II SA/Rz 913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [..] maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go nieprawidłowością zaskarżonej decyzji oraz powołując się na postanowienia sądów administracyjnych wstrzymujących wykonanie decyzji w "tożsamych przedmiotowo sprawach". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. W niniejszej sprawie Skarżąca poza tym, że domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie podała żadnych okoliczności, które za tym miałyby przemawiać. Wniosku takiego nie może uzasadniać ewentualna zasadność skargi. Na tym etapie postępowania, rozpoznanie zarzutów skargi jest przedwczesne. Wyłącznymi przesłankami wstrzymania wykonania decyzji są grożące Skarżącej nieodwracalne skutki, bez względu na prawidłowość decyzji. Wniosku nie może uzasadniać wyłącznie wysokość określonej kary pieniężnej. Każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Weryfikacja tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbyć z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. W przeciwnym razie nie można zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją (i innymi decyzjami), a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15). Okoliczności takich Skarżąca nie przedstawiła. Wobec powyższego nie można stwierdzić, czy wykonanie decyzji przez zapłatę 12.000 zł spowoduje dla Skarżącej skutki, których odwrócenie nie będzie możliwe w przyszłości. Zupełnie niezrozumiałym jest powoływanie postanowień innych Sądów w "tożsamych przedmiotowo sprawach". O wstrzymaniu wykonania decyzji decydują bowiem przesłanki oceniane z punktu widzenia konkretnej sprawy, i w stosunku do indywidualnie określonego podmiotu, a więc zarówno przesłanki o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Okoliczności przemawiające za pozytywnym rozpoznaniem wniosku innych podmiotów choć w tożsamych rodzajowo sprawach – dotyczących wymierzenia kary pieniężnej, nie mogą mieć decydującego wpływu na rozstrzygnięcie. Jedynie sytuacja Skarżącej może uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Brak jej określenia uniemożliwia również odniesienie się do postanowień sądów, w których innym podmiotom, w "tożsamych przedmiotowo sprawach" wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.