II SA/Rz 913/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2025 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2024 r. nr SKO.4172/46/2024 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia 2 grudnia 2024 r. nr SKO.4172/46/2023 wydane w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 106 § i § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 82 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") Jak wynika z akt administracyjnych sprawy D.W. (dalej: "Skarżąca") zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych" na części działki nr [...] położonej w miejscowości H., gm. [....]. W toku postępowania Wójt zwrócił się do Starosty [...] o uzgodnienie, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy na ww. zamierzenie inwestycyjne. Starosta [...] postanowieniem z 2 listopada 2023 r. nr GN.6123.495.2023 odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji. Po rozpoznaniu zażalenia SKO w Rzeszowie postanowieniem z 15 grudnia 2023 r. nr SKO.4172/24/2023 utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Na skutek złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie powyższe rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uchylone na mocy wyroku z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. II SA/Rz 239/24 Sąd zauważył, że przyczyną odmownego uzgodnienia było stwierdzenie przez orzekające w sprawie organy, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.), w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2023 r. a jednocześnie brak jest przepisów przejściowych dotyczących zmiany tej regulacji mogących mieć zastosowanie do wniosków złożonych przed tą datą. Sąd wskazał, że z projektu decyzji o warunkach zabudowy znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji wynika, że Skarżąca z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpiła 18 września 2023 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 – dalej: "ustawa zmieniająca"), co nastąpiło 24 września 2023 r. W dalszej części Sąd przytaczając treść art. 7 ust. 2 pkt 1 oraz art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2023 r.) wyjaśnił, że do obszarów uzupełnienia zabudowy o jakich mowa w znowelizowanym art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. odnosi się art. 13a u.p.z.p., stosownie do którego w planie ogólnym gminy można określić obszary uzupełnienia zabudowy (ust. 4 pkt 2 lit. a) i plan ten w tym zakresie stanowi podstawę prawną decyzji o warunkach zabudowy (ust. 5 pkt 2). Zauważył jednocześnie, że art. 13a u.p.z.p. został dodany tą samą ustawą nowelizującą i obowiązuje również od 24 września 2023 r. Abstrahując od fakultatywnego charakteru zapisów co do obszarów uzupełnienia zabudowy które mogą (nie muszą) zostać określone w planie ogólnym gminy, Sąd stwierdził, że nie było praktycznych możliwości, aby w dacie wydawania postanowienia, tak przez organ I, jak i II instancji taki plan wraz z obszarami uzupełnienia zabudowy był uchwalony, tym bardziej, że Minister Rozwoju i Technologii – działając w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w dodanym także z dniem 24 września 2023 r. art. 13m ust. 1 u.p.z.p. – dopiero 2 maja 2024 r. wydał rozporządzenie w sprawie sposobu wyznaczania obszaru uzupełnienia zabudowy w planie ogólnym gminy (Dz. U. poz. 729). W ocenie Sądu, trafnie stwierdziły organy, że ustawa zmieniająca z 7 lipca 2023 r. nie zawiera przepisów przejściowych dla stosowania zmiany art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w zakresie zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy. Takim przepisem nie jest wskazywany przez Skarżącą art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej, w myśl którego do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa zmieniana przez art. 1 ustawy zmieniającej to u.p.z.p. i tylko zatem jej przepisy mogą być stosowane w brzmieniu dotychczasowym do wszczętych i niezakończonych przed 24 września 2023 r. spraw o ustalenie warunków zabudowy. W przypadku u.o.g.r.l. nowe – obowiązujące od dnia 24 września 2023 r. – regulacje mają zastosowanie także do spraw będących już na ten dzień w toku. Opartą wyłącznie na tej przyczynie odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych przez organ I i II instancji – wobec braku planu ogólnego dla terenu obejmującego objętą zamiarem inwestycyjnym działkę – Sąd uznał jednak za co najmniej przedwczesną. Powołując się na art. 64 ust. 2 ustawy zmieniającej stwierdził, że skoro do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy, przez taki plan należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, to dokonana w sprawie odmowa stosownego uzgodnienia warunkowana była dodatkowo analizą okoliczności sprawy w kontekście istnienia (obowiązywania) dla terenu inwestycji takiego studium i ewentualnych jego zapisów w zakresie istotnym dla uzgodnienia. Takich ustaleń w sprawie zabrakło, co przekładało się na konieczność uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. Po ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta postanowieniem z 14 października 2024 r. nr GN.6123.495.2023 odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy na zamierzenie inwestycyjne p.n.: "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych" na części działki nr [...] położonej w miejscowości H., gm. [....] na rzecz D.W.. Starosta wskazał na brak spełnienia przesłanki określonej w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. W przypadku gruntów rolnych klasy III objętych wnioskiem o wydanie warunków zabudowy należy uzyskać zgodę ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Ponadto, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu dokonał analizy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z aktualnymi ustaleniami zawartymi w studium. Zażalenie na to postanowienie złożyła D.W. wnosząc o jego uchylenie i wycofanie z obiegu prawnego. Zarzuciła błędne zastosowanie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w brzmieniu po 24 września 2023 r. i częściowym wejściu w życie ustawy zmieniającej z dnia 7 lipca 2023 r.; nieprawidłową interpretację art. 14 ust. 2, art. 59 ust. 1 i art. 71 ustawy zmieniającej oraz brak zastosowania przepisów prawa art. 7a ust. 1 k.p.a. Wskazanym na wstępie postanowieniem z 2 grudnia 2024 r. SKO w Rzeszowie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że planowana w części do zabudowy działka nr [...] położona w miejscowości H., stanowi użytki rolne III klasy (RIIIb), w związku z czym uzgodnienie ze Starostą [...], jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, było wymagane art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zadaniem organu współdziałającego było ustalenie czy planowana zabudowa pozostaje w zgodzie z regulacjami u.o.g.r.l. SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z art. 7 ust. 2a ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r., nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne, klas I-III, jeżeli grunty te łącznie spełniały warunki wskazane w tym przepisie. Kolegium wskazało na dokonaną z dniem 24 września 2023 r. zmianę brzmienia art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. oraz brak przepisów przejściowych. Wyjaśniło, że organ może stosować art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w brzmieniu aktualnie obowiązującym dopiero w momencie uchwalenia przez gminę planu ogólnego, który wyznaczy obszar uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Do momentu wprowadzenia przez gminę planu ogólnego, który na terenie gruntów rolnych klasy I-III ustanowi obszar uzupełnienia zabudowy, przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III na cele nierolnicze będzie, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Kolegium stwierdziło, że w związku z brakiem przepisów przejściowych w zakresie art. 7 ust.2a u.o.g.r.l., aktualnie przy wydawaniu uzgodnień należy uwzględnić ww. wprowadzone zmiany i stosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania w powyższym zakresie. Wyjaśniło, że w stanie faktycznym teren inwestycji, tj. część działki nr [...] nie posiada zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zasadnie organ I instancji odmówił uzgodnienia decyzji z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Ponadto wskazało, że wykonując zalecenia zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. II SA/Rz 239/24 organ I instancji dokonał analizy projektu decyzji o warunkach zabudowy, pod kątem treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [....], uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] z późniejszymi zmianami. Zgodnie z zawartymi tam ustaleniami teren inwestycji znajduje się w terenie oznaczonym symbolem R1 oznaczającym obszary rolne z ograniczeniami dla zabudowy. Zgodnie z treścią studium "obszary rolne, oznaczone na rysunku studium symbolem R1 są to obszary z przewagą zagospodarowania rolniczego, z występującą rozproszoną zabudową mieszkaniowo- gospodarczą. Na obszarach tych, z wyłączeniem terenów osuwiskowych i stoków o spadkach przekraczających 12 %, mogą być lokalizowane: - nowe siedliska związane z prowadzeniem gospodarstw rolnych, - obiekty dla działalności gospodarczej pogarszającej stan środowiska lecz nie powodującej przekroczeń dopuszczalnych norm środowiska poza granice własności inwestorów, - obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji, - usługi nie powodujące pogorszenia stanu środowiska, przy czym powierzchnia działek, na których będzie lokalizowana zabudowa, winna umożliwiać wykonanie indywidualnych, na własnych działkach lub sąsiedzkich systemów odprowadzania i oczyszczania ścieków. Na obszarach tych nie wskazuje się stosowania grupowych, komunalnych systemów oczyszczania ścieków, realizacji komunalnych sieci zaopatrzenia w wodę, gaz i energię elektryczną, ani też realizacji nowych odcinków dróg publicznych. Realizacja nowych obiektów i modernizacja istniejących winna być uwarunkowana: zastosowaniem indywidualnych systemów odprowadzania ścieków, zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną, rozwiązaniem dostępu komunikacyjnego do drogi publicznej, zastosowaniem ogrzewania nie powodującego zanieczyszczeń środowiska przyrodniczego." Organ stwierdził, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych pozostaje w sprzeczności z ww. ustaleniami studium. Wobec sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami studium oraz zmiany stanu prawnego, braku zgody ministra na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze, do czasu uchwalenia przez gminę planu ogólnego w którym zostanie określony obszar uzupełnienia zabudowy nie jest możliwe pozytywne uzgodnienie projektu decyzji. D.W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą na wyżej opisane postanowienie Kolegium i zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu obowiązującym po 24 września 2023 r. i częściowym wejściu w życie ustawy zmieniającej poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, poprzez przyjęcie, że wydając zaskarżone postanowienie należy oprzeć się na nowym brzmieniu art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nadanym poprzez ustawę o zmianie u.p.z.p., podczas gdy organ powinien zastosować przepisy obowiązujące przed dniem 24 września 2023 r., 2. art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej przez jego nieprawidłową interpretację, co doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o nowe przepisy które weszły w życie z dniem 24 września 2023 r., w sytuacji gdy organ powinien zastosować przepisy sprzed tej daty, 3. art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść strony, podczas gdy zgodnie z tym przepisem, sprawa powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść Skarżącej. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wywiodła, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmieniającej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Z powyższego przepisu wynika, że postępowanie z wniosków złożonych przed 24 września 2023 r. prowadzone powinno być w oparciu o przepisy w brzmieniu sprzed zmiany u.p.z.p. i dotyczy to również dokonywania uzgodnień. Ponadto organ nie zastosował podstawowego przepisu k.p.a. jakim jest rozstrzyganie na korzyść strony. Odnośnie obszarów uzupełnienia zabudowy, o których mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu po zmianie przepisów, Skarżąca wskazała, że będą one mogły zostać fakultatywnie wyznaczone w ogólnych planach miejscowych, jednak na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie wiadomo co one oznaczają, ponieważ zasady wyznaczania wspomnianych obszarów zostaną określone w przepisach wykonawczych do nowej u.p.z.p. w postaci rozporządzeń, które na dzień wydania postanowienia przez Starostę nie zostały wydane. Organ błędnie stwierdził, że skoro teren inwestycji nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy, to należy odmówić uzgodnienia. Oczywistym jest, że tereny inwestycji ujęte we wnioskach złożonych przed 24 września 2023 r. nie mogą znajdować w obszarach uzupełnienia zabudowy, gdyż te przed zmianą przepisów nie miały szansy zaistnieć. Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu odnośnie sprzeczności inwestycji z ustaleniami studium. Wyjaśniła, że teren ewentualnej inwestycji znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowo-gospodarczej. Planowana inwestycja w żaden sposób nie wpłynie negatywnie na zabudowę sąsiedzką a zastosowane ogrzewanie nie będzie powodowało zanieczyszczenia środowiska. Zarzuciła, że organ nie ustosunkował się merytorycznie do planowanej inwestycji, zacytował jedynie treść studium, które de facto nie jest sprzeczne z planowaną inwestycją. Stwierdziła zatem, że jej wniosek, złożony przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej powinien być rozpatrzony zgodnie z przepisami obowiązującymi do dnia 24 września 2023 r., o czym mówi art. 59 ust. 1. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów. Kontrola sądów administracyjnych sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."). W świetle art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd w szczególności: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W realiach niniejsze sprawy zasadnicze znaczenie ma także treść art 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem: Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wyrokiem z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 239/24 uchylił wydane poprzednio postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 15 grudnia 2023 r., Nr SKO.4172/24/2023 o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i postanowienie Starosty [...] z 2 listopada 2023 r., GN.6123.495.2023. Uzgodnienie dotyczy ochrony gruntów rolnych i leśnych. Planowane zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane na gruntach rolnych klasy III. Uchylając zaskarżone postanowienia Sąd w powołanym wyżej wyroku zgodził się ze stanowiskiem Organów, że w przypadku ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych znajdą zastosowanie przepisy obowiązujące od 24 września 2023 r. Naprowadził, że z dniem 24 września 2023 r. art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. uzyskał treść: "Nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Jednocześnie przytoczył treść tego przepisu obowiązującego do 23 września 2023 r., nie wymagała uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniały łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawierała się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone były w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone były w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekraczała 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowiły jedną całość, czy kilka odrębnych części. Powołując ostatecznie art. 64 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 24 września 2023 r., zgodnie z którym do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, w przepisach ustaw zmienianych niniejszą ustawą, z wyjątkiem ustawy zmienianej w art. 26, odnoszących się do planu ogólnego gminy, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium, uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z wyjątkiem spraw uchwalania planów ogólnych gminy, stwierdził, że ewentualna odmowa uzgodnienia uzależniona była właśnie od analizy zapisów studium w zakresie istotnym dla uzgodnienia. W związku z tym, że tych ustaleń zabrakło, Sąd uchylił zaskarżone postanowienia. W ponownie prowadzonym postępowaniu Organ uwzględnił wytyczne Sądu przeprowadzając analizę treści studium w zakresie dotyczącym przedmiotowej działki. Przeprowadzona analiza potwierdza wnioski Organu o niezgodności planowanego zamierzenia z zapisami studium. Opisana we wniosku inwestycja to budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W uchwale z [...] stycznia 2001 r., Nr [...] Rady Gminy [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym symbolem R1 oznaczającym obszary rolne z ograniczeniami dla zabudowy. Są to obszary z przewagą zagospodarowania rolniczego z występującą rozproszoną zabudową mieszkaniowo - gospodarczą. Na obszarach tych z wyłączeniem terenów osuwiskowych i stoków o spadkach przekraczających 12 % mogą być lokalizowane: - nowe siedliska związane z prowadzeniem gospodarstw rolnych, -obiekty dla działalności gospodarczej pogarszającej stan środowiska lecz nie powodujące przekroczeń dopuszczalnych norm środowiska poza granice własności inwestorów, - obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji, - usługi nie powodujące pogorszenia stanu środowiska. Słuszne są w związku z tym uwagi Organu, że planowana inwestycja nie mieści się w żadnej z wyżej opisanych. Wniosek obejmuje budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, podczas gdy studium dla obszaru R1 przewiduje zabudowę rozproszoną, związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, działalnością gospodarczą, infrastrukturę techniczną i komunikacyjną bądź też usługową. Przewidziana w studium zabudowa całkowicie odbiega od wnioskowanej. Z zapisów studium wynika, że uchwałodawca wymienione tereny przeznaczył pod gospodarkę rolną zezwalając na powstanie siedlisk z nią związanych, działalność gospodarczą i usługową, oraz budynki infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Wszystkie te rodzaje zabudowy różni od zabudowy mieszkaniowe cel, któremu służą. Cel ten w sposób oczywisty rzutuje na sposób korzystania z nieruchomości. Inaczej bowiem wykorzystuje się nieruchomości przeznaczone wyłącznie do zamieszkania, a inaczej do działalności rolniczej, gospodarczej czy też usługowej. Inny jest zakres uciążliwości związany z tymi różnymi sposobami korzystania z nieruchomości. Nie można zatem utożsamiać zabudowy mieszkaniowej z jedną z opisanych w studium. Z tego powodu Sąd zgodził się ze stanowiskiem Organów o sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami Studium. W świetle powyższego oraz treści art. 153 p.p.s.a. nie można zarzucić Organom nieprawidłowego zastosowania art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. W powołanym wyżej wyroku Sąd wyznaczył kierunek wykładni tego przepisu, którym związane były zarówno Organy, jak również Sąd aktualnie rozpoznający sprawę. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.