II SA/Rz 906/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk/spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Krystyna Józefczyk Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala- II SA/Rz 906/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M. W. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 czerwca 2010r. na okres 120 dni. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.) zwana dalej ustawą oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. W odwołaniu skarżący wniósł o podjęcie i wyciągnięcie wniosków dyscyplinarnych wobec Prezydenta Miasta [...] jako pracodawcy w związku z niezwróceniem w dniu 2 lipca 2010r. skierowania, powtórzenie czynności prawnych ze skierowaniem do pracy, kasację decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie o przywróceniu statusu osoby bezrobotnej ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania podał, że zaproponowane warunki pracy jako tynkarza były nie do przyjęcia, gdyż takiej pracy nigdy nie wykonywał i nie posiada kwalifikacji. Wobec niezwrócenia przez Prezydenta Miasta [...] skierowania do pracy został pozbawiony możliwości poinformowania Powiatowego Urzędu Pracy o przyczynie niepodjęcia zatrudnienia. W rozmowie telefonicznej Prezydent zobowiązał się zwrócić skierowanie skarżącemu, ale tego nie uczynił. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 25 czerwca 2010r. skarżący otrzymał skierowanie do pracy w ramach robót publicznych w Urzędzie Miasta [...] na stanowisku robotnik gospodarczy. Skarżący zgłosił się do pracodawcy z otrzymanym skierowaniem jednak odmówił podjęcia pracy przy usuwaniu skutków powodzi. Ponadto nie zgłosił się do PUP celem rozliczenia się z otrzymanego skierowania i podania przyczyn odmowy pracy. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania jest utrata statusu bezrobotnego z powodu niepodjęcia pracy pomimo faktu otrzymania skierowania nie zaś z powodu odmowy przyjęcia propozycji pracy bez uzasadnionej przyczyny. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska czyni zbędną konieczność oceny czy oferowana praca spełniała wymogi definicji "odpowiedniej pracy". Fakt niepodjęcia pracy nie jest kwestionowany przez skarżącego i nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która po skierowaniu nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac wymienionych w art. 73a ustawy lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3 to jest na 120 dni w przypadku pierwszego zdarzenia (analogicznie do odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. W skardze do Sądu skarżący M. W. wniósł o ustalenie zakresu i obowiązków na stanowisku pracy robotnik gospodarczy, wydania wyroku zaocznego w nieobecności pozwanego, a także rozpoznania skargi pod nieobecność skarżącego. W uzasadnieniu skargi podął, że stanowisko "robotnik gospodarczy" jest stanowiskiem wymyślonym i pojęciem absurdalnym, bo można je rozumieć jako jeden lub dziesięć obowiązków wykonywania pracy na tym stanowisku. Zaproponowana praca nie była zgodna z kwalifikacjami skarżącego i to w sposób oczywisty uzasadnia odmowę, skarżący nie dysponował skierowaniem do pracy, dlatego nie mógł dokonać stosownego rozliczenia. W piśmie procesowym z dnia 28 sierpnia 2010r. skarżący uzupełnił skargę zarzucając naruszenie prawa, co do zaoferowanej pracy "robotnik gospodarczy na stanowisku tynkarz". Oczywistość odmowy podjęcia pracy wynika z powodu braki kwalifikacji i praktyki na stanowisku tynkarz. Skarżący posiada interes prawny w ustaleniu zakresu czynności odnośnie zaproponowanej pracy jako robotnik gospodarczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga jest nieuzasadniona w aspekcie przeprowadzonej przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie wyżej przedstawionych zasad. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 25 maja 2010r. Prezydent Miasta [...] zgłosił ofertę pracy w ramach robót publicznych. W dniu 25 czerwca 2010r. skarżący otrzymał skierowanie do pracy w ramach robót publicznych i zapoznał się z informacją o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy. W dniu 2 lipca 2010r. skarżący odmówił podjęcia wykonywania robót publicznych związanych z usuwaniem skutków powodzi z powodu braku odpowiednich kwalifikacji do prac przy usuwaniu skutków powodzi. Powyższe elementy stanu faktycznego dowodzą, że organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie podjął oferowanej pomocy w formie wykonywania prac publicznych, gdyż w jego ocenie nie posiada kwalifikacji do pracy na stanowisku robotnika gospodarczego jako tynkarz. Z materiału dowodowego nie wynika, aby skierowanie do prac przy usuwaniu skutków powodzi dotyczyło robót tynkarskich, dlatego też twierdzenia skarżącego w tym zakresie są nieuzasadnione. Skarżący miał wiedzę, że będzie pracował przy usuwaniu skutków powodzi, jaką w 2010r. zostały dotknięte okolice T. Skala tego zjawiska była wszystkim powszechnie znana, również i skarżącemu z racji miejsca zamieszkania. W okresie wakacji wiele osób z całej Polski w ramach wolontariatu przystąpiło do usuwania skutków powodzi. Trudno przyjąć, aby osoby te posiadały kwalifikacje robotnika gospodarczego do usuwania skutków powodzi. Przy usuwaniu skutków powodzi wykonuje się szereg czynności, bez względu na wykształcenie i przygotowanie zawodowe, gdyż z samej ich natury nie wymagają specjalistycznego przygotowania zawodowego. Odmowa wykonywania prac przy usuwaniu skutków powodzi, za którą skarżący miał otrzymywać wynagrodzenie wyczerpuje hipotezę art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy powodującą skutek w postaci utraty statusu bezrobotnego. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest bezrobotnym od 6 grudnia 1999r., a podjecie pracy warunkuje zakończeniem postępowania przed sądem pracy. Pozostawanie przez tak długi okres bez pracy pozwala mieć wątpliwości, co do realnego stanu bezrobocia bezrobotnego, bowiem nawet utrzymanie się na minimalnym poziomie życiowym wymaga dysponowania jakimikolwiek środkami finansowymi. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako oczywiście bezzasadną.