II SA/Rz 902/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. K. o ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt j.w., WSA w Rzeszowie oddalił skargę F. K. na decyzję SKO [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...]; decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] o przyznaniu skarżącemu w marcu 2014 r. specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków, kosztów dojazdów na rehabilitację oraz lekarzy specjalistów w kwocie 300 zł. Pismem nadesłanym w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej F. K. wskazał, że nie zgadza się z zapadłym wyrokiem, a nie jest w stanie pokryć kosztów adwokata z wyboru w celu jej sporządzenia. W załączonym formularzu PPF, mającym zastosowanie do osób fizycznych ubiegających się o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zawnioskował o jego ustanowienie i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powołał się na trudną sytuację materialną, społeczną i zdrowotną. Od 4 lat ciężko choruje; jest po 2 udarach, ma częściowo amputowane obydwie stopy. Głęboko niedowidzi, ma problemy z mówieniem i pisaniem. Jest zdany na łaskę innych osób, prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Koszty jego leczenia to ok. 600 zł. miesięcznie, a źródło dochodów stanowi jedynie renta – 423 zł. wraz z zasiłkiem opiekuńczym – 153 zł. Jako majątek wykazał dom o pow. 55 m² oraz stanowiącą nieużytki nieruchomość rolną o pow. 25 a. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Ponieważ wnioskodawca z uwagi na przedmiot sprawy (z zakresu pomocy i opieki społecznej) korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jego wniosek podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w części odnoszącej się do żądania ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., dotyczy to przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, czego warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena wniosku oraz zawartego w nim oświadczenia skarżącego nt. sytuacji osobistej i materialnej skutkuje uznaniem go za zasadny. Decydujące znaczenie w tym zakresie należy przypisać jego sytuacji finansowej podyktowanej stanem zdrowia i związanymi z tymi wydatkami. Mimo że wg oświadczenia wnioskodawcy, przewyższają one uzyskiwane przez niego dochody a nie wyjaśnił on, skąd pokrywa brakującą część oraz finansuje pozostałe niezbędne potrzeby życiowe (m.in. zakup żywności, opłaty za tzw. media), pozostaje to bez wpływu na ocenę jego zdolności do wygospodarowania środków na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Żadnych wątpliwości w tym zakresie nie pozostawia analiza wniosku PPF, jak również akt administracyjnych sprawy, w tym kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, faktur za zakup leków (wg tego kwestionariusza, w tym samym domu co skarżący zamieszkuje co prawda jego żona oraz dwie uczące się córki, jednak nie stanowi to podstawy do uznania jego zdolności do poniesienia kosztów postępowania; osoby te prowadzą odrębne gospodarstwo domowe, a z żoną – mimo doraźnego korzystania z jej pomocy, pozostaje w separacji). Skoro zatem celem prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień a wniosek F. K. wskazuje na spełnienie warunkującej jego przyznanie przesłanki, uzasadnione jest jego uwzględnienie. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma faktyczny brak możliwości poniesienia przez niego - bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania - związanych z tym wydatków, co w opisanej sytuacji nie może być kwestionowane z uwagi na brak zdolności do samodzielnego utrzymania się. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.