II SA/Rz 906/10

Dnia 27 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 maja 2011 roku, sygn. akt II SA/Rz 906/10 oddalającego skargę M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2010r. , nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej - postanawia – odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 maja 2011 roku, sygn. akt II SA/Rz 906/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2010r. , nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej Przedmiotowy wyrok został doręczony skarżącemu w dniu 10 czerwca 2011 roku. W dniu 16 czerwca 2011 roku skarżący zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, nadaną na poczcie w dniu 11 czerwca 2011r. Skarga ta została sporządzona i wniesiona osobiście przez M.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w § 2 i § 3 cytowanego artykułu. Sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez stronę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym stanowi brak skargi kasacyjnej czyniący ją niedopuszczalną. Brak ten nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 178 P.p.s.a. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę mającą kwalifikacje wymagane w art. 175 przesądza zatem o jej dopuszczalności (postanowienia NSA z 5 marca 2004 r., OSK 69/04, niepubl.). Jeśli skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 P.p.s.a. sąd zobligowany jest ją odrzucić bez wzywania do usunięcia braków (postanowienie NSA z 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Praw. 2004, nr 5, s. 202). Ponieważ skarżąca nie jest adwokatem, radcą prawnym bądź innym podmiotem wskazanym w § 2 lub § 3 art. 175 P.p.s.a. sporządzona przez nią skarga kasacyjna obarczona jest brakiem, który czyni ją niedopuszczalną. Uwzględniając całość powyższego sąd w oparciu o art. 178 P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.