II SA/Rz 889/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich na skutek skargi kasacyjnej M. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Rz 889/07 - postanawia - odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. M. na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich. Prawomocność powyższego orzeczenia została przez tut. Sąd stwierdzona w dniu 12 lutego 2008r. W związku jednak z faktem, iż postanowienie z dnia 4 grudnia 2007r. zostało pomyłkowo wysłane na błędny adres, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008r. uchylił postanowienie o stwierdzeniu prawomocności rozstrzygnięcia z dnia 4 grudnia 2007r. Odpis postanowienia tut. Sądu z dnia 25 kwietnia 2008r. oraz wcześniejszego postanowienia z dnia 4 grudnia 2007r. został następnie (w dniu 29 kwietnia 2008r.) doręczony radcy prawnemu, który sporządził w imieniu M. M. skargę na wspomnianą na wstępie decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W dniu 7 maja 2008r. wpłynęło do tut. Sądu pismo M. M. zatytułowane " ZAŻALENIE", w którym wyżej wymieniony podniósł, iż nie zgadza się z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2007r. i wnosi o jego zmianę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, iż złożony przez M. M. środek zaskarżenia jest w istocie – wbrew jego nazwie – skargą kasacyjną, na co wskazuje fakt skierowania go przeciwko postanowieniu sądu administracyjnego odrzucającemu skargę wyżej wymienionego. Zgodnie bowiem z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przechodząc do oceny dopuszczalności przedmiotowego środka odwoławczego należy stwierdzić, iż nie można mu nadać dalszego biegu. Przepis art. 177 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Oznacza to zatem, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna bieg w dacie doręczenia legitymowanemu podmiotowi odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że w stosunku do M. M. nie zaczął biec termin do zakwestionowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2007r. Postanowienie to bowiem – po uchyleniu postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008r. jego prawomocności – doręczone zostało omyłkowo radcy prawnemu, który sporządził imieniem M. M. skargę na powołaną wyżej decyzję organu. Należy stwierdzić, iż doręczenie to nie było skuteczne, bowiem zalegające w aktach sprawy pełnomocnictwo od skarżącego dla tego radcy prawnego zostało udzielone do reprezentacji przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w sprawie dotyczącej renty. Pełnomocnictwo to nie obejmuje zatem postępowania przed tut. Sądem. W takiej sytuacji skarga kasacyjna M. M., która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu 7 maja 2008r. jest przedwczesna i w związku z powyższym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na obecnym etapie postępowania. Jednocześnie w związku z opisaną wyżej omyłką Sądu, doręcza się M. M. postanowienie tut. Sądu z dnia 4 grudnia 2007r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego prawidłowego zaskarżenia. Z przytoczonych wyżej względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 P.p.s.a.