II SA/Rz 903/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi H. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżących H. C. i M. C. solidarnie kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi H. C. i M. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (zwane dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydana w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o.o. - Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn. "budowa odcinka sieci gazowej śr/c wraz z przyłączem gazu do budynków mieszkalnych położonych na działkach o nr ewid. 200 i 201/1, inwestycja na działkach o nr ewid. 200, 201/1, 201/2, 199, 198/2, 198/3 położonych w miejscowości C. oraz działkach o nr ewid. 2240/3 i 2019 położonych w obr. [...]" na rzecz A. Sp. z o.o. – Oddział [...], Zakład [...]. W uzasadnieniu Wójt podał, że na obszarze objętym wnioskiem nie występują obowiązujące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, nie występuje również obowiązek sporządzenia planu wynikający z przepisów odrębnych. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o odziaływaniu na środowisko może być wymagany lub jest wymagany. Teren objęty granicami inwestycji leży w granicach obszaru podatnego na powstanie osuwisk i spełzanie mas ziemnych, dlatego w decyzji stosowne ustalenia, warunki i nakazy. Teren inwestycji leży poza zasięgiem innych obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów szczególnych, w tym poza terenem górniczym. Nie jest narażony na zalewanie wodami powodziowymi. Ustalone warunki lokalizacji inwestycji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w zakresie wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, oraz wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także walorów ekonomicznych przestrzeni. Projekt decyzji został opracowany przez osobę będącą członkiem Izby Architektów. W odwołaniu od tej decyzji H. C. i M. C. podnieśli, że narusza ona ich interes prawny przez ustalenie trasy przebiegu sieci gazowej przez działki, będące ich własnością na które ponieśli znaczne nakłady finansowe. SKO decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Wójt w toku postępowania administracyjnego zrealizował wymogi zwarte w art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; zwanej upizp). Dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikający z przepisów odrębnych, jak też stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację przedsięwzięcia. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji stanowią częściowo grunty rolne. Charakter inwestycji – zlokalizowanej pod powierzchnią gruntu, daje podstawy do uznania, że jej realizacja nie będzie skutkować zmianą przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze. Projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia Staroście, jako organowi właściwemu w zakresie ochrony gruntów rolnych. Niezajęcie stanowiska przez ten organ w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie uzasadnia uznanie go za dokonane. W toku postępowania, przed wydaniem decyzji w sprawie Wójt zwrócił się również o uzyskanie stanowisk uzgadniających do Marszałka Województwa [...] oraz do Dyrektora [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji co do braku sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, co w świetle art. 56 upizp, obligowało do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie H. C. i M. C., reprezentowani przez adwokata wnieśli o uchylenie w całości decyzji obu instancji, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się zapadłego orzeczenia WSA oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1) art. 1 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 upizp przez nie odniesienie się w treści wydanych decyzji co do zgodności decyzji z prawem własności w zakresie uznania, że inwestycja jest zgodna z przepisami upizp, 2) art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 upizp przez wydanie decyzji w sytuacji kiedy zamierzenie inwestycyjne było sprzeczne z prawem własności w wyniku czego organy winny odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) art. 2 ust. 5 upizp w zw. z art. 6 pkt 2 upizp przez ich błędną wykładnię i wadliwe uznanie, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, mimo, tego, że prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, 4) art. 2 ust. 5 upizp przez nie ustalenie przez organy obu instancji, czy zamierzenie mieści się w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym), stanowiących realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, 5) art. 53 ust. 4 pkt 9 upizp przez zaniechanie dokonania wymaganego tą normą, a niezbędnego w okolicznościach sprawy, uzgodnienia z odpowiednim organem, II. naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 7, 8 i 9 k.p.a., bowiem decyzje obu instancji zostały wydane mimo uchybienia przez organ obowiązkowi informowania strony o przysługujących jej prawach, 2) art. 7, 8, 77 i 107 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, 3) art. 7 k.p.a. polegające na ograniczeniu się SKO do kontroli zasadności argumentów przytoczonych przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy zupełnie pominięte zostały twierdzenia skarżących, 4) art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie możliwości zapoznania się z materiałami dowodowymi przed wydaniem decyzji, 5) art. 10 § 1 i 81 k.p.a., przez uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu w charakterze strony, 6) art. 7, 8, 9, 10 k.p.a., gdyż nie zostały one zastosowane w realiach postępowania administracyjnego, 7) art. 28 i 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 zd. 2 upizp wskutek pominięcia w postępowaniu, przez niedoręczenie zawiadomienia o jego wszczęciu oraz decyzji wszystkim stronom określonym w ustawie, ze skutkami o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., 8) art. 106 k.p.a. przez uznanie, że Wójt dokonał uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 upizp, podczas gdy właściwy organ wydający decyzję w sprawie nie dokonał z zarządcą dróg uzgodnienia w zakresie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, 9) art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie motywów rozstrzygnięcia, 10) art. 107 § 3 k.p.a. wskutek pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanu faktycznego, 11) art. 107 § 1 k.p.a. przez powołanie jako podstawy prawnej decyzji przez Wójta przepisów nieobwołujących w chwili wydania decyzji, a organ nie wziął w ogóle tej okoliczności pod uwagę. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty i nie zgodzili się z zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do dyspozycji art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie miejscowego planu, a w przypadku jego braku, w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie wydawana jest decyzja administracyjna wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przez pojęcie "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z kolei art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wśród celów publicznych wymienia budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wykładnia powyższej definicji prowadzi więc do wniosku, iż na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak więc z treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami - porównaj wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, publikowany w systemie LEX nr 597750. Dla rozstrzygnięcia, czy przedmiotowe zamierzenie wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym /powiatowym, wojewódzkim i krajowym/, stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wniosek inwestora w niniejszej sprawie obejmuje budowę gazociągu średniego ciśnienia z przyłączami do dwóch budynków mieszkalnych. Przyłącza, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 pr. bud., mogą być realizowane w trzech formach. Na podstawie pozwolenia na budowę wówczas, gdy przyłącze jest tylko częścią większej inwestycji budowlanej (np. osiedla mieszkaniowego, domu wielomieszkaniowego, zakładu), względnie na podstawie zgłoszenia, lub też bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia – do czego upoważnia pod określonymi warunkami art. 29a pr. bud.. Inwestor w zależności od swej woli może wybudować określone w art. 29 ust. 1 pkt 20 pr. bud. przyłącza bez obowiązku ich zgłoszenia, o ile spełni wymogi określone w komentowanym artykule. Przepis ten został dodany do prawa budowlanego ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Jego celem jest ułatwienie i przyśpieszenie realizacji wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 20 pr. bud. przyłączy, niezależnie od tego, czy są one związane z jakimkolwiek obiektem budowlanym (budynkiem), czy prowadzą do niezabudowanych działek (nieruchomości), oraz zwolnienie ich z reglamentacji administracyjnoprawnej. Budowa przyłączy bez zgłoszenia, na zasadach określonych w omawianym artykule, jest związana z obowiązkiem sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ustawa – Prawo budowlane nie definiuje pojęcia przyłączy. Dlatego też definicji tej należy poszukać w przepisach odrębnych. Jedynymi przyłączami, które zostały zdefiniowane w aktach prawnych rangi ustawowej są tylko przyłącza kanalizacyjne i wodociągowe. Zostały one bowiem zdefiniowane w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 tej ustawy przyłączem kanalizacyjnym jest odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej. Natomiast w myśl art. 2 pkt 6 powyższej ustawy odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym jest przyłączem wodociągowym. Pozostałe definicje przyłączy mają swoje źródło w aktach wykonawczych wydanych zarówno do ustawy – Prawo energetyczne, jak i do prawa budowlanego. Zgodnie zatem z § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93, poz. 623 z późn. zm.) przyłączem elektroenergetycznym jest odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Za przyłącze do sieci gazowej należy zaś uznać odcinek sieci od gazociągu zasilającego do armatury odcinającej służący do przyłączenia do sieci gazowej urządzeń lub instalacji podmiotu przyłączanego (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu gazowego, Dz. U. z 2010 r. Nr 133, poz. 891 z późn. zm.). Według § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 15 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych (Dz. U. Nr 16, poz. 92) przyłączem jest odcinek sieci ciepłowniczej doprowadzający ciepło wyłącznie do jednego węzła cieplnego albo odcinek zewnętrznych instalacji odbiorczych za grupowym węzłem cieplnym lub źródłem ciepła, łączący te instalacje z instalacjami odbiorczymi w obiektach. Z tym jednak, że przez źródło ciepła należy rozumieć połączone ze sobą urządzenia lub instalacje służące do wytwarzania ciepła. Zgodnie natomiast z § 3 pkt 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.), przyłącze telekomunikacyjne do budynku to odcinek linii kablowej podziemnej, linii kablowej nadziemnej lub kanalizacji kablowej, zawarty między złączem rozgałęźnym a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w budynku. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że bardzo trudno jest stworzyć jedną, standardową definicję przyłączy. Wiąże się to ze specyfiką każdego z mediów, a także względami technicznymi i bezpieczeństwa ich realizacji oraz użytkowania. Cechą wspólną tych definicji jest jednak to, że w każdym ze wskazanych wyżej przypadków przyłącze jest elementem, który spaja bądź – gdy działka jest niezabudowana – ma spajać ze sobą w przyszłości dwie odrębne całości, tj. sieć z instalacją wewnętrzną na nieruchomości inwestora. W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem wydaje się przyjęcie definicji przyłącza, jaką zaprezentował SN w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 marca 2006 r., III CZP 105/05, OSNC 2006, nr 10, poz. 159. Stwierdził on, że przyłącze spaja dwie odrębne całości prawne – instalację należącą do sieci, czyli instalację zewnętrzną, oraz instalację wewnętrzną. Granica między obiema tymi instalacjami jest zarazem granicą własności urządzeń. Przyłącze jest więc z kolei elementem łączącym te dwie odrębne całości, silnie związanym fizycznie i funkcjonalnie z instalacją zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną. Przepis art. 29a umożliwił inwestorom realizację przyłączy bez potrzeby zgłoszenia, jak też uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zamiast tego inwestor może sporządzić plan sytuacyjny na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Do tego planu będą miały zatem zastosowanie przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z przepisem art. 1 pkt 4 p.g.k. reguluje ona sprawy dotyczące inwentaryzacji i ewidencji sieci uzbrojenia terenu. Stosownie do treści jej art. 27 ust. 1 p.g.k. sieć uzbrojenia terenu podlega inwentaryzacji i ewidencji, natomiast inwestorzy są obowiązani uzgadniać usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami (art. 27 ust. 2 pkt 1 p.g.k.). Na gruncie tej ustawy przez sieć uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody czy urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, takie jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. (art. 2 pkt 11 p.g.k.). Wszelkiego rodzaju przyłącza składają się co najmniej z różnego rodzaju podziemnych przewodów i urządzeń, a więc wypełniają tym samym definicję sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 2 pkt 11 p.g.k. Poza tym użycie także w powyższej definicji zwrotów "wszelkiego rodzaju" oraz "i inne", a także wskazanie na zakres wyłączenia również pozwalają przyjąć, że elementy przyłączy stanowią fragmenty sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu wskazanej regulacji. W konsekwencji jako sieci uzbrojenia terenu podlegają też inwentaryzacji i ewidencji (art. 27 ust. 1 p.g.k.), a jej usytuowanie objęte zostało obowiązkiem uzgodnienia z właściwym starostą (art. 27 ust. 2 pkt 1 p.g.k.). Podobne stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., II OSK 813/10, LEX nr 1081916. Należy jednak zaznaczyć, że powyższa definicja sieci uzbrojenia terenu stworzona została tylko na potrzeby ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne i z tego też powodu nie można jej używać do wykładni pojęcia sieci w innych przepisach, w tym przepisach prawa budowlanego. Warto zaznaczyć, że szczegółowe zasady oraz tryb uzgadniania usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455). Jednakże przepisy tego rozporządzenia w sytuacji przedłożenia przez inwestora do uzgodnienia planu sytuacyjnego, o którym mowa w art. 29a, powinny być stosowane odpowiednio. Przez odpowiednie stosowanie przepisów prawa należy rozumieć stosowanie przepisów bez żadnych modyfikacji, stosowanie przepisów z pewnymi modyfikacjami i niestosowanie tych przepisów w ogóle, ze względu na ich bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tych stosunków, do których miały być stosowane odpowiednio. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 do budowy przyłączy: gazowych, cieplnych, elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych i telekomunikacyjnych, stosuje się przepisy ustawy – Prawo energetyczne lub ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w zależności od rodzaju przyłącza. Budowa przyłączy, o których mowa w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 20, w omawianym trybie będzie również zwolniona z reglamentacji prawa budowlanego przez cały proces budowy. Będą one jednak podlegały geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu – także geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, obejmującej ich położenie na gruncie (art. 43 ust. 1). Potwierdzenie odbioru wykonanych przyłączy przez gestorów sieci nastąpi po weryfikacji przez nich, czy zostały spełnione przez inwestora wymagane w wyżej wskazanych przepisach odrębnych warunki, określone w zależności od rodzaju przyłączy. Regulacja ta stanowi bowiem część pakietu unormowań dotyczących przyłączy, co w założeniu ustawodawcy ma gwarantować prawidłową realizację robót budowlanych w tym zakresie. Trudno jest także dopatrzyć się racjonalnych przesłanek, które przemawiałyby za tym, aby inwestor występujący o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę obiektu budowlanego (np. budynku) nie mógł skorzystać z określonej w art. 29a alternatywnej możliwości zrealizowania budowy przyłączy. Byłoby to bowiem sprzeczne zarówno z celem wprowadzenia tej instytucji do systemu prawa budowlanego, jak i z konstytucyjną zasadą równego traktowania stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej (art. 32 Konstytucji RP) (tak Andrzej Kosicki w Komentarzu do art. 29a prawa budowlanego LEX). Planowane zamierzenie inwestycyjne to budowa odcinka sieci gazowej służącego przyłączeniu do sieci dwóch budynków mieszkalnych. Całe to zamierzenie w oczywisty sposób obejmuje wyłącznie budowę przyłączy. Przyłącz to przecież – jak wspomniano wyżej – także odcinek sieci gazowej. Inwestor we wniosku sam określił cel planowanej inwestycji – zasilanie gazem budynków mieszkalnych. Z wcześniejszego akapitu wniosku wynika, że chodzi o dwa budynki mieszkalne. Potwierdza to przyjętą tezę, że całe zamierzenie inwestycyjne w niniejszej sprawie to budowa przyłączy. Nie ma znaczenia lokalnego inwestycja, której przeznaczeniem wg samego inwestora jest zasilanie gazem dwóch budynków mieszkalnych. Z samego faktu zaliczania się do kategorii publicznych inwestycji z art. 6 ugn nie wolno wyciągać wniosku o jej lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym charakterze. Należałoby zapytać, czy w takim razie na jakąkolwiek inwestycję wymienioną w art. 6 ugn można kiedykolwiek uzyskać decyzję o warunkach zabudowy a nie decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaakceptowanie takiego poglądu czyniłoby zbędną regulację zawartą w art. 2 ust. 5 u.p.z.p. Sąd w niniejszym składzie stanął na stanowisku, że budowa przyłączy do dwóch budynków mieszkalnych nie ma charakteru lokalnego w rozumieniu w/w przepisu. Planowana inwestycja służy bowiem realizacji wyłącznie indywidualnego interesu dwóch podmiotów miejscowej społeczności. Powyższe uwagi przesądzają o nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu rażącego naruszenia art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 50 i 54 u.p.z.p. polegającego na wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego nie mającego takiego charakteru. Opisana wyżej konstatacja, iż planowana inwestycja stanowi przyłącz gazowy prowadzi do wniosku, że w świetle art. 29 ust. 1 pkt 20 pr. bud. i art. 29a pr. bud. nie wymaga ona pozwolenia na budowę. Może być bowiem realizowana w formie zgłoszenia czy też nawet bez zgłoszenia (por. wcześniejsza część uzasadnienia). Oznacza to, że w sposób rażący kontrolowane decyzje naruszają również art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p (przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 nie dotyczy niniejszej sprawy). przesądza to o nieważności kontrolowanych decyzji także z powodu rażącego naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku (pkt I). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd zastosował przewidzianą w nim obligatoryjną klauzulę ochronną (pkt II wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt III wyroku).