II SA/Rz 909/25

18 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu 18 sierpnia 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy [...] od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia 16 maja 2025 r. nr R.RUZ.4219.8.2025.PK w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego - p o s t a n a w i a - odrzucić sprzeciw. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie (dalej: Dyrektor Regionalny lub Organ II instancji), decyzją z dnia 16 maja 2025 r. nr R.RUZ.4219.8.2025.PK, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: K.p.a.) w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.) dalej: p.w., po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...] (dalej: Skarżący lub Gmina) od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej: Dyrektor Zarządu Zlewni lub Organ I instancji) z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr RJ.ZUZ.4217.5.2025.NC, w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że w związku z pismem A. Ł. (dalej: Wnioskodawca) z 14 maja 2024 r., Dyrektor Zarządu Zlewni wszczął i przeprowadził postępowanie ustalając, że Gmina wykonała nielegalnie urządzenie wodne w postaci przepustu przebiegającego pod drogą gminną nr [...] w obszarze działek o nr [...] obr. ewidencyjny [..]. Z uwagi na brak możliwości legalizacji tego urządzenia (Wnioskodawca nie wyraził zgody na odprowadzanie wód na jego działkę nr [...]), Dyrektor Zarządu Zlewni nakazał Gminie rozbiórkę urządzenia wodnego. Odwołanie od tej decyzji wniosła Gmina kwestionując kwalifikację przepustu, jako urządzenia wodnego. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Regionalny nie zgodził się z zarzutem, jakoby przepust pod drogą gminną nie był urządzeniem wodnym, o jakim mowa w art. 16 pkt 65) p.w. W konsekwencji za bezzasadny uznał zarzut odwołania, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania wobec przepustu pod drogą na podstawie art. 190 ust. 13 p.w. Pomimo bezzasadności odwołania Dyrektor Regionalny stwierdził, że sentencja zaskarżonej decyzji jest niewłaściwa, gdyż Dyrektor Zarządu Zlewni nie ustalił warunków likwidacji przepustu, co nie jest zgodne z dyspozycją art. 190 ust. 13 p.w.. Nie można bowiem pozostawić właścicielowi urządzenia wodnego dowolności w wyborze rodzaju czynności, jakie mają być wykonane w miejscu likwidacji nielegalnego przepustu. Podsumowując ten wątek Dyrektor Regionalny stwierdził, że uchybiono normie zawartej w art. 190 ust. 13 p.w., a zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na prawidłowe sformułowanie warunków likwidacji przepustu. Niezależnie od tego nie została należycie wyjaśniona kwestia terminu likwidacji przepustu. Wnioskodawca pierwotnie domagał się likwidacji przepustu w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Natomiast w decyzji termin ten odkreślono na 6 miesięcy, bez uzasadnienia tego stanowiska co oznacza, że termin został ustalony arbitralnie. Sumarycznie, Dyrektor Regionalny wywnioskował, że postępowanie przeprowadzono z naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom przepisu art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. Z tych przyczyn decyzja podlega uchyleniu, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W sprzeciwie Skarżący, zaskarżył decyzję Dyrektora Regionalnego w całości, zarzucając naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem Organu II instancji winien był uchylić zaskarżona decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy. Na tych podstawach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na sprzeciw Dyrektor Regionalny wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn tj. ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia. Merytoryczne rozpatrzenie sprzeciwu w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jego dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnego oraz skutecznie wniesionego sprzeciwu. Stwierdzenie niespełnienia którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie sprzeciwowi dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jego odrzucenia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. W świetle art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1), a rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia 16 maja 2025 r. nr R.RUZ.4219.8.2025.PK w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego. Należy wskazać, że powyższa decyzja była już przedmiotem kontroli Sądu – na skutek sprzeciwu wniesionego przez Wnioskodawcę. Sprzeciw ten został rozpoznany wyrokiem z dnia 16 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 768/25. W ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję Organu II instancji oraz zasądził zwrot kosztów na rzecz Wnioskodawcy. Wyrok ten jest prawomocny. Tu. Sąd wskazuje, że w dacie wnoszenia skargi zaskarżona decyzja nie funkcjonowała w obrocie prawnym, zaszedł zatem przypadek braku przedmiotu zaskarżenia, więc skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.