II SA/Rz 911/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego -skargę oddala- II SA/Rz 911/07 U Z A S A D N I E N I E Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2007r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania E. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W podstawie prawnej powołano art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.- zwana dalej ustawą) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej w skrócie k.p.a.). W odwołaniu skarżąca podała, że decyzja organu pierwszej instancji godzi w jej interesy, zawiera szereg istotnych kłamstw i nieporozumień i przeczy wszelkim przepisom. Skarżąca nie była nigdy zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Na zasiłek przedemerytalny przeszła z przyczyn ekonomicznych zakładu pracy (zwolnienie zbiorowe) po przepracowaniu 31 lat w tym 15 lat na stanowiskach szkodliwych dla zdrowia. Wojewoda nie uznał za zasadne zarzuty odwołania. W uzasadnieniu decyzji podał, że Starosta decyzją z dnia [...].12.2001r. przyznał skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...].12.2001r. w kwocie 572,10 zł. miesięcznie tj. w wysokości 120 % zasiłku podstawowego. W dniu [...].05.2005r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 2001r. i powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 i podkreśliła, że kilkakrotnie występowała o zmianę decyzji po raz ostatni w marcu 2002r. Aktualnie jako powód negatywnego rozpoznania wniosku organ podał, że stan faktyczny sprawy nie podlega pod regulację wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy przed dniem 31 grudnia 2001r. a decyzję o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego wydano bez zbędnej zwłoki. Następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 (o głoszonego 12.04.2005r. Dz. U. nr 59, poz. 517) była zmiana stanu prawnego dokonana ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 164, poz. 1366). Do ustawy o promocji zatrudnienia mocą art. 1 pkt 76 ustawy zmieniającej dodano art. 150a. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki do jego nabycia z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis tego ust. 2 stanowi, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1 przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Podstawę prawną przyznania świadczenia przedemerytalnego stanowił art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ odwoławczy ustalił, że skarżąca nie spełniała warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego w oparciu o ten przepis, gdyż nie posiadała w chwili rejestracji odpowiedniego stażu pracy. W aktach sprawy znajdują się dwa wnioski jeden z dnia [...] grudnia 2001r. oraz drugi z [...].05.2005r. rozpatrzony odmownie zaskarżoną decyzją. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła, że organy błędnie przyjęły, że zgodziła się na zasiłek przedemerytalny, gdyż nie została poinformowana o możliwości wniesienia odwołania. Po uzyskaniu informacji, że do dnia 12 maja 2005r. można złożyć odwołanie, to takowe złożyła. Jeżeli było to nieprawdą, to sprawa winna być zakończona pismem bez prawa do odwołania, co nie dawałoby nadziei na dobre rozwiązanie. Dodała, że nie zna się na przepisach, a walka z urzędem pracy o pieniądze jest bardzo trudna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo zawarł szeroką argumentacją prawną o braku możliwości przyznania świadczenia przedemerytalnego oraz wyjaśnił przyczynę oczekiwania na zakończenie sprawy, co było spowodowane sporem kompetencyjnym prowadzonym w sprawie o identycznym stanie faktycznym i prawnym, ale w stosunku do innego podmiotu. Efektem prowadzonego sporu kompetencyjnego między Starosta, a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. było wskazanie przez Naczelny Sąd Administracyjny Starosty, jako organu właściwego do załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga jest nieuzasadniona. Okolicznością bezsporną jest, iż ze skarżącą E. K. z dniem [...] listopada 2001r. nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W dniu [...] grudnia 2001r. E. K. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, a w karcie rejestracyjnej na podstawie przedstawionej dokumentacji stwierdzono, iż legitymuje się okresem zatrudnienia 30 lat i 11 miesięcy i osiągnęła wiek 50 lat i 6 miesięcy. Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] przyznał E. K. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...].12.2001r. Podstawą prawną przyznania zasiłku był art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. nr 6, poz. 56 ze zm.). W decyzji tej skarżąca zostało prawidłowo pouczona o środkach zaskarżenia, a odbiór decyzji dokonała osobiście, w dniu [...] stycznia 2002r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia pisma. Podstawą prawną aktualnie zaskarżonej decyzji jest przepis art. 150 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) zgodnie, z którym prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 kwietnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki do jego nabycia z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1 art. 150a ustawy). Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1 przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca nigdy nie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna, gdyż pierwszym świadczeniem, jakie otrzymała po ustaniu stosunku pracy był zasiłek przedemerytalny, dlatego też w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie zachodzi sytuacja określona w ust. 2 art. 150a ustawy. W świetle art. 150a ust. 1 ustawy, warunkiem przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego jest spełnienie przesłanek do 12 stycznia 2002r, określonych w art. 37 k ust. 1 pkt 1-4 wyż. cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994r. według brzmienia obowiązującego w dniu 31 grudnia 2001r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ prawidłowo przytoczył treść art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu w wersji obowiązującej na dzień 31 grudnia 2001r., której treść została nadana ustawą z dnia 18 września 2001r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami Skarbu Państwa (Dz. U. nr 122, poz. 1323), która weszła w życie 7 listopada 2001r. Organ prawidłowo ocenił, że skarżąca zarówno na dzień rejestracji to jest 3 grudnia 2001r., jak i na dzień 12 stycznia 2002r. (zgodnie z art. 150a ustawy) nie spełniła warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego, gdyż albo nie zaistniały przesłanki wiekowe określone w pkt 1, 2 art. 37k , albo okres zatrudnienia był zbyt krótki według wymogów pkt 3 i 4 ust. 1 art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994r. Organ wyjaśnił, że skarżąca nie znalazła się grupie pracowniczej, do której został skierowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 (Dz. U. nr 59, poz. 517)., co i tak nie miało wpływu na sytuację prawną skarżącej, gdyż nie zaistniały przesłanki do przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994. W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 (Dz. U. nr 59, poz. 517) na podstawie art. 1 pkt 76 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 164, poz. 1366) znowelizowano art. 150 a ustawy, na podstawie którego Sąd zbadał legalność zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącej, iż warunkiem uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego było złożenie do dnia 12 maja 2005r. odwołania. Niezależnie od złożenia stosownego wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, podmiot winien spełnić warunki do jego przyznania, co zostało wyżej opisane, a organy zasadnie wykazały, że skarżąca nie spełniła warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Nietrafny jest też zarzut, że skarżąca nie została pouczona w decyzji o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego z 2001r. o prawie wniesienia odwołania. Przeczy temu zalegająca w aktach sprawy decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...]. Skarżąca z tego środka zaskarżenia w przewidzianym terminie nie skorzystała. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.