II SA/Rz 906/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Zbigniew Czarnik Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia ( .) nr (...) w przedmiocie odwołania ze stanowiska -skargę oddala- Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277), odwołał z dniem [...]r. J.W. – Komendanta Komisariatu Policji z zajmowanego stanowiska i przeniósł go z dniem [...]r.do swojej dyspozycji Na mocy art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. rozstrzygnięciu temu nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na ważny interes społeczny. Uzasadniając swoje stanowisko, Komendant Powiatowy Policji podał, iż w dniu [...]r. Prokuratura Rejonowa wszczęła śledztwo w sprawie wtargnięcia w dniu [...]r. na prywatną posesję przez znajdującego się pod wpływem alkoholu, w czasie wolnym od służby, J.W. – Komendanta Komisariatu Policji, tj. o ścigane z urzędu przestępstwo z art. 193 kodeksu karnego, Postanowieniem z tego samego dnia [...] Komendant Powiatowy Policji wszczął przeciwko J.W. postępowanie dyscyplinarne o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji z uwagi, iż czyn wyżej wymienionego narusza zasady etyki zawodowej policjanta wynikające z § 2, § 7, § 16 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004r. Nr 1, poz. 3). Zgodnie z powołanymi przepisami policjant powinien postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej, dbać o schludny wygląd oraz o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy i podejmować działania mające na celu budowanie do niej zaufania, zaś będąc przełożonym powinien dawać podwładnym przykład nienagannego zachowania, w szczególności nie może nadużywać stanowiska oraz funkcji i to zarówno w służbie jak i poza nią. W ocenie Komendanta Powiatowego Policji zarzucane J.W. zachowanie spowodowało naruszenie dobrego imienia i wizerunku Policji, zwłaszcza, że publikacje prasowe na ten temat spowodowały ujawnienie szerokiemu ogółowi społeczeństwa tego zachowania. Zdaniem organu I instancji, J.W. jako Komendant Komisariatu Policji dał także niewłaściwy przykład podległym policjantom, którzy przybyli na interwencję z jego udziałem. Odwołanie od wskazanego na wstępie rozkazu personalnego złożył J.W., nie wskazując jednocześnie kierunku jego weryfikacji, stwierdzając natomiast, iż brak jest materialnoprawnych przesłanek uzasadniających odwołanie go z zajmowanego dotychczas stanowiska komendanta komisariatu. Na poparcie powyższego poglądu, wyżej wymieniony przedstawił w bardzo obszerny sposób przebieg zdarzenia, które stało się podstawą wszczęcia wobec niego tak postępowania dyscyplinarnego, jak i karnego. Podniósł, że nie można w jego wypadku twierdzić o naruszeniu dyscypliny służbowej, bowiem ma ono miejsce wówczas, gdy policjant dopuści się zawinionego przekroczenia uprawnień bądź niedopełnienia obowiązków. Według J.W., w jego zachowaniu brak jest tymczasem zarówno umyślności w zamiarze bezpośrednim jak również chociażby nieumyślności, bowiem rozwój wypadków w dniu [...]r. był jedynie "sekwencją pewnych niezawinionych przez niego zdarzeń". Odwołujący się zarzucił organowi, iż ten w sposób nieuprawniony zastosował przywołane w uzasadnieniu skarżonego rozkazu paragrafy załącznika, dotyczącego zasad etyki zawodowej policjanta, bowiem w jego ocenie, nie odnoszą się one w żaden sposób do zdarzenia, którego był mimowolnym uczestnikiem. Zwrócił uwagę na pozytywną dla niego opinię Burmistrza oraz na to, że tak postępowanie dyscyplinarne jak i karne nie zostały do tej pory zakończone. Odwołujący się przedstawił również zarzuty co do tych postępowań. Po rozpatrzeniu odwołania J.W. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji, Komendant Wojewódzki Policji utrzymał go w mocy decyzją z dnia [...]r., znak [...], działając w oparciu o art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ wskazał, iż stosownie do art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, komendanta komisariatu można odwołać w każdym czasie, przy czym ustawa nie wskazuje żadnych - poza koniecznością zasięgnięcia niewiążącej opinii właściwego terytorialnie wójta, burmistrza lub też prezydenta miasta - warunków, jakie muszą wystąpić, aby takiego odwołania dokonać. Oznacza to zatem, zdaniem organu II instancji, istnienie po stronie organu odwołującego uznania administracyjnego przy podejmowaniu tego rodzaju decyzji. Organ podkreślił, iż przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia okoliczności odnoszących się do toczącego się w sprawie J.W. postępowania dyscyplinarnego i karnego, nie ma charakteru oceny winy wyżej wymienionego, a tylko zmierza do wskazania przyczyny utraty zaufania przełożonego w stosunku do swojego podwładnego. Już bowiem samo podejrzenie popełnienia czynu zarzucanego odwołującemu się, powoduje naruszenie dobrego imienia i wizerunku Policji. J.W. zaskarżył decyzję organu II instancji do tut. Sądu, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie , zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię zasad etyki zawodowej policjanta określonych w § 2, § 7, § 16 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003r. a także manipulowanie przez organ I instancji faktami. W uzasadnieniu J.W. ponowił argumentację przedstawioną uprzednio w złożonym przez siebie odwołaniu. Podkreślił, iż Komendant Powiatowy Policji przekroczył dopuszczony prawem zakres "luzu decyzyjnego", wyłącznie bowiem szczegółowe uzasadnienie przesłanek ustawowych "dobrego imienia" i "wizerunku Policji" w konkretnym przypadku może wskazywać, iż organ naruszył zakres uznania administracyjnego. Dodał, że prowadzone wobec jego osoby postępowanie karne zostało umorzone. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153 poz.1269 z 2002 r./ sądy te sprawują zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 r./. zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa które miało wpływ na wynik sprawy , naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja odwołująca skarżącego ze stanowiska Komendanta Powiatowego i przenosząca go do dyspozycji Komendanta Powiatowego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art.6d i 6e ust.1 i 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( Dz. U. Nr 43 poz. 277 z 2007 roku ). Zgodnie z przepisem art. 6d ust.1 komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy/ miejski/ Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta /burmistrza lub prezydenta miasta/ lub wójtów. W przedmiotowej sprawie Komendant Powiatowy Policji, stosując się do powyższego przepisu zwrócił się w dniu [...] do Burmistrza o przedstawienie opinii dotyczącej skarżącego. Taka opinia wpłynęła do Komendy Powiatowej Policji w dniu [...]r., a odwołanie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji przełożonego nastąpiło rozkazem personalnym z [...]roku. Odwołanie skarżącego z zajmowanego stanowiska z dniem 28.08.2007 i przeniesienie go do swojej dyspozycji, Komendant Powiatowy Policji uzasadnił tym, że skarżącemu został postawiony zarzut popełnienia czynu opisanego w art. 193 kodeksu karnego, polegający na naruszeniu w dniu [...]r. w P. miru domowego na szkodę W.C. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia [...]roku [...] wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pokrzywdzony nie jest zainteresowany prowadzeniem wobec J.W. postępowania karnego, niemniej stwierdzono, że zachowanie skarżącego w dniu zdarzenia należy uznać za naganne i nie licujące z jego pozycją zawodową. Przeciwko skarżącemu zostało wszczęte również postępowanie dyscyplinarne w związku z tym samym zdarzeniem. Skarżący przedłożył na rozprawie orzeczenie nr 1/08, którym Komendant Wojewódzki Policji uchylił orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że zarządzenie KGP nr [...] z [...] r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta nie przewiduje odpowiedzialności za naruszenie tych zasad w życiu prywatnym, stąd też nie można uznać za delikt dyscyplinarny nieprzestrzegania przez policjanta zasad etyki zawodowej bez związku ze służbą, dlatego umorzył postępowanie dyscyplinarne. Skarżący przyznał, że opisane zdarzenie miało miejsce, a w odwołaniu, a następnie w skardze przedstawił własną wersję jego przebiegu i zarzucił niewłaściwe zastosowanie przez organ przepisów 6d ust.1 i 6eust.1 i 3 ustawy o Policji.. Zgodnie z przepisem art. 6e ust.1 komendanta komisariatu policji można odwołać ze stanowiska w każdym czasie, a odwołanego przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska / art. 6e ust.3 / z zachowaniem przez okres 6 miesięcy prawa do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Odwołany w trybie tego przepisu policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. W orzecznictwie NSA wyrażany jest pogląd, że nie ma tu wprost zastosowania przepis art. 38 ustawy o policji określający przypadki, w jakich policjant jest przenoszony lub może być przenoszony na niższe stanowisko służbowe. W ocenie sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły prawa. Jest bezsporne, że w dniu [...] roku miało miejsce zdarzenie, które skutkowało wszczęciem postępowania karnego i dyscyplinarnego, które następnie umorzono przyczyn wskazanych wyżej. Sytuacja, w której znalazł się skarżący mogła wzbudzić zastrzeżenia jego przełożonego i utratę zaufania, a przepis art. 6e pozostawia sposób rozstrzygnięcia sprawy uznaniu organu administracji, którego granice nie zostały przekroczone. Wskazując na powyższe, Sąd skargę oddalił w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.