II SA/Rz 893/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr SKO.4120/53/2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P.K. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr SKO.4120/53/2025 w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Na podstawie akt administracyjnych ustalono następujący stan faktyczny sprawy. Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent", "Organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie przez Skarżącego obowiązku zawiadomienia o zbyciu zarejestrowanego pojazdu marki [...] o nr VIN [...] i nr rejestracyjnym [...]. W trakcie postępowania Organ ustalił, że Skarżący zawiadomił o zbyciu przedmiotowego pojazdu w dniu 3 czerwca 2022 r. Do zawiadomienia została dołączona faktura z dnia 29 maja 2020 r. z której wynikało, że zbycie pojazdu nastąpiło w dniu 29 maja 2020 r. Decyzją z dnia 31 października 2022 r. nr KM-R.5410/K/1103/2022, Organ I instancji nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000 zł, jako byłego właściciela ww. pojazdu, z tytułu niewykonania obowiązku, określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251; dalej: "u.P.r.d."), polegającego na zawiadomieniu w terminie o zbyciu tego pojazdu. W uzasadnieniu Organ wskazał, że stosownie do ww. przepisu, właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nie przekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu, jednakże w związku z pandemią COVID-19, termin ten został wydłużony do 180 dni, na podstawie art. 31i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.; dalej: "ustawa COVID-19"). Organ wskazał, że Skarżący miał wobec tego obowiązek zawiadomienia o zbyciu pojazdu do dnia 25 listopada 2020 r., natomiast dokonał tego dopiero w dniu 3 czerwca 2022 r., tj. po 555 dniach po upływie ustawowego terminu. W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji, SKO decyzją z dnia 4 stycznia 2023 r., nr SKO.4120/172/2022, utrzymało decyzję Prezydenta w mocy. Następnie po rozpoznaniu wniesionej przez P.K. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 października 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 758/23, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z dnia 31 października 2022 r. Realizując wytyczne Sądu zawarte w ww. wyroku z dnia 9 października 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 758/23, Starosta zawiadomieniem z dnia 15 stycznia 2024 r., poinformował stronę o stwierdzeniu uchybienia terminu zawiadomienia o zbyciu pojazdu oraz o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu zgłoszenia zbycia przedmiotowego pojazdu. Na skutek powyższego, Skarżący w dniu 19 lutego 2024 r. złożył wniosek o przywrócenie ww. terminu. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2024 r. Prezydent odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do zawiadomienia o zbyciu pojazdu, oceniając, że nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób braku swojej winy w uchybieniu terminu. Od ww. postanowienia Skarżący wniósł zażalenie, po rozpoznaniu którego, Kolegium postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r. nr SKO.4120/68/2024 utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Następnie decyzją z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr KM-R.5410/K/1103/2022KO, Prezydent, działając na podstawie m.in. art. 104, art. 107 § 1, 3, art. 189 f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") i art. 140 mb pkt 2 w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140 n ust. 1, ust. 2a P.r.d., nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych, jako byłego właściciela ww. pojazdu, z tytułu niewykonania obowiązku, określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d., polegającego na zawiadomieniu w terminie 30 dni (wydłużony do 180 dni) o zbyciu tego pojazdu. W uzasadnieniu Organ I instancji wyjaśnił, że wysokość kary w myśl art. 140n ust. 4 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym, uzależniona jest od zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń oraz korzyści finansowej uzyskanej z tytułu naruszenia ustawy. Organ wskazał, że przekroczenie terminu było znaczne, a naruszenie obowiązku było dziewiętnastym, którego dopuścił się Skarżący w tym okresie. Wobec powyższego uznał, że zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł, tj. w kwocie wynikającej z powtarzalności i ilości dni naruszenia jaką przepis art. 140 mb pkt. 2 P.r.d. przewiduje za niezawiadomienie organu w ustawowym terminie o zbyciu pojazdu. W ocenie Organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły podstawy do odstąpienia na nałożenia przedmiotowej kary na podstawie § 1 pkt 1 art. 189f k.p.a. Prezydent przypomniał, że zawiadomienia o zbyciu pojazdu dokonano 555 dni po terminie, a zatem nie może być uznane za znikome naruszenie prawa, a przy tym jest to dziewiętnaste naruszenie przepisu przez Skarżącego, w związku z tym nie doszło do zaprzestania naruszania prawa. Nie zachodzi również okoliczność określona w § 1 pkt 2 ww. przepisu, ponieważ na Skarżącego nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej za naruszenie ww. obowiązku, jak też nie został w związku z tym prawomocnie ukarany za wykroczenie lub prawomocnie skazany za przestępstwo. Prezydent zaznaczył również, że to, że Skarżący "dobrowolnie" zawiadomił o zbyciu pojazdu nie stanowi przesłanki do odstąpienia od nakładania kary. Ponadto w kontekście odmowy uzupełnienia materiału dowodowego wyjaśnił, że zgłoszenie nabycia pojazdu przez nowego właściciela pojazdu nie ma żadnego wpływu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu, a także na nałożenie kary na zbywcę jak i jej wysokość. Organ I instancji stwierdził również, że w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. poz. 1394 z późn. zm.), w przedmiotowym postępowaniu mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., a zatem brak było podstaw do zastosowania sankcji za niezawiadomienie o zbyciu pojazdu w stałej wysokości, tj. 250 zł, na podstawie znowelizowanego w dniu 1 stycznia 2024 r. art. 140 mb P.r.d. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił w szczególności, że Prezydent nie odstąpił od nałożenia kary, mimo że waga naruszenia była znikoma, gdyż dokonanie zawiadomienia o zbyciu pojazdu z uchybieniem terminowi nie spowodowało negatywnych skutków w obszarze dóbr prawnie chronionych, a nadto zaprzestał naruszania prawa przed wszczęciem stosownych postępowań administracyjnych, zawiadamiając Organ o zbyciu pojazdu w dniu 3 czerwca 2022 r. Skarżący zarzucił także, że w toku postępowania Organ I instancji w ogóle nie zweryfikował i nie wziął pod uwagę, w jakiej dacie nabywca pojazdu zawiadomił właściwy organ o jego nabyciu. Organ nie uwzględnił także faktu, że z tytułu naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. Skarżący nie osiągnął żadnej korzyści finansowej. Skarżący w złożonym odwołaniu zawnioskował o poddanie kontroli instancyjnej niezaskarżalnego w drodze zażalenia postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia materiału dowodowego. W wyniku rozpoznania odwołania, SKO decyzją z dnia 5 lipca 2024 r. nr SKO.4120/169/2024, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 758/23, zawiadamiając Skarżącego o fakcie uchybienia terminu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Od powyższej decyzji, Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania, w oparciu o które wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu koszów postępowania. Po rozpoznaniu wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1263/24 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wyroku, tut. Sąd wskazał, że w jego ocenie stan faktyczny sprawy w zakresie mającym wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej nie został ustalony prawidłowo, co mogło wpłynąć na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko SKO, że Organ I instancji wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, z dnia 9 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 758/23. W związku ze stwierdzeniem uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego 30-dniowego terminu (wydłużonego do 180 dni) określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. i art. 31i ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19, Organ I instancji zawiadomił o tym fakcie stronę i jednocześnie wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, liczony od daty otrzymania zawiadomienia, pouczając jednocześnie (powołując się na art. 58 § 1 k.p.a.), że w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy przedstawić wraz z wnioskiem dowody uprawdopodobniające okoliczności, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz dokonać obowiązku zgłoszenia zbycia, jeżeli obowiązek do tej pory nie został dopełniony. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, zwłaszcza SKO, zabrakło refleksji czy wobec Skarżącego, który ma kilkanaście analogicznych spraw, który z opóźnieniem, ale wykonał ciążący na nim obowiązek, konieczne jest dla osiągnięcia celów tej kary nałożenie jej w maksymalnej wysokości. Zdaniem Sądu okoliczności te mieszczą się w pojęciu z zakresu i naruszeń jako wskazówek dla ewentualnego wymierzenia kary w niższej wysokości. Sąd nie zanegował uznaniowego charakteru rozstrzygnięcia w zakresie wysokości kary pieniężnej w tej sprawie, ale brak uwzględnienia wskazanych wyżej okoliczności przesądza o naruszeniu art. 140 mb pkt 2 P.r.d., co zdaniem Sądu przełożyło się na wynik sprawy. Ponadto Skarżący w trakcie biegu 7 – dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego złożył wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego o uzyskanie informacji, co do daty zgłoszenia nabycia pojazdu przez nabywcę oraz terminu wprowadzenia do CEPIK danych nowego właściciela ww. pojazdu. W ocenie Sądu powyższy wniosek dowodowy miał wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczył ustalenia takich okoliczności, które stanowią jedno z kryteriów oceny co do znikomej wagi naruszenia prawa, jako jednej z przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu informacje, które były przedmiotem wniosku dowodowego Skarżącego miały istotne znacznie dla wyniku postępowania. Skarżący zmierzał do wykazania w jakiej dacie nabywca zgłosił nabycie pojazdu zakupionego od Skarżącego oraz w jakiej dacie doszło do ujawnienia danych nowego właściciela w bazie CEPIK. Skarżący zmierzał więc do wykazania, czy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia w obszarze dóbr prawem chronionych, które dotyczy zachowania aktualności bazy CEPIK w celu ochrony legalnego obrotu pojazdami. Oddalenie tego wniosku dowodowego doprowadziło do naruszenia zasad dotyczących konieczności wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, o których mowa w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy oceniając czy zachodzą przesłanki do odstąpienia do wymierzenia kary, jak również w jakiej wysokości należy wymierzyć karę pieniężną w ramach dyrektyw kary, wymienionych w art. 140n ust. 4 P.r.d. w zw. z art. 16 ustawy zmieniającej, wzięły pod uwagę wielkość przekroczenia terminu do zawiadomienia oraz powtarzalność naruszeń. Nie oceniły natomiast takich kryteriów, jak rzeczywiste zagrożenie dla dobra prawnie chronionego rozumianego jako zapewnienie aktualności bazy CEPIK w celu zachowania legalności obrotu pojazdami oraz zachowanie Skarżącego po powzięciu informacji o naruszeniu prawa. Sąd zobowiązał SKO, w toku ponownego rozpoznania sprawy, do wyeliminowania powstałego naruszenia, uwzględnienia wniosku dowodowego i uzyskania informacji dotyczącej daty zgłoszenia nabycia pojazdu przez nabywcę oraz daty ujawnienia nowego właściciela w systemie CEPIK. Następnie przy uwzględnieniu tych informacji SKO powinno ocenić przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przy uwzględnieniu wskazanych w wyroku kryteriów. Następnie, SKO wykonując zalecenia Sądu zleciło Organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, poprzez ustalenie: w jakiej dacie nabywca pojazdu – M.B. – zgłosił nabycie pojazdu [...] oraz w jakiej dacie dane nowego właściciela ww. pojazdu wprowadzone zostały do bazy CEPIK. W odpowiedzi na powyższe, Organ I instancji przekazał Kolegium wyniki ustaleń, z których wynika, że nabywca przedmiotowego pojazdu zgłosił nabycie pojazdu w Urzędzie [....] w dniu 9 czerwca 2020 r. i w tej dacie dane nowego właściciela pojazdu zostały wprowadzone do systemu CEPIK, co wynika z wydruku danych pozyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów. Po tak przeprowadzonym postępowaniu, SKO w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr SKO.4120/53/2025 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wyjaśnił, że Skarżący zbył przedmiotowy pojazd w dniu 29 maja 2020 r., co wynika z faktury VAT. Zbycie pojazdy aktualizowało po jego stronie obowiązek dokonania zgłoszenia o zbyciu pojazdu w terminie 180 dni, które powinno być dokonane do dnia 25 listopada 2020 r. Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na brak faktycznej możliwości dokonania przedmiotowego zawiadomienia przez cały czas trwania ustawowego terminu, przy czym dokonanie zawiadomienia nie wymagało osobistej wizyty w urzędzie i obowiązkowi temu można było sprostać w inny sposób, w tym m.in. również drogą elektroniczną. Tymczasem obowiązkowi temu Skarżący sprostał dopiero w dniu 3 czerwca 2022 r., tj. z 555 dniowym opóźnieniem. Organ odwoławczy zgodził się również z dokonaną przez Organ I instancji oceną wysokości kary wymierzonej Skarżącemu. Podał, że Organ I instancji w decyzji czytelnie wskazał, że ustalając wysokość kary wziął pod uwagę, zgodnie z art. 140n ust. 4 P.r.d., zakres naruszenia, podkreślając, że Skarżący był w opóźnieniu aż 555 dni, oraz powtarzalność naruszeń. Z akt sprawy wynika niewątpliwie, że przedmiotowe naruszenie było kolejnym i jednym z wielu (kilkunastu), których dopuścił się Skarżący w analizowanym okresie, co przesądza o powtarzalności naruszeń w rozumieniu art. 140n ust. 4 P.r.d. Zdaniem SKO bez znaczenia, z punktu widzenia wysokości kary ustalanej w oparciu o art. 140n ust. 4 P.r.d. pozostaje akcentowana w odwołaniu okoliczność zaprzestania naruszeń po dniu 3 czerwca 2022 r., gdyż nie oznacza to, że naruszeniom, których Skarżący dopuścił się wcześniej nie można przypisać cechy powtarzalności. W ocenie Organu II instancji przesłanki z art. 140n ust. 4 P.r.d., tj. zakres naruszenia i powtarzalność naruszeń, niewątpliwie wystąpiły w takim natężeniu, które usprawiedliwia ustalenie kary w wysokości wskazanej w decyzji Organu I instancji. Kolegium podało, że stosownie do wytycznych Sądu, zawartych w wyroku z dnia 5 grudnia 2024 r. sygn. II SA/Rz 1263/24 ustaliło, że nabywca przedmiotowego pojazdu zgłosił nabycie pojazdu w dniu 9 czerwca 2020 r. i w tej dacie dane nowego właściciela pojazdu zostały wprowadzone do systemu CEPIK, jednak okoliczność ta, zdaniem SKO nie ma wpływu na wysokość nałożonej kary, gdyż nie mieści się w katalogu przesłanek warunkujących wysokość kary. Kolegium wyjaśniło ponadto, że nie jest trafny zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 189d k.p.a., gdyż z art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. wynika, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Skoro zatem art. 140n ust. 4 P.r.d. samodzielnie reguluje przesłanki wymiaru przedmiotowej kary, to w tym zakresie nie znajdą zastosowania przesłanki wymiaru kary wskazane w art. 189d k.p.a. Ponadto w ocenie Organu odwoławczego, z uzasadnienia decyzji Organu I instancji wynika również, że organ ustalając wysokość kary miał też na uwadze przesłankę korzyści finansowej uzyskanej z tytułu naruszenia ustawy, jednakże pomimo braku takiej korzyści po stronie Skarżącego, pozostałe przesłanki przemawiały w wystarczającym stopniu za ustaleniem kary w przyjętej przez Organ I instancji wysokości. Zdaniem SKO, Organ I instancji był w świetle art. 140n ust. 4 P.r.d, do tego w pełni uprawniony, a SKO podziela w tym względzie ocenę Organu I instancji. Oceniając przesłanki ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary, Kolegium uznało, że zawiadomienie organu o zbyciu pojazdu z 555 dniowym uchybieniem terminu nie może zostać uznane za naruszenie prawa, którego waga jest znikoma. Kolegium powołując się na art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wskazało, że ustawodawca przewidział odstąpienie od wymierzenia kary, jeżeli waga naruszenia była znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Zatem dla odstąpienia od wymierzenia kasy konieczne jest wystąpienie dwóch przesłanek, tj. znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestanie naruszenia prawa. Natomiast ustawodawca nie wskazał okoliczności, którymi należy kierować się przy dokonywaniu oceny czy w danej sprawie mamy do czynienia ze znikomym naruszeniem prawa, czy też nie. W ocenie Kolegium naruszenie obowiązku dokonania zgłoszenia trwało aż 555 dni, zatem tak długi okres naruszenia przez Skarżącego ustawowego obowiązku nie może nie wpływać na ocenę stopnia wagi naruszenia prawa i przemawia przeciwko uznaniu tego naruszenia za znikome. W ocenie Kolegium braku możliwości uznania naruszenia za znikome nie zmienia fakt, że nabywca zgłosić jego nabycie w dniu 9 czerwca 2020 r., gdyż jest to jedynie jeden z elementów oceny wagi naruszenia i jego ewentualnej znikomości. Dodatkowo tak długi okres naruszenia mógł wywołać znaczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, a jeżeli do tego nie doszło, to jedynie wskutek okoliczności całkowicie niezależnych od Skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 10 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie wydania przez Organ II instancji zaskarżonej decyzji z uchybieniem obowiązkowi zawiadomienia Skarżącego o uzupełnieniu zgromadzonego materiału dowodowego o informacje odnośnie daty zgłoszenia przez M.B., nabywcę pojazdu marki [...] nr VIN [...] i nr rejestracyjnym [...], nabycia ww. pojazdu oraz odnośnie daty ujawnienia w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców danych nowego właściciela ww. pojazdu, w wyniku czego uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do uzupełnionych dowodów, co z kolei skutkowało niezagwarantowaniem mu czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, w tym możliwości ponownego zgłoszenia i uargumentowania - mając na uwadze poczynione ustalenia odnośnie daty ujawnienia w CEPIK danych nowego właściciela ww. pojazdu, tj. zaledwie 11 dni od zbycia pojazdu przez Skarżącego - wniosku o odstąpienie od nałożenia na niego kary pieniężnej (art. 189f § 1 pkt. 1) k.p.a.); 2. art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt. 1 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie niezastosowania się przez Organ II instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1263/24, w szczególności w następstwie kompletnego zignorowania przez Organ II instancji wyrażonej przez Sąd oceny prawnej, zgodnie z którą przy ocenie możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. winny zostać uwzględnione także następujące okoliczności: 1) informacja odnośnie daty ujawnienia w CEPIK nowego właściciela pojazdu na skutek zawiadomienia przez nabywcę, gdyż przedmiotowa informacja ma istotne znaczenie dla oceny, czy doszło do rzeczywistego zagrożenia dla dobra prawnie chronionego, 2) okoliczność, że Skarżący zaprzestał naruszania prawa, ponieważ we własnym zakresie przed wszczęciem postępowania administracyjnego zawiadomił o zbyciu pojazdu, jak również kompletnego zignorowania oceny prawnej, że znikomości wagi naruszenia, o którym traktuje art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie można postrzegać jedynie z punktu widzenia samego faktu zaistnienia deliktu administracyjnego (niezawiadomienie o nabyciu lub zbyciu pojazdu), ale skutków jakie owo naruszenie wywołało lub wywołuje w przestrzeni publicznej, społecznej, czy prywatnej, oraz że nie każde naruszenie obowiązku z art. 78 ust. 2 pkt. 1 P.r.d. skutkuje automatycznym obowiązkiem wymierzenia kary administracyjnej przewidzianej w art. 140mb pkt 2 P.r.d.; 3. art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 140mb pkt 2 i art. 140n ust. 4 P.r.d., do którego to naruszenia doszło w następstwie niezastosowania się przez Organ II instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyroku WSA z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1263/24, w szczególności w następstwie kompletnego zignorowania przez Organ II instancji wyrażonej przez Sąd oceny prawnej, zgodnie z którą w pojęciu zakresu naruszenia jako wskazówki do ewentualnego wymierzenia kary nie w maksymalnej a w niższej wysokości winna być brana pod uwagę okoliczność, że Skarżący z opóźnieniem, ale wykonał ciążący na nim obowiązek, jak również że pewną wskazówką dla organów nakładających karę za naruszenie obowiązku z art. 78 ust. 2 pkt. 1 P.r.d. winna być decyzja ustawodawcy w przedmiocie ustalenia w stanie prawnym po 1 stycznia 2024 r. kary za omawiany delikt sztywno w kwocie 250,00 zł; 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na jego zastosowaniu i wydaniu przez SKO w Rzeszowie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy decyzja Organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie uznania przez Organ I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie prawa przez Skarżącego nie miało znikomej wagi, mimo że dokonanie przez niego zawiadomienia o zbyciu pojazdu z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. w zw. z art. 31 i ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19 nie spowodowało żadnych negatywnych skutków w obszarze dóbr prawnie chronionych, a nadto Skarżący zaprzestał naruszania prawa (samodzielnie, przed wszczęciem stosownych postępowań administracyjnych, zawiadomił w dniu 3 czerwca 2022 r. organ o zbyciu zarówno pojazdu marki [...], jak i innych pojazdów, i co istotne po dniu 3 czerwca 2022 r. nie uchybiał obowiązkowi, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d.; 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na jego zastosowaniu i wydaniu zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy decyzja Prezydenta wydana została z naruszeniem art. 140n ust. 4 P.r.d., do którego to naruszenia doszło w następstwie przyjęcia przez Organ I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy zakres naruszenia prawa jest znaczy, gdyż uchybienie terminowi, w jakim powinno zostać dokonane zgłoszenie, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. w zw. z art. 31 i ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19, wynosiło 555 dni, mimo że zakresu naruszenia prawa, o którym mowa w art. 140n ust. 4 P.r.d. nie można sprowadzać wyłącznie do kwestii czasu trwania naruszenia; 6. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie uznania przez Organ II instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie prawa przez Skarżącego nie miało znikomej wagi, mimo że dokonanie przez niego zawiadomienia o zbyciu pojazdu z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. w zw. z art. 31i ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19, nie spowodowało żadnych negatywnych skutków w obszarze dóbr prawnie chronionych, gdyż już w dniu 9 czerwca 2020 r., a więc zaledwie 11 dni po zbyciu przez Skarżącego przedmiotowego pojazdu, doszło w związku ze zgłoszeniem dokonanym przez nabywcę ww. pojazdu do uaktualnienia w CEPIK danych odnośnie osoby właściciela pojazdu, a nadto Skarżący zaprzestał naruszania prawa i co istotne po dniu 3 czerwca 2022 r. nie uchybiał obowiązkowi, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d.; 7. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie uznania przez Organ II instancji, że oceniając wagę naruszenia prawa, tj. czy jest ono znikome, czy nieznikome, należy brać pod uwagę przede wszystkim okres zwłoki w wykonaniu obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu, przyjmując przy tym, że maksymalnie kilkudniowe uchybienie ustawowemu terminowi do dokonania zgłoszenia mogłoby być uznane, przy wystąpieniu dodatkowych okoliczności usprawiedliwiających, za znikome naruszenie prawa, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Organ II instancji, że o znikomym charakterze naruszenia w niniejszej sprawie nie świadczy okres zwłoki w dokonaniu zgłoszenia wynoszący 555 dni, w sytuacji gdy rozstrzygając, czy naruszenie obowiązku ciążącego na stronie można na podstawie okoliczności faktycznych sprawy uznać za czyn stanowiący naruszenie prawa w stopniu znikomym, czy nieznikomym należy przede wszystkim weryfikować skutki jakie naruszenie wywołało w przestrzeni publicznej, społecznej, bądź prywatnej; 8. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie uznania przez Organ II instancji, że przy ocenie wagi naruszenia prawa, tj. czy jest ono znikome, czy nieznikome, okoliczność, w jakiej dacie doszło do ujawnienia zmiany osoby właściciela w CEPIK (w tym w związku ze zgłoszeniem dokonanym przez nabywcę pojazdu a nie jego zbywcę) nie ma istotnego znaczenia, gdyż rażąco długi okres, w jakim Skarżący uchylał się od wykonania ustawowego obowiązku (555 dni) oraz kilkunastokrotne naruszenia ustawy w tym czasie przemawiają przeciwko uznaniu znikomej wagi naruszenia, gdyż "(...) tak długi okres naruszenia niewątpliwie mógł wywołać znaczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych (...)", mimo że od momentu ujawnienia w CEPIK zmiany osoby właściciela zbywanego pojazdu, choćby na skutek zgłoszenia dokonanego przez nabywcę pojazdu a nie jego zbywcę, dane zawarte w CEPIK są aktualne, w związku z czym nie ma zagrożenia interesów ogółu społeczeństwa, a nadto osiągnięte zostają cele ustawodawcy, do których odwołuje się Organ II instancji, tj. gromadzenie danych o pojeździe obrazujących pełny i aktualny stan rzeczy dotyczący własności pojazdów, oraz gromadzenie aktualnych danych o pojazdach pozwalające na kontrole legalności ich użytkowania i obrotu; 9. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie zaniechania przez Organ II instancji uwzględnienia przy ocenienie wagi naruszenia prawa, tj. czy jest ono znikome, czy nieznikome, tego, że niezwłocznie po powzięciu wiedzy o uchybieniu obowiązkowi, w dniu 3 czerwca 2022 r., Skarżący "dobrowolnie" uczynił zadość obowiązkowi zawiadomienia o zbyciu kilkunastu, tj. 18 pojazdów, oraz że w ustawowym terminie zawiadamiał właściwy organ o zbyciu lub nabyciu pojazdów, które zbywane lub nabywane były po dniu 3 czerwca 2022 r., co świadczy o tym, że Skarżący nie lekceważył prawa i nie powtarzał zachowań, które naruszają obowiązek przewidziany w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d.; 10. naruszenie art. 140n ust. 4 P.r.d., do którego to naruszenia doszło w następstwie sprowadzenia zakresu naruszenia, o którym mowa w niniejszym przepisie wyłącznie do kwestii czasu trwania naruszenia, w sytuacji gdy zakresu naruszenia prawa, o którym mowa w art. 140n ust. 4 P.r.d. nie można - wbrew temu, co zrobił Organ II instancji – sprowadzać wyłącznie do kwestii czasu trwania naruszenia a winno uwzględniać się także okoliczność, że Skarżący co prawda z opóźnieniem, ale dobrowolnie, tj. przed wszczęciem postępowania administracyjnego, wykonał ciążący na nim obowiązek; 11. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, do którego to naruszenia doszło wskutek uchybienia przez Organ II instancji obowiązkowi należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego, naruszenia przez Organ II instancji obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz wskutek prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady przekonywania stron o zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w szczególności w następstwie: a) niewyjaśnienia, czy i jakie dobra prawnie chronione zostały faktycznie naruszone wskutek uchybienia przez Skarżącego terminowi, w sytuacji gdy zaledwie 11 dni od zbycia pojazdu przez Skarżącego, a więc na blisko 170 dni przed upływem terminu do dokonania zgłoszenia zbycia pojazdu (w niniejszym przypadku termin wynosił 180 dni), doszło do ujawnienia w CEPIK zmiany osoby właściciela zbywanego pojazdu, w związku z czym nie doszło do akcentowanego przez organy rzeczywistego zagrożenia dla dobra prawnie chronionego rozumianego jako zapewnienie aktualności bazy CEPIK w celu zachowania legalności użytkowania i obrotu pojazdami; b) niezestawienia opóźnienia Skarżącego w zgłoszeniu zbycia pojazdu i ewentualnych negatywnych skutków uchybienia obowiązkowi z czasem reakcji Organu I instancji na naruszenie przez Skarżącego obowiązku wynikającego z przepisów, w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, że postępowanie w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary przewidzianej w art. 140mb pkt 2 P.r.d. wszczęte zostało dopiero w dniu 26 września 2022 r., a więc po blisko czterech miesiącach od otrzymania przez organ zawiadomienia o zbyciu pojazdu (3 czerwca 2022 r.) i po dwudziestu ośmiu miesiącach od zbycia pojazdu (29 maja 2020 r.), co w ocenie Skarżącego powinno prowadzić do rozważenia przez organ sensu zaniechania nakładania kary po tak długim czasie od samodzielnego dokonania zgłoszenia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji; zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga w tej sprawie okazała się zasadna, co doprowadziło do jej uwzględnienia z następujących przyczyn. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi zadecydowały dostrzeżone przez WSA uchybienia w zastosowaniu przez Organ przepisów prawa materialnego i procesowego, co miało bezpośredni wpływ na ustalony przez wynik sprawy w postaci nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie 1000 zł. Jednakże nie wszystkie z zarzutów skargi można było uznać za zasadne. Otóż Skarżący w tej sprawie podnosił naruszenie przez Organ art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do jednoznacznej treści wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2024 r., o sygn. II SA/Rz 1263/24, CBOSA, LEX. Wobec tego należy przypomnieć, że w myśl art. 153 P.p.s.a. orzeczenie sądu wiąże w sprawie, w której zostało wydane, nie tylko stronę i sąd, lecz także organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu w/w wyroku skład orzekający WSA zobowiązał Kolegium, aby w toku ponownego rozpoznania sprawy wyeliminowało powstałe naruszenia prawa, poprzez uwzględnienia wniosku dowodowego i uzyskanie informacji dotyczącej daty zgłoszenia nabycia pojazdu przez nabywcę oraz daty ujawnienia nowego właściciela w systemie CEPIK. Następnie przy uwzględnieniu tych informacji SKO zostało zobowiązane do oceny przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przy uwzględnieniu wskazanych wyżej kryteriów. SKO ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego po kasacyjnym wyroku WSA stwierdziło, iż strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na brak faktycznej możliwości dokonania zawiadomienia przez cały czas trwania ustawowego terminu 180 dni na dokonanie zgłoszenia zbycia pojazdu. Ustalono ponadto, że temu obowiązkowi strona sprostowała dopiero 3 czerwca 2022 r., a więc z 555 dniowym opóźnieniem. SKO jako bez znaczenia oceniło fakt zaprzestania naruszeń ustawy po dniu 3 czerwca 2022 r. Kolegium wykonując wytyczne Sądu ustaliło, że nabywca pojazdu zgłosił fakt nabycia pojazdu 9 czerwca 2020 r. i w tej dacie dane nowego właściciela pojazdu zostały wprowadzone do systemu CEPIK. Jednak według SKO, ta okoliczność nie ma wpływu na wysokość nałożonej kary, bowiem nie mieściła się ona w katalogu przesłanek warunkujących wysokość kary wskazanych w art. 140n u.P.r.d. Organ odwoławczy oceniając przesłanki ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary uznał, że zawiadomienie o zbyciu pojazdu z opóźnieniem 555 dni, nie może zostać uznane za naruszenie prawa, którego waga jest znikoma. Za takowe uznaje się zgłoszenia dokonane z maksymalnie kilkudniowym opóźnieniem, a nie opóźnienie liczące 555 dni, jak w przypadku strony. Tak długi okres naruszenia przez stronę ustawowego obowiązku nie może wpływać na ocenę stopnia wagi naruszenia prawa i z całą pewnością przemawia przeciwko uznaniu naruszenia ze znikome. Tej oceny nie zmienia ustalony dodatkowo fakt, iż nabywca pojazdu zgłosił jego nabycie dnia 9 czerwca 2020 r. Ta okoliczność nie zmienia rażąco długiego okresu w jakim strona uchylała się od wykonania ustawowego obowiązku. Fakt kilkukrotnego naruszenia ustawy w tym czasie przemawia przeciwko uznaniu znikomej wagi naruszenia. Podkreśla się także, że tak długi okres naruszenia niewątpliwie mógł wywołać znaczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, a jeśli do tego nie doszło, to jedynie z powodu okoliczności całkowicie niezależnych od sprawcy naruszenia. Ocena wagi naruszenia z punktu widzenia jego skutków powinna w kontekście prewencyjnej funkcji kary administracyjnej odnosić się do okoliczności i czynników dotyczących tylko osoby sprawcy naruszenia, a nie osoby trzeciej. Analogicznie jak to, że okoliczności dotyczące osoby trzeciej nie mogą wpływać in minus na ocenę zachowania sprawcy naruszenia. Poza tym SKO przypomniało, że przedmiotowy obowiązek ciąży na każdej ze stron umowy, gdyż został samodzielnie ustanowiony odrębnie dla nabywcy i odrębnie dla zbywcy pojazdu. Sprostanie przedmiotowym obowiązkom przez nabywcę nie wpływało tym samym na obowiązek zbywcy; nie zniwelowało go w jakikolwiek sposób. Zatem SKO starało się wypełnić wytyczne Sądu, bowiem tym razem nie pominęło istotnych z punktu widzenia stosowania art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. okoliczności faktycznych i prawnych. Kolegium uwzględniło w swych rozważaniach decyzyjnych podane przez WSA zdarzenia jak : wniosek dowodowy skarżącego, dzień wprowadzenia danych do systemu, a to że oceniło ich wpływ na ewentualność zastosowania przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie w/w przepisu w sposób odmienny od zapatrywania skarżącego, nie oznacza niewykonania wytycznych Sądu. WSA nie zobowiązywał mocą swych wytycznych i oceny prawnej Organu do przyjęcia określonego poglądu, lecz zwrócił wyłącznie uwagę na obowiązek oceny określonych zdarzeń w procesie konkretyzacji normy sankcyjnej. O uwzględnieniu skargi zadecydowało natomiast pominięcie przez SKO znaczenia przepisu kluczowego dla procedury nakładania administracyjnych kar pieniężnych w postaci art. 189c K.p.a., który stanowi : Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. W odniesieniu do przytoczonej regulacji procesowej NSA w wyroku z dnia 1 marca 2018 r., o sygn. II GSK 1427/16, stwierdza przekonująco : Jeżeli po popełnieniu czynu podlegającego sankcji administracyjnej weszły w życie mniej represyjne rozwiązania prawne, powinno to działać na korzyść podmiotu, względem którego sankcja miałaby być nałożona. Na aktualną wolę ustawodawcy w tym zakresie wskazuje pośrednio także wprowadzenie do polskiego systemu prawnego art. 189c k.p.a., statuującego zasadę stosowania ustawy względniejszej dla sprawcy naruszenia prawa administracyjnego skutkującego zastosowaniem administracyjnej kary pieniężnej. Jednocześnie za ustawę "względniejszą dla sprawcy deliktu administracyjnego uznaje się ustawę, której wybór opiera się na ocenie całokształtu konsekwencji wynikających dla niego z zastosowania obydwu wchodzących w grę ustaw, przy czym ocena ta musi być dokonana z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Sytuacja ta ma szczególne znaczenie, gdy nie obowiązuje już norma prawna stanowiąca, że określone zdarzenie jest deliktem administracyjnym, jak również norma ustanawiająca sankcję za ten delikt. Na konieczność takiej wykładni wskazuje też analiza funkcji sankcji administracyjnych z punktu widzenia przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa oraz przewidzianej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady proporcjonalności – zob. wyrok NSA z 21 września 2023 r., sygn. II GSK 710/20, LEX nr 3629791. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 25 marca 2025 r. o sygn. II SA/Rz 1430/24, LEX, w odniesieniu do analogicznego stanu prawnego i faktycznego w sprawie także ze skargi P.K., uzasadniając rozstrzygnięcie kasacyjne w kontekście opisanych wyżej ocen względem art. 189c K.p.a. słusznie podkreśla, iż istotną wskazówką ustawodawcy w zakresie ustalania wysokości kary administracyjnej z tytułu naruszenia obowiązku o zbyciu pojazdu jest wprowadzona zmiana w stanie prawnym po 1 stycznia 2024 r., bowiem karę za omawiany delikt przyjęto w sztywnej w kwocie 250 zł. Powyższa zmiana wymiaru ewentualnej kary z zakresu od 200 do 1 000 zł do nieprzekraczalnego poziomu 250 zł, tj. do poziomu niewiele wykraczającego ponad minimum określone w przepisach dotychczasowych, powinno stanowić rodzaj wskazówki interpretacyjnej przy wymierzaniu tejże kary na podstawie przepisów dotychczasowych. Skoro bowiem wolą ustawodawcy było obniżenie wymiaru przedmiotowej kary - okoliczność ta nie powinna zostawać poza zakresem okoliczności rzutujących na uznanie organu. WSA trafnie w tym orzeczeniu zauważa również, iż od 1 stycznia 2024 r. obowiązują nowe zasady odpowiedzialności administracyjnej za niezłożenie wniosku o rejestrację pojazdu. Zmiany o jakich mowa wprowadzono ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394), dalej zwanej "ustawą zmieniającą". Zgodnie z art. 16 ustawy zmieniającej do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej w art. 2 (czyli u.P.r.d.), wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (czyli p.r.d.), w brzmieniu dotychczasowym. Równocześnie podkreślenia wymaga, że wprowadzone zmiany - dotyczą wysokości administracyjnej kary pieniężnej, która może zostać nałożona na podmiot, który dopuścił się takiego naruszenia. Po 1 stycznia 2024 r. brak jest możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu (art. 189d-189f k.p.a.). Należy podzielić w pełni zdanie wyrażone w przytoczonym wyroku WSA w Rzeszowie, iż ustawodawca w przepisach przejściowych wprowadzonej nowelizacji u.P.r.d. nie wyłączył obowiązku stosowania art. 189c K.p.a. Wypada jeszcze dodać, iż w przepisie art. 16 ustawy nowelizującej posłużono się sformułowaniem : do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych. To zaś oznacza, że ustawodawca miał na myśli konieczność kierowania się w ramach tzw. spraw starych dotychczasowymi przepisami procesowymi, a nie materialnoprawnymi. Jeżeliby w odniesieniu do spraw wszczętych i niezakończonych przed nowelizacją przepisów u.P.r.d., nie należało stosować nowych przepisów o wysokości kar administracyjnych, które mają charakter norm prawa materialnego, to w przepisach przejściowych znalazłyby się wyraźne wypowiedzi o stosowaniu przepisów dotychczasowych do "spraw administracyjnych", a nie do postępowań. Tymczasem w ustawie nowelizującej nie znalazły się takie sformułowania, jak również nie znalazły się wymagane w tym przypadku ze względu na sankcyjny charakter unormowań, wyraźne wyłączenia normy o charakterze systemowym jaką jest art. 189c K.p.a. W takiej sytuacji organ administracyjny został zobligowany do oceny, które z przepisów powinien zastosować jako względniejsze dla strony, co wynika z art. 2 i art. 16 ustawy zmieniającej. Zatem oznacza to, że rozpoznając tego typu sprawy, organy administracji publicznej powinny każdorazowo dokonać oceny, która z regulacji będzie w danym stanie faktycznym względniejsza, czyli łagodniejsza dla sprawcy naruszenia prawa. Reasumując, Kolegium rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym nie dostrzegło w sposób wymagany znaczenia art. 189c K.p.a. oraz skutków zmian prawnych w przepisach u.P.r.d. o wysokości kary pieniężnej, czyli nowej treści art. 140mb ust. 6 u.P.r.d. o brzmieniu : Kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o zbyciu pojazdu w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 250 zł.. Brak uwzględnienia tych zmian w procesie stosowania prawa aktualnego na dzień orzekania przez SKO, przesądziło w tej sprawie o naruszeniu art. 189c K.p.a. w zw. z art. 140 mb pkt 2 u.P.r.d., co również przełożyło się na wynik sprawy. Nie można było przy wymierzaniu kary za kontrolowany delikt administracyjny pominąć nowej (stałej) wysokości kary 250 zł, która wyznacza granicę orzekania uznaniowego z możliwością stosowania instytucji określonych w art. 189d-189f k.p.a. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję SKO, a na podstawie art. 200 w z zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 2 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) orzekł o zwrocie kosztów postępowania, uwzględniając wpis od skargi (100 zł), stawkę wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) i uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł). Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji, kierując się normą określoną w art. 153 P.p.s.a., uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania, a to powinno obejmować konieczność kierowania się przez Organ art. 189c K.p.a. i rozważenia, który z przepisów o wysokości kary jest dla skarżącego względniejszy w celu jego zastosowania.