II SA/Rz 907/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 27 maja 2024 r. nr 1801-IGC.4802.49.2023 w przedmiocie kary za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżącego S. Ś. kwotę 1 457 (tysiąc czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi S. Ś. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 27 maja 2024 r. nr 1801-IGC.4802.49.2023 wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z 6 października 2023 r. nr 408000-408000-COC-1.4802.1089.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym. Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy 20 marca 2023 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Oddziału Celnego w [....] przeprowadzili kontrolę, w zakresie przestrzegania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu członowego w postaci dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [....] nr rej [...] i trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] nr rej. [...], którego kierowcą był S. Ś. W wyniku kontroli tj. ważenia masy całkowitej i dynamicznego obciążenia osi oraz pomiaru długości, wysokości i szerokości ww. pojazdu, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej normy nacisku na drugiej pojedynczej osi pojazdu, będącej osią napędową o 40 kg tj. 0,35%, co oznaczało, że pojazd jest nienormatywny, a przejazd nim wymaga, co do zasady, zezwolenia kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego., co oznaczało, że pojazd jest nienormatywny, a przejazd nim wymaga - co do zasady - zezwolenia kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego. Kontrola pomiaru parametrów zewnętrznych (tj. długość, długość z ładunkiem, wysokość, wysokość z ładunkiem) wykazała, że są w normie. W trakcie kontroli kierowca pojazdu nie okazał kontrolującym zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego ww. kategorii. Skontrolowanym pojazdem przewożony był ładunek podzielny, w postaci: świeżych owoców i warzyw (liczba opakowań: 4 palety i 2533 opakowania) na podstawie dokumentów MRN [...] z [...] 2023 r., tranzytowego dokumentu towarzyszącego nr MRN [...] z [...] 2023 r. oraz Międzynarodowego Listu Przewozowego CMR z [...] 2023 r. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół nr PL401060.205.W.2023. pojazdu. Obecny przy kontroli kierowca pojazdu zapoznał się z treścią protokołu, a pouczony o możliwości ponownego ważenia pojazdu skorzystał z przysługującego prawa i zwrócił się z wnioskiem o dokonanie tej czynności. W wyniku powtórnego pomiaru parametrów technicznych pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej normy nacisku na drugiej pojedynczej osi nacisku, będącej osią napędową o 180 kg tj. o 1,57% co ponownie potwierdziło, że pojazd jest nienormatywny. Z przeprowadzonej czynności kontrolnej sporządzono protokół nr PL401060.206.W.2023. Uczestniczący w kontroli kierowca pojazdu, po zapoznaniu się z jego treścią podpisał go, nie wnosząc żadnych uwag. Mając na względzie wyniki kontroli przedmiotowego pojazdu, NPUCS postanowieniem nr 408000-408000-COC-1.4802.1089.2023 z dnia 22 sierpnia 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec przewoźnika, w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), dalej: p.r.d. a następnie decyzją nr z 6 października 2023 r. nr 408000-408000-COC-1.4802.1089.2023 nałożył na przewoźnika, tj. S. Ś. karę pieniężną w wysokości 6000 PLN w związku z przejazdem po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym tj. naruszenia zakazu ustanowionego w art. 64 ust. 1 u.p.r. Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I Instancji i wniósł odwołanie wnioskując o uchylenie ww. decyzji w całości. Zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego ważenia pojazdu. Podniósł, że organ nie wyjaśnił rozbieżności wagowych, występujących pomiędzy pierwszym a drugim pomiarem technicznym pojazdu, która była znaczna, bowiem różnica wagowa wynosiła 140 kg. DIAS, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 27 maja 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył regulacje normujące zagadnienie kontroli wykonywania przewozu drogowego oraz konsekwencje prawne dla podmiotów wykonujących ten przewóz. Wskazał, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdów uregulowane zostały w ustawie p.r.d. oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst. jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 502 ze. zm., dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli. Organ wyjaśnił, że stosownie do § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w przypadku pojedynczej osi napędowej pojazdów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2-14, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać 11,5 tony. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1-3 oraz ust. 5, są wartości rzeczywiste nacisków osi (§ 5 ust. 4 ww. rozporządzenia). Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii l-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Zgodnie z treścią tego załącznika, w przypadku pojazdu nienormatywnego o naciskach osi, przekraczających wielkości dopuszczalne, wymagane jest zezwolenie kategorii V. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (art. 64 ust. 4 p.r.d.). Jednocześnie art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 35b p.r.d. ładunek niepodzielny jest to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.). Przepis art. 140ab w ust. 1 pkt 3 p.r.d. za brak zezwolenia kategorii V przewiduje karę pieniężną w wysokości: a) 6000 zł-gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15000 zł - w pozostałych przypadkach. W myśl zaś art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, czyli zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. DIAS wskazał, że wynik kontroli pojazdu członowego, składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy ciężarowej potwierdza przekroczenie dopuszczalnej normy nacisku na drugiej pojedynczej osi pojazdu, będącej osią napędową. Dwukrotny pomiar wykazał przekroczenie dopuszczalnej wartości 11,5t odpowiednio o 40 kg (przekroczenie o 0,35%) i o 180 kg (przekroczenie o 1,57%). Ustalone w trakcie kontroli rzeczywiste parametry kontrolowanego pojazdu, zgodnie z załącznikiem nr 1 p.r.d., zakwalifikowały pojazd jako nienormatywny kategorii V. Tym samym właściwym dokumentem uprawniającym do poruszania po drodze krajowej byłoby zezwolenie kategorii V, pod warunkiem jednak, że przewożony tym pojazdem towar spełniałby warunek niepodzielności, zdefiniowany przepisem art. 2 pkt 35b p.r.d. jako ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W niniejszej sprawie przewoźnik nie dysponował zezwoleniem kategorii V, które stosownie do przepisu art. 64d p.r.d., uprawniałoby - co do zasady - do przejazdu kontrolowanym pojazdem nienormatywnym. Jednocześnie przewożony tym pojazdem ładunek, w postaci świeżych owoców i warzyw, ewidentnie nie spełniał ustawowego warunku niepodzielności, co z kolei wykluczało możliwość legalnego przejazdu tym pojazdem po drogach publicznych RP. W ocenie DIAS przewożąc pojazdem nienormatywnym ładunek podzielny, przewoźnik dopuścił się naruszenia zakazu ustanowionego w art. 64 ust. 2 p.r.d. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyników ważenia oraz wartości wpisanych do protokołów kontroli organ wyjaśnił, że użyta w toku kontroli samochodowa waga dynamiczna o numerze fabrycznym EWP-MARS-108, była przeznaczona do pomiaru nacisków osi i sumarycznej masy pojazdu, co wynika jednoznacznie z wystawionego przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [....] Świadectwa legalizacji ponownej z dnia 12 lipca 2022 r. Była ona wyposażona w system automatycznej sygnalizacji błędów pomiaru, który ich nie sygnalizował a zatem należało uznać, że ważenie przebiegało w sposób prawidłowy i nie zachodzą podstawy do kwestionowania wyników pomiaru. Ważenie wykonane zostało na wadze spełniającej wymogi normatywne i w sposób zgodny z instrukcją obsługi urządzenia wagowego. Ponadto zostało przeprowadzone przez uprawnione osoby (2 funkcjonariuszy), przebiegło prawidłowo bez jakichkolwiek zakłóceń, kierowca został pouczony o wymogach przejazdu przez panel wagowy, co potwierdził w pisemnym oświadczeniu. Mając powyższe na względzie organ drugiej instancji uznał za uzasadnione nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 6000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a w związku ust. 2 p.r.d. Ponadto organ stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d. Zaznaczył, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego rzeczy jest profesjonalnym przewoźnikiem, który powinien zaznajomić się z regulacjami prawnymi i zorganizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa. W ocenie organu skarżący nie dołożył należytej staranności przy organizacji przewozu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj.: -138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji NPUCS, - art. 15 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ II instancji postępowania zmierzającego do zbadania wątpliwości powstałych w toku postępowania I instancji i tym samym ograniczenie się organu II instancji do kontroli orzeczenia wydanego przez NPUCS, - art. 6 k.p.a. w zw. z art.8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i pogłębiania zaufania stron postępowania do władzy publicznej, w postaci braku precyzji i nieprzeprowadzenia przez organ postępowania w celu wyjaśnienia wątpliwości zaistniałych podczas dokonywania pomiarów technicznych pojazdu marki [...] stanowiącego własność Skarżącego, co doprowadziło do niemożności dochodzenia przez stronę w pełni swoich praw; - art. 7 k.p.a. w zw. z art.77 § 1 w zw. z art.80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i nieprawidłową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie tj. - uporczywym pomijaniu przez organ i zaniechaniu uczynienia jakichkolwiek ustaleń w zakresie występujących rozbieżności podczas przeprowadzonego pomiaru technicznego pojazdu członowego w postaci dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] stanowiącego własność Skarżącego; - nieprawidłowym przyjęciu i stwierdzeniu, że skarżący wykonał przewóz pojazdem nienormatywnym, bez wymaganego zezwolenia kategorii V, pomimo, iż pomiar techniczny pojazdu wykazywał zbyt dużą rozbieżność co do wagi pojazdu i nie ustalono jego rzeczywistej masy całkowitej; II. naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ II instancji, iż pojazd prowadzony przez skarżącego przekroczył dopuszczalny nacisk osi odpowiednio o 40 kg (pierwszy pomiar) i o 180 kg (drugi pomiar), podczas gdy pomiędzy wynikami obu pomiarów występuje znaczna rozbieżność i przez to powstaje wątpliwość dotycząca prawidłowej wagi pojazdu marki [...] stanowiącego własność skarżącego; - art. 2 pkt 35a i pkt 35 b w zw. z art. 64 ust. 1, ust.2, ust.3 i ust.4 u.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż konieczne było posiadanie przez skarżącego zezwolenia na poruszanie się pojazdu po drodze według kategorii V, podczas gdy skarżący nie spełniał warunków uprawniających go do posiadania zezwolenia kategorii V bowiem nie poruszał się po drodze pojazdem nienormatywnym na co wielokrotnie wskazywał w toku trwania postępowania, a wyniki kontroli przeprowadzonej przez organ są wątpliwe, gdyż nie ustalono prawidłowej wagi pojazdów, - art. 140 aa ust. 1 w zw. z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 u.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 6.000,00 zł, podczas gdy skarżący nie naruszył zakazu przewozu ładunków pojazdem nienormatywnym innych niż ładunki niepodzielne, a wartość nacisku osi oraz rzeczywista masa całkowita pojazdu nie zostały przez organ precyzyjnie określone. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona i musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W trakcie prowadzenia postępowania organy nie uwzględniły bowiem wszelkich wątpliwości jakie wynikają co do możliwości przypisania skarżącej naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym w zakresie przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojazdu poddanego ważeniu, zaś nieuwzględnienie tych wątpliwości mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do protokołów kontroli pojazdu zawierających wyniki ważenia pojazdu wskazać należy, że w przypadku pierwszego protokołu ważenia wykazano przekroczenie o 0,35 % limitu nacisku osi/grupy osi, zaś w przypadku drugiego ważenia wykazano 1,57% przekroczenia. Oba wyniki plasowały się więc poniżej granicy 2%, co jak się wydaje ma istotne znaczenie w sprawie. Organy dokonując oceny zachowania przewoźnika i przyjmując, że faktyczne przekroczenie nacisku osi jest równe naciskowi ujawnionemu podczas ważenia odrzuciły możliwość pomniejszenia uzyskanych wartości nacisku o tzw. dopuszczalny przez producenta błąd pomiaru wagi argumentując, że żaden przepis prawa tego nie dopuszcza a ponadto waga poddana była procesowi certyfikacji i legalizacji, posiadając stosowne, ważne świadectwo legalizacji. Pogląd taki był wyrażany również w judykatach sądów administracyjnych jednak nie jest podzielany przez sąd administracyjny w sprawie niniejszej. Trzeba bowiem wskazać, że dokonanie urzędowego sprawdzenia metrologicznego i posiadanie świadectwa legalizacji nie oznacza jednak jeszcze, że każdy pomiar przy użyciu tego urządzenia odpowiada rzeczywistej wadze danego ładunku lub nacisku na oś. W zależności bowiem od pewności, powtarzalności i niezmienności dokonywanych pomiarów urządzenia pomiarowe, kwalifikowane są do różnych klas z punktu widzenia ich precyzji (dokładności). W warunkach użytkowych (nielaboratoryjnych) trudno jest bowiem uzyskać pomiar całkowicie zbieżny z rzeczywistym stanem Przepis § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345 ze zm.), rozróżnia cztery klasy dokładności wag, przy pomiarze obciążenia osi oznaczane jako A, B, C i D (od najbardziej dokładnych po mniej dokładne, co dostrzegł WSA). Natomiast § 20 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Przepisy przewidują zatem odpowiednie klasyfikowanie danej wagi, w zależności od tego jak bardzo zbliżone do rzeczywistego są jej wskazania. Nie można przy tym przyjąć, że regulacje rozporządzenia nie mają znaczenia w sprawie, w której wykorzystywana jest waga w celu ustalenia określonej masy, służącej następnie do stwierdzenia wystąpienia sankcjonowanego administracyjne przekroczenia nacisków osi. Wpływ regulacji zawartej w tym rozporządzeniu na sferę dokonywanych pomiarów potwierdza przewidziany w rozporządzeniu sposób dokonywania metrologicznej weryfikacji wag, uwzględniający błąd dopuszczalnego prawnie pomiaru wskazany w załączniku. Przeprowadzona ocena metrologiczna wagi i jej zakwalifikowanie do odpowiedniej klasy dokładności świadczy zatem o tym, że sprawdzenie dało wyniki, które mieszczą się w granicach dopuszczonych przez prawo błędów pomiaru, przez co można uznać, że waga działa z punktu widzenia prawa prawidłowo. Zaszeregowanie wagi do określonej klasy dokładności jest prawnym kryterium potwierdzającym, że uzyskiwany z jej wykorzystaniem wynik, będzie mniej lub bardziej dokładny, zbliżony do rzeczywistego, co jest z kolei uznawane przez prawo jako dopuszczalne, z racji wskazanych trudności uzyskania wskazań zawsze zgodnych z rzeczywistymi wartościami. W kontekście powyższego zwrócić należy uwagę również na cel i logikę klasyfikowania wag do różnych klas dokładności. Jeżeli bowiem ich wskazania miałyby być, po przejściu prawnej kontroli metrologicznej, zawsze takie same jak rzeczywiste wartości, zbędne byłoby dzielenie wag na klasy dokładności, zależne od zmieszczenia się w trakcie kontroli metrologicznej w dopuszczonych przez prawo granicach błędu w trakcie wszystkich przeprowadzonych ważeń kontrolnych. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w tej sprawie organ stosował wagę o najniższej możliwej klasie dokładności "D", dla której w trakcie sprawdzenia metrologicznego obowiązują największe dopuszczalne błędy pomiarowe, zarówno w ramach procedury zatwierdzenia typu i legalizacji wagi, jak i jej użytkowania (por. tabela 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie wag). Nieprawidłowy jest pogląd organów, że sam tylko fakt przejścia kontroli metrologicznej, automatycznie czyni uzyskany wynik zawsze wiarygodnym i mogącym służyć do ustalenia przekroczenia, bez konieczności stosowania ewentualnych korekt. Niezasadne jest twierdzenie, że nie jest konieczne korygowanie wyników pomiarów, bo żaden przepis prawa nie przewiduje korygowania wyników pomiarów dokonywanych w trakcie kontroli pojazdów. W tej sprawie niewątpliwie użyto narzędzia w postaci legalizowanej wagi. Jednakże uzyskany wynik powinien być następnie zestawiony z zasadami procesowymi, nakazującymi m.in. ewentualne wątpliwości rozstrzygać na korzyść strony, co zobowiązuje do przeprowadzenia stosownej korekty na korzyść strony, chyba że organ może jednoznacznie wykazać, że uzyskane wyniki z całą pewnością wynoszą tyle, ile rzeczywiste wartości nacisków. Dokonana legalizacja urządzenia pomiarowego ma bowiem ten skutek, że w jej trakcie stwierdzono, że urządzenie dawało określone, powtarzalne wskazania w porównywalnych warunkach, a błąd pomiaru mieścił się w prawem dopuszczonych granicach. Konieczne jest zatem zasięgnięcia odpowiedniej informacji u producenta urządzenia co do jego rzeczywistych możliwości, zwłaszcza zaś błędu pomiaru. Nie bez powodu prawodawca rozróżnia bowiem, w ramach weryfikacji metrologicznej, klasy wag ze względu na poziom ich dokładności, co uzasadnia wątpliwość co do wiarygodności pomiaru użytej w sprawie wagi o najniższej z możliwych klas precyzji. Wadą przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania było zatem oparcie się na posiadanym świadectwie legalizacji ponownej i nie wyjaśnienie dopuszczalnych prawnie błędów pomiaru wagi. Charakter niniejszej sprawy wymagał wyjaśnienia tych okoliczności, gdyż możliwe błędy pomiaru nie mogą obciążać przewoźnika, bo to organ dokonuje pomiarów i to organ korzysta z narzędzi o określonej klasie dokładności. Końcowo należy zauważyć, że rozporządzenie w sprawie wag przewiduje odchylenia w ramach zatwierdzenia typu i legalizacji wagi o ±2%, natomiast dla użytkowania wagi o ±4% przy kategorii " D|" , a więc zarówno w górę jak i w dół. Uzyskany wynik może być albo większy niż rzeczywista wartość albo od niej mniejszy. Są to zatem wątpliwości faktyczne, wynikające z użytych przez organ środków dowodowych, które przewidują legalne istnienie błędu pomiaru. Wątpliwości tych nie można zaś tłumaczyć na niekorzyść strony. Powyższe rozważania prowadzące do przyjęcia, że błąd pomiaru akceptowany przez producenta wagi może wynieść od 2 do 4 % przy wagach kategorii D, prowadzą do konkluzji, iż nie wyjaśnienie tych okoliczności w niniejszej sprawie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucono bowiem przewoźnikowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś o 0,35 % czyli poniżej dopuszczalnego przez Rozporządzenie błędu dokładności pomiaru. Sąd zauważa, że podobne poglądy zostały wyrażone w wyrokach NSA z dnia 16.10.2024 sygn II GSK 705/24, NSA z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 2135/23; NSA z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 315/21; NSA z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt II GSK 2094/22; NSA z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt II GSK 737/23). Wobec stwierdzenia uchybienia w toku postepowania dowodowego mającego wpływ na ustalenie dopuszczenia się przez przewoźnika naruszenia prawa w zakresie prowadzenia przewozu bez wymaganego zezwolenia zbędnym jest odnoszenie się do pozostałych argumentów skargi. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe uwagi , zwłaszcza co do celu przydzielania klas dokładności stosowanym wagom. W razie takiej potrzeby zasięgnie również informacji u producenta stosowanych wag, co do ich specyfikacji i występujących dopuszczalnych błędów pomiarów, które będzie zobowiązany uwzględnić na korzyść strony. Podstawą orzeczenia są przepisy art. 1245 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i 200 p.p.s.a. W skład kosztów postępowania wchodzą: zwrot wpisu ( 240 zł ), koszty zastępstwa radcy prawnego ( 1200 złotych ) i zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.