II SA/Rz 91/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie SO del. Anna Bembenek NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie na rzecz adwokata M. B., w kwocie 295,20 zł /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy. II SA/Rz 91/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r.. nr SKO-[...]. wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 29 ust 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] odmawiającą M. K. uwzględnienia wniosku z dnia [...] maja 2009 r. We wniosku tym M. K. zwróciła się Wójta Gminy o uregulowanie stosunków wodnych na działce nr 5202/2 położonej w H., własności A. D. Wskazała, że w związku z pracami ziemnymi prowadzonymi przez A. D. na ww. działce (zasypanie stawu) podniósł się poziom wód podziemnych, co zagroziło stabilności konstrukcji budynku mieszkalnego i wywołało skutek w postaci zalewania jej posesji tj. działki nr 3694/2 Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Wójt Gminy odmówił nakazania A. D. przywrócenia stanu poprzedniego na działce 5202/2 stanowiącej jej własność położoną w miejscowości H. Decyzja ta, na skutek odwołania M. K., została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazało, że organ I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadził postępowania dowodowego wyjaśniającego przesłanki z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Po przeprowadzeniu rozprawy w terenie z udziałem stron, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku M. K. w sprawie uregulowania stosunków wodnych na działce nr 5202/2 własności A. D. położonej w miejscowości H. Organ na podstawie przeprowadzonych w toku postępowania rozpraw administracyjnych ustalił, że działka nr 5202/2, własności A. D. od strony południowej sąsiaduje z działka nr 5201 własności R. K. (syna M. K.), od strony północnej z działką 5254/1 własności M. i K. S., od strony wschodniej z drogą powiatową nr 1426R D.-B., której zarządzającym jest Zarząd Dróg Powiatowych w R. Działka nr 3694/2, stanowi współwłasność M. K. i R. K. i jest oddzielona od działki nr 5202/2 drogą asfaltową (droga powiatowa relacji D.-B.). Działka nr 5202/2, jest działką niezabudowaną, w latach ubiegłych we wschodniej jej części istniał staw, który został zasypany nawiezionym gruntem. Źródło zasilające istniejący wcześniej staw ujęte zostało studnia kopaną i zgodnie z oświadczeniem A. D. ujęte w system rur odwadniających Ø 160 ułożonych na warstwie kruszywa o różnej frakcji, a następnie zasypane ziemią. Woda odprowadzana jest drożnym rowem wzdłuż północnej granicy działki nr 5202/2 do rowu odwadniającego drogę powiatową nr 1426R D. - B. Woda przepływa przepustem pod drogą, a następnie odprowadzana jest wzdłuż południowej granicy działki nr 3694/2 do potoku H. Ustalono, że system rowów i przepustów odprowadzających wody jest drożny. Prawidłowo też wykonano obudowy źródła. Pomiar głębokości występowania poziomu podziemnych wykonany przez pracowników Państwowego Instytutu Geologicznego w K. w dniu [...].07.2009 r. wykazał, że zwierciadło wody znajduje się 1,2 m poniżej powierzchni terenu. Na obszarze działki 5202/2 nie stwierdzono występowania wód stagnujących, wysięków wód, podmokłości itp. Zgodnie z wykonaną ekspertyzą hydrologiczną wykonane na terenie działki nr 5202/2 prace spowodowały zmiany warunków hydrogeologicznych (obniżenie zwierciadła wody) w stosunku do stanu sprzed zasypania stawu i zdrenowania terenu. Wykonany drenaż na części ww. działki polepszył warunki wodno - gruntowe. Teren został osuszony, a zwierciadło wód podziemnych uległo obniżeniu w stosunku do pierwotnego. Organ I instancji ustalił również, że w południowo-zachodnim narożniku działki nr 3694/2 (działka współwłasności M. K. i R. K.) znajduje się studnia kopana, w której stwierdzono występowanie wody podziemnej na głębokości 1,33m poniżej powierzchni terenu. Na terenie posesji stwierdzono występowanie wody w płytkim wykopie, w sąsiedztwie przyłącza kanalizacyjnego z budynku mieszkalnego. W bezpośrednim sąsiedztwie zbiornika usytuowane jest odprowadzanie ścieków do rowu odprowadzającego wody do potoku H. Wskazano, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że część odprowadzanych ścieków z domu M. K. może na skutek nieszczelnej instalacji kanalizacyjnej przedostawać się na powierzchnię działki nr 3694/2, a część spływa do rowu odprowadzającego wody do potoku H, jednocześnie go zanieczyszczając. Organ podniósł, że z wydanej przez biegłego opinii wynika, że podmokłości na działce nr 3694/2 należy dopatrywać się w nieszczelności instalacji kanalizacyjnej. Organ dodał, że występujące na elewacji budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr 3694/2, drobne pęknięcia mogą być spowodowane wzmożonym ruchem kołowym na drodze powiatowej relacji D. – B., niewłaściwą konstrukcją fundamentów lub całego budynku. Organ wskazał, że nie można stwierdzić z jakiego okresu pęknięcia te pochodzą. Mając na uwadze treść art. 29 ustawy Prawo wodne organ I instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał nie dowodzi jakoby zmiana stanu wody na gruncie dokonana przez A. D. wpłynęła negatywnie na grunty sąsiednie zatem nie zachodzi sytuacja określona w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Odwołanie od tej decyzji złożyła M. K. i wniosła o jej uchylenie i nakazanie A. D. przywrócenie poprzedniego stanu na działce nr 5202/2 poprzez odkopanie tzw. zlewni wód "stawu" zgodnie z prawem wodnym, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez odmowę nakazania A. D. przywrócenia stanu poprzedniego mimo, że jej działanie spowodowało szkodliwą dla terenów sąsiednich zmianę stanu wody, a pomiędzy tymi działaniami a powstała szkodą występuje związek przyczynowy oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść decyzji tj.: 1/ art. 7, art. 75, art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. hydrologii; 2/ art. 267 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o zwolnienie wnioskodawczyni od obowiązku uiszczenia zaliczki na poczet opinii biegłego; 3/ art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez nierozważnie w sposób wszechstronny i wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności dokonanie ustaleń w oparciu o nierzetelną i błędną opinię hydrologa; 4/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji co do całego materiału dowodowego, w szczególności zeznań samej wnioskodawczyni. M. K. zarzuciła nadto, błąd w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, że zasypanie zlewni wód doprowadziło do polepszenia warunków wodnych, podczas gdy warunki te w rzeczywistości pogorszyły się, ze szkodą dla jej nieruchomości. W obszernym uzasadnieniu odwołująca się rozwinęła wyżej przywołane zarzuty i podniosła, że organ administracyjny po raz kolejny nie rozpoznał istoty sprawy i nie dążył do zbadania i ustalenia prawdy obiektywnej, nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy i pobieżnie rozpoznał materiał dowodowy. Zarzuciła organowi nieodniesienie się do faktu, że w latach 1990-1992 struktura działki nr 5202/2 została zmieniona przez rozkopanie i utworzenie stawu na połowie tej działki. W trakcie budowy stawu wkopane zostały betonowe przepusty w przydrożnym rowie i uszczelnienia, została także zbudowana zapora. W związku z powyższym wody opadowe zamulały powierzchnię stawu, proces ten odbywał się przez wiele lat, skutkiem czego było podnoszenie się poziomu wód. Zasypanie stawu spowodowało, że wody kierują się do rowu i zamulają go, wobec czego poziom wód podziemnych gwałtownie podnosi się. Za chybione odwołująca uznała twierdzenie organu, jakoby źródłem pęknięć jej budynku była źle funkcjonująca i niedrożna kanalizacja. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium dokonując oceny zgromadzonego materiału w kontekście przesłanek zawartych w art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, wskazało, że zaskarżona decyzja w wymiarze formalnym i merytorycznym jest prawidłowa. Aby organ mógł nakazać właścicielowi gruntu, na którym nastąpiły zmiany przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, spełnione muszą zostać przesłanki tj. zmiana stanu wody na gruncie i szkodliwość tej zmiany dla gruntów sąsiednich. Przesłanki te mają charakter bezwzględny i muszą wystąpić łącznie i pozostawać w związku przyczynowo - skutkowym. Kolegium podniosło, że w toku postępowania zostały przeprowadzone dwukrotne oględziny, wysłuchano strony i świadków oraz przeprowadzono ekspertyzę hydrologiczną. Z materiału dowodowego wynika, że na działce nr 5202/2 zasypano staw i zdrenowano teren, co naruszyło panujący na gruncie stan wody, jednakże zmiana ta nie spowodowała szkody na gruncie sąsiednim. Powyższe potwierdza wykonana ekspertyza hydrologiczna. Ekspertyza ta spełnia znamiona obiektywnej opinii biegłego i w tym zakresie jest prawidłowa. Organ wskazał, że jeżeli odwołująca nie zgadza się z tą ekspertyza to może zlecić wykonanie kolejnej na swój koszt. Za niezasadne organ uznał zarzuty o nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Wobec sprzecznych zeznań stron i świadków, organ wydając decyzję oparł się przede wszystkim na przeprowadzonych oględzinach terenu i ekspertyzie hydrologicznej. Wynika z nich, że zmiany na działce nr 5202/2 nie mają szkodliwego wpływu na działkę nr 3694/2. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy działanie A. D. spowodowało zmianę stosunków wodnych wywierającą niekorzystny wpływ na nieruchomości sąsiednie, w szczególności na działki nr 3694/2 oraz 5201. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów dotyczących opinii biegłego z zakresu hydrologii. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zasypanie zlewni wód (zwanej stawem) doprowadziło do polepszenia warunków wodnych, podczas gdy w rzeczywistości warunki te spowodowały szkody w budynku mieszkalnym tj. liczne pęknięcia ścian. Skarżąca podniosła, że organ I instancji oparł swe ustalenia na nierzetelnej opinii zawierającej błędy logicznego rozumowania, a przerzucenie na nią obowiązku poniesienia kosztów wykonania drugiej ekspertyzy powoduje zamknięcie jej drogi do dochodzenia jej praw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie, z przyczyn, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie, mając na uwadze będący podstawą prawną rozstrzygnięcia przepis art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 200lr - Prawo wodne /Dz. U. z 2005r nr 239, poz. 2019 ze zm./ podnieść należy, że z zasady, sprawy o ochronę własności są sprawami cywilnymi /art. 1 k.p.c./, dla dochodzenia których właściwa jest droga sądowa /art.2 § 1 k.p.c./, za wyjątkiem przepisów szczególnych przekazujących je do właściwości innych organów. Takim właśnie przepisem szczególnym jest powołany wyżej art. 29 ust. 3 Prawa wodnego zgodnie z którym, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Oznacza to, że żądanie oparte na treści art. 29 ust. 3 Prawa wodnego przewiduje tryb administracyjny tego postępowania ustanawiając wyjątek od zasady dopuszczalności drogi sądowej, a więc ze względu na swój wyjątkowy charakter przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco /uchwała SN z dnia 27 czerwca 2007r III CZP 39/07 OSNC 2008/7-8/85/. Mając na uwadze powyższe uwagi podnieść należy, że M. K. pismem z dnia [...] maja 2009 r. zwróciła się do Wójta Gminy z wnioskiem o zobowiązanie A. D. do uregulowania przez nią stosunków wodnych, które ta naruszyła zasypując istniejący na jej działce staw a postępowaniem tym spowodowała zalewanie jej posesji. Prowadzone w tym zakresie postępowanie administracyjne zakończone zostało decyzją organu I instancji odmawiającą wydania decyzji zobowiązującej A. D. w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego do przywrócenia stanu poprzedniego czy też wykonania przez nią urządzeń zapobiegających szkodom. Organ w toku prowadzonego postępowania ustalił, że zmiany na gruncie dokonane przez właściciela działki sąsiedniej nie wpływają szkodliwie na nieruchomość skarżącej. Takie ustalenia organ poczynił w oparciu o dwukrotne oględziny terenu oraz wysłuchanie stron postępowania jak również świadków. Wobec rozbieżności stanowiska stron, organ I instancji zwrócił się do Państwowego Instytutu Geologicznego Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w K. o wydanie ekspertyzy hydrogeologicznej dotyczącej stosunków wodnych na działce 5202/2 . Państwowy Instytut Geologiczny w wydanej ekspertyzie, odpowiadając na pytanie czy zasypanie stawu na działce 5202/2 zagroziło działce skarżącej i spowodowało pękanie ścian jej budynku mieszkalnego - wykluczyło taki związek przyczynowy. Instytut Geologiczny bowiem ustalił, że mimo zasypania stawu, teren został prawidłowo odwodniony - osuszony, a zwierciadło wód podziemnych uległo obniżeniu w stosunku do stanu pierwotnego. Reasumując, Instytut stwierdził, że zmiany dokonane na działce 5202/2 nie oddziałują negatywnie na działkę skarżącej jak również na posadowiony na tej działce budynek mieszkalny. Skarżąca z zalegającą w aktach sprawy ekspertyzą zapoznała się, a w dniu [...] września 2009r złożyła pismo informujące o wielu rozbieżnościach ze stanem faktycznym które podniesie w terminie późniejszym. Organ I instancji pismem z dnia [...] września 2009r wyznaczył skarżącej dodatkowy termin - do dnia 9 października 2009r do zapoznania się z dowodami zebranymi w sprawie / skarżąca otrzymała je [...].09.2009r/, zaś w dniu [...] września 2009r wydana została skarżącej kserokopia opinii hydrogeologicznej. Skarżąca w wyznaczonym terminie uwag do wydanej w sprawie ekspertyzy nie złożyła, a więc niezasadny w ocenie Sądu jest jej zarzut naruszenia przez orzekające organy art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 k.p.a. W prowadzonym następnie postępowaniu skarżąca wielokrotnie podnosiła zarzuty wobec wydanej w sprawie ekspertyzy hydrogeologicznej zarzucając jej nierzetelność i nieobiektywność, nieustalenia zakresu robót na działce 5202/2, czasokresu tych robót, a przed wszystkimi zarzuciła ekspertyzie brak ustaleń faktycznych nie zgadzając się z jej wnioskami końcowymi. Mając na uwadze podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia do wydanej w sprawie opinii Państwowego Instytutu Geologicznego przed wszystkim podnieść należy, że opinia ma na celu ułatwienie należytej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Opinia sama nie może natomiast być źródłem materiału faktycznego sprawy ani tym bardziej stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem jej oceny, tak jak domaga się tych ustaleń skarżąca /tak wyrok SN z 11.07.1969r I CR 140/69 OSNC 1970/5/85, wyrok SN z 17.12.1999r IIUKN 273/99 OSNP 2001/8/284/. Wskazać również należy, że dopuszczenie dowodu z opinii biegłych z urzędu, czy też na wniosek strony powinno nastąpić w zasadzie postanowieniem określającym precyzyjnie zakres i przedmiot opinii /tak M. Jaśkowska, A. Wróbel Komentarz W-wa 2009/. W rozpoznawanej sprawie brak jest takiego postanowienia. Nie mniej w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy albowiem w przedstawionej ekspertyzie Instytutu Geologicznego, w części wstępnej powołane zostało zlecenie Wójta Gminy zmierzające do ustalenia i odpowiedzi na pytanie; czy zasypanie stawu podniosło poziom wód podziemnych zagrażając stabilności konstrukcji budynku mieszkalnego oraz zalewania działki skarżącej. Zakres i przedmiot więc badania został precyzyjnie określony a wydający ekspertyzę Instytut w tym zakresie ustalenia poczynił oraz dał odpowiedz na zadane mu pytanie. W tym stanie sprawy organ dysponując pełnym materiałem dowodowym tj. protokołami wizji, przesłuchaniami świadków oraz stron, a także przywołaną wyżej ekspertyzą hydrogeologiczną był uprawniony do wydania decyzji w oparciu o dyspozycję art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne w zakresie wniesionego przez skarżącą żądania. W tym miejscu ponownie przypomnieć należy, że wyjątkowość tego przepisu w zakresie ochrony własności przesądza o jego ścisłym stosowaniu bez możliwości wykładni rozszerzającej. Oznacza to również, że przedmiotem tego postępowania będzie tylko i wyłącznie badanie czy zmiany stanu wody na gruncie poprzez zasypanie stawu szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, zaś poza postępowaniem pozostanie kompleksowe badanie przyczyn powstawania pęknięć ścian budynku skarżącej. W tym stanie sprawy wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu, organ je w sposób dostateczny uzasadnił i wbrew ocenie skarżącej domagającej się na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. ustosunkowania się do jej zarzutów dotyczących opinii - w granicach rozpoznawanej sprawy organ w sposób wystarczający wydaną decyzję uzasadnił. Nie bez znaczenia na ocenę w niniejszej sprawie jest również zalegająca w aktach sprawy ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010r umarzające postępowanie w przedmiocie samowolnego wykonania drenażu na działce 5202/2 z uwagi na jego prawidłowość techniczną poprawiającą warunki gruntowo-wodne, choć wobec wykonującego inwestora zastosowano sankcje karne wynikające z art. 93 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu niezrozumiałym jest zarzut skarżącej a także stanowisko organów w przedmiocie zaliczki na wydanie kolejnej opinii albowiem nie wynika z akt sprawy aby skarżąca z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii składała. Nie można również przyjąć, że sam organ zobowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych, w sytuacji, gdy złożona opinia nie jest korzystna dla strony /tak wyrok SN z 15.11.200lr n UKN 604/00 PPiPS 2003, nr 9, poz.67, wyrok SN z 4.08.1999 IPKN 20/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 807/. Potrzebą dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych nie może być również przeświadczenie skarżącej, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy /tak wyrok SN z 27.06.2001 H UKN 446/00, OSNAPiUS 2003, nr 7, poz. 182/. Zalegająca w aktach sprawy ekspertyza hydrogeologiczna wykazuje zupełność i jasność, odpowiada na postawione pytania, a na jej ocenę nie wpływają wyrażone w niej uwagi nie związane z jej przedmiotem a także przypuszczenia wykraczające poza zakres wiedzy specjalistycznej z tej dziedziny. Wskazać również należy, że podnoszone przez skarżącą, bezzasadne w jej ocenie, żądanie przez organ zaliczki na poczet kolejnej opinii powinno nastąpić przez wydanie postanowienia, na które będzie stronie przysługiwało zażalenie, jako samodzielny środek zaskarżenia, a takie postanowienie w rozpoznawanej sprawie nie zostało wydane. Z tej to przyczyny, skoro wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii nie został złożony, orzekający w sprawie organ nie wydał w tym przedmiocie postanowienia, kwestia hipotetycznej zaliczki na poczet nowej ekspertyzy pozostaje poza rozważaniami Sądu. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.