II SA/Rz 899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Robert Sawuła WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego - postanawia – odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) po rozpatrzeniu odwołania W. M. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] odmawiającą przyznania zasiłku celowego. SKO wyjaśniło, że zasiłek celowy może być przyznany osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, może być przyznany niezależnie od dochodu i może podlegać zwrotowi (art. 40 ust. lu.p.s.). Organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że w domu nikt nie zamieszkuje. SKO przytoczyło treść art. 2 i art. 3 ust. 1 u.p.s. i wskazało na funkcję pomocy społecznej oraz na jej uznaniowy charakter w zakresie jej przyznania. SKO uznało za prawidłowe argumenty przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, które były podstawą do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia z pomocy społecznej oraz wskazało na tezę wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2008r. sygn. akt IV SA/GI 182/08 LEX nr 509562. Powyższa decyzja została doręczona W. M. w dniu 27 lipca 2010 r. i odebrana przez niego osobiście (dowód doręczenia - k. 8 akt administracyjnych organu II instancji). Decyzja ta zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. W dniu 27 sierpnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym - k. 10 akt sądowych) W. M. złożył, za pośrednictwem Kolegium, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skargę na wyżej wymienioną decyzję. W skardze skarżący opisał sytuację rodzinną i majątkową oraz, że do zalania domu doszło w wyniku ulewnych deszczy w maju 2010 r., co spowodowało powstanie szkody materialnej znacznej wartości. W jego ocenie zaistniały okoliczności przyznania zasiłku celowego z art. 40 u.p.s. Nadto budżet gminy został zasilony środkami finansowymi z budżetu centralnego na zaspokojenie strat spowodowanych powodzią. Wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] została doręczona W. M. w dniu 27 lipca 2010 r. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a więc w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 26 sierpnia 2010 r. Tymczasem skarga wniesiona została do Sądu w dniu 27 sierpnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym - k. 10 akt sądowych), czyli z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, przy czym nie ma tu znaczenia wielkość opóźnienia, a Sąd fakt ten musi uwzględnić z urzędu. Należy też zaznaczyć, że skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z jednoczesnym wykazaniem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Mając na uwadze powyższe względy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.