr 5934 w Z., obejmujących wymianę tynków, podłóg, instalacji elektrycznej oraz ciągu kominowego. Dodatkowo oświadczyła, że do robót przystąpiono "z końcem października", a wobec tego, że w trakcie robót wynikło, że ściany i fundamenty "sypią się" rozebrano stary budynek mieszkalny, wykonano nowe fundamenty i nowe ściany w większości po obrysie starego budynku. Poszerzenie budynku od strony południowej zostało wykonane w miejscu starych fundamentów, które zostały odkopane. Po wszczęciu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 1 marca 2011 r. przeprowadził na ww. działce oględziny z udziałem stron. W ich toku H. M. złożyła dodatkowe wyjaśnienie dotyczące wykonanych robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, wskazała, że początkowo miał to być remont starego drewnianego budynku, wybudowanego w 1938 r. i roboty te zostały wykonane. W trakcie tych robót okazało się, że ściany są spróchniałe, rozebrany został budynek i wykonano nowe fundamenty, nowe ściany w większości po obrysie starych oraz nowy strop, stary był nieszczelny groził zawaleniem. Z uwagi na powyższe ustalenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. postanowieniem dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] wstrzymał roboty budowlane przy wykonywaniu przebudowy budynku. Na skutek złożonego zażalenia rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem WINB z dnia [...] czerwca 2011 r. ([...]) a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ wskazał na nieprawidłowe zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych i przyjęcie niewłaściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) nakazał E. M. i Z. M. wstrzymać samowolnie prowadzone roboty budowlane i nałożył obowiązek przedłożenia w terminie do 31 grudnia 2011 r. dokumentów wymienionych w tym postanowieniu. W dalszej kolejności postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. PINB zmienił ww. postanowienie i określił termin przedłożenia ww. dokumentów na dzień 31 maja 2012 r. W dniu 30 grudnia 2011 r. H. M. – jako pełnomocnik inwestorów E. M. i Z. M. przedłożyła część wymaganych dokumentów. Następnie w dniu 6 lutego 2012 r. i 6 kwietnia 2012 r. PINB skierował do ww. pismo z wyjaśnieniami i wezwaniem do złożenia właściwych dokumentów do dnia 31 maja 2012 r., a postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. ([...]) nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym, polegających na uzupełnieniu wymaganych dokumentów o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego i przedłożeniu projektu budowlanego na budowę budynku mieszkalnego. Wobec niewywiązania się przez E. M. i Z. M. z nałożonego obowiązku decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. nakazał wyżej wymienionym rozbiórkę budynku mieszkalnego będącego w budowie, zlokalizowanego na działce nr ewid. 5934 w Z. W odwołaniu od tej decyzji E. M. i Z. M. – reprezentowane przez pełnomocnika H. M. wniosły o jej uchylenie. Zarzuciły naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i art. 8 oraz art. 11 k.p.a. Zarzuciły błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania art. 3 pkt 6 i art. 48 ust. 1 P.b. oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez dowolne uznanie wykonanych prac za budowę nowego budynku, podczas gdy prace te winny zostać zakwalifikowane jako remont. Podały, że wykonane prace stanowiły jedynie remont istniejącego budynku, a wykonana część prac remontowych wynikała z konieczności zabezpieczenia budynku przed szkodliwymi warunkami atmosferycznymi, co było związane ze zbliżającym się okresem zimowym oraz zabezpieczeniem remontowanego budynku przed niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody inwestorom i osobom trzecim. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na prawidłowość wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. Podał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odstępstwa od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określono w art. 29-31 P.b. W art. 29 P.b. zawarto katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w art. 30 P.b. zawarto enumeratywne wyliczenie przypadków, w których wymagane jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. WINB podał, że inwestorzy E. M. i Z. M. posiadały zgłoszenie z dnia 11 października 2010 r. na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejącego budynku mieszkalnego obejmującego wymianę tynków, podłóg, instalacji elektrycznej i ciągu kominowego. W trakcie remontu istniejący budynek został rozebrany i wykonano fundamenty, nowe ściany murowane z pustaków ceramicznych i strop z pustaków ceramicznych na belkach. W ocenie WINB organ I instancji prawidłowo ustalił, że zakres wykonanych robót budowlanych stanowi budowę budynku mieszkalnego. Potwierdzają to kontrola przeprowadzona w dniu 1 grudnia 2010 r. i oględziny w dniu 1 marca 2011 r. Zakres robót potwierdza również oświadczenie pełnomocnika inwestorów – H. M. złożone do protokołu kontroli i oględzin. Organ odwoławczy powołując się na art. 3 pkt 6 P.b. podał, że w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z rozbudową, nadbudową ani odbudową obiektu, gdyż przedmiotowy obiekt wykonany został o innych wymiarach niż poprzedni. Z kopii mapy zasadniczej i kopii mapy ewidencyjnej wynika, że poprzednio istniejący budynek mieszkalny miał wymiary ok. 7,00m x 12,00m, natomiast obecny budynek ma wymiary 9,60m x 12,04m. wykonane roboty budowlane doprowadziły do powstania nowego budynku z nowych materiałów i o nowych wymiarach, na budowę którego wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestorzy takiej ostatecznej decyzji nie posiadają, zatem realizacja przedmiotowego obiektu nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Konsekwencją powyższego jest co do zasady rozbiórka obiektu budowlanego, ale istnieje możliwość legalizacji budowy takiego obiektu lub części, po spełnieniu warunków określonych w art. 48 P.b. WINB za prawidłowe uznał wszczęcie przez ogran I instancji procedury określonej w art. 48 P.b. Prawidłowo postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. (zmienionym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r.) wstrzymano prowadzenie robót budowlanych i nałożono obowiązek przedłożenia dokumentów i opracowań niezbędnych do jego legalizacji. W określonym terminie H. M. – pełnomocnik inwestorów, przedłożyła 4 egzemplarze projektu budowlanego pn. "rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego" oraz oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Nie przedłożono natomiast decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. 5934 w Z. Organ wezwał inwestorów do przedłożenia właściwych dokumentów i uzupełnienia ich o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego i przedłożenia projektu budowlanego na budowę budynku mieszkalnego. Projekt ten nie został uzupełniony. Organ zwrócił uwagę również na zalegającą w aktach sprawy uwierzytelnioną kopię decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2011 r. (znak" [...], która dotyczy inwestycji pn. "przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego wraz z budową urządzeń technicznych w tym m.in. bezodpływowego zbiornika ścieków sanitarnych na działce nr 5934 w Z". Przedłożony projekt budowlany nie dotyczy jednak realizowanej inwestycji, tj. budowy budynku mieszkalnego. Dotyczy on nadbudowy, przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego (parterowego o konstrukcji drewnianej, wykonanego w latach 1960-1970) a budynek taki nie istnieje. Nadto w metryczkach rysunków wskazani są zamiennie jako inwestorzy H. i Z. M. oraz E. M. i Z. M. WINB uznał, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie i słusznie organ I instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Końcowo zaznaczył, że sytuacja wykonania remontu budynku mieszkalnego nie ma większego znaczenia gdyż późniejsze roboty budowlane spowodowały, że powstał nowy obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyły E. M. i Z. M. – reprezentowane przez pełnomocnika adwokat E. M., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżące zarzuciły obrazę przepisów postępowania w szczególności art. 7 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych i niedokonanie dokładnych ustaleń faktycznych, naruszenie art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, naruszenie art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wniosków dowodowych i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez ustalenie wielkości budynku jedynie na podstawie kopii mapy zasadniczej i ewidencyjnej oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieumieszczenie w uzasadnieniu decyzji elementów obligatoryjnych, co czyni decyzję niekompletną i nienależycie umotywowaną. Skarżące zarzuciły nadto błąd w ustaleniach faktycznych przez dowolne uznanie wykonanych prac za budowę nowego budynku, podczas gdy prace stanowiły jedynie remont. Zarzuciły pominięcie faktu, że prace remontowe zostały zakończone, a inwestor wystąpił o warunki zabudowy na długo przed wszczęciem postępowania o wstrzymanie robót. W uzasadnieniu skarżące rozwinęły powyższe zarzuty, podtrzymały stanowisko zawarte w odwołaniu, jednocześnie zwróciły uwagę, że przedłożony projekt budowlany dotyczył budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. 5934 w Z., wybudowanego w 1938 r. Wskazana w projekcie data 1960-1970 wynikała z oczywistej omyłki pisarskiej, którą organ mylnie zinterpretował. Skarżące za nieprawidłowe uznały dokonane przez organ ustalenia dotyczące wymiarów wyremontowanego obiektu, jedynie na podstawie map, które to stanowią jedynie materiał poglądowy, nie umożliwiają natomiast precyzyjnego określenia parametrów budynku. Wymiary budynku zostały przez organ podane jedynie "w przybliżeniu". W protokołach z oględzin brak jest wzmianki o tym by wyremontowane ściany zostały postawione na innym obrysie niż pierwotne usytuowanie fundamentów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, ze zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2012 r. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie, o jakim mowa była wyżej, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "P.b.". Przepis art. 28 ust. 1 P.b. stanowi: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31"; przepisy te wyliczają zakres budów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadę przewidzianą w art. 48 ust. 1 P.b., zastosowanym wobec strony skarżącej, jest nakazanie przez właściwy organ, w drodze decyzji, rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednakże przepis ten może być stosowany dopiero wówczas gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 (część końcowa) i ust. 3, nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 48 ust. 2 P.b. możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę istnieje, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzając zatem możliwość legalizacji właściwy organ jest obowiązany wydać postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych i nałożyć tym postanowieniem na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy (legalizacji samowoli budowlanej) dokumentów, tj. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 P.b. Dopiero niespełnienie obowiązków nałożonych takim postanowieniem skutkuje wydaniem nakazu przymusowej rozbiórki, określonej w art. 48 ust. 1 P.b. Jako niespełnienie obowiązków nałożonych postanowieniem traktuje się zarówno niedostarczenie żadnych dokumentów właściwemu organowi, jak też niedotrzymanie wyznaczonego terminu na ich złożenie. Trzeba też podkreślić, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale uprawnieniem (wyrok NSA z dnia 21.01.2005 r., OSK 1602/04, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie wydany nakaz przymusowej rozbiórki, z powołaniem się na przepis art. 48 ust. 1 P.b., jest konsekwencją niespełnienia przez stronę skarżącą obowiązków nałożonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]). Za zasadne więc uznać należy wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego będącego w budowie, zlokalizowanego na działce nr 5934 w Z., bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.). W ocenie Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który został przez organy nadzoru budowlanego oceniony zgodnie z regułami K.p.a.(art. 77 i art. 80), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, w świetle tegoż materiału dowodowego, że będący w budowie budynek mieszkalny, zlokalizowany na działce nr 5934 w Z., zrealizowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę i bez znaczenia przy tym jest wcześniejsze wykonanie remontu budynku drewnianego (z 1938 r.), skoro późniejsze roboty budowlane doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo sklasyfikowały rodzaj wykonanych robót przez skarżące jako budowę budynku mieszkalnego, wspierając się przy tym ustaleniami wynikającymi z protokołów kontroli (w dniu 1.12.2010 r.) i oględzin (w dniu 1.03.2011 r.). Jest on zgodny z definicją ustawową, tj. zawartą w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego; pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Oświadczenia H. M., będącym pełnomocnikiem skarżących, działającej przed organami nadzoru budowlanego i składane podczas czynności tych organów (w dniu 1.12.2010 r. i 1.03.2011 r.) są jednoznaczne – gdy w czasie remontu okazało się, że ściany i fundamenty "sypią się", rozebrano stary budynek i wykonano nowe fundamenty i nowe ściany w większości po obrysie starego budynku. Twierdzenia skargi, jakoby przeprowadzone roboty budowlane stanowiły jedynie remont starego budynku - a który, co jednocześnie nie jest kwestionowane został rozebrany (a więc przestał istnieć) - nie są trafne, nie znajdują wsparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, jak też w przepisach prawa materialnego. Stąd też nie mogły stanowić uzasadnienia dla zawartego w skardze żądania uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Sąd nie podziela zarzutów skargi, jakoby organy naruszyły przepisy o postepowaniu administracyjnym. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie w uzasadnieniu decyzji elementów obligatoryjnych, co czyni ja niekompletną i nienależycie umotywowaną. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wyjaśnia motywy, którymi kierował się organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie (w wyniku wniesionego odwołania), jak również podstawę prawną podjętej decyzji. Chybiony w związku z tym jest również zarzut naruszenia art. 8 i 11 K.p.a. w zakresie wskazanym w skardze. Błędnie także zarzucono w skardze naruszenie art. 7 K.p.a. oraz przepisów art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wniosków dowodowych i ustalenie wielkości budynku jedynie na podstawie kopii mapy zasadniczej i ewidencyjnej. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje żadnych podstaw do uznania, iżby organy nadzoru budowlanego zaniedbały obowiązki proceduralne określone wspomnianymi wyżej przepisami K.p.a. Organy te podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonując samodzielnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Należy wskazać, że to na stronie postępowania w przypadku kwestionowania ustaleń organów administracji – ciąży obowiązek udowodnienia swoich odmiennych poglądów (racji). Kwestionując dokonane ustalenia organów odnośnie wielkości nowego budynku skarżące nie przedstawiły żadnych dowodów w tym zakresie, brak też w zebranym materiale jakichkolwiek ich wniosków dowodowych. Stąd też nie jest uzasadniony ten zarzut, a tym nie mógł on odnieść spodziewanego przez skarżące skutku. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.