II SA/Rz 914/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. i J.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K., J.K. i S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 28 sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M.K. i J.K. na opisaną w sentencji decyzję uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] i w to miejsce ustalającą opłatę za pobyt K.S. w Domu Pomocy Społecznej w I. na poziomie miesięcznego kosztu utrzymania w Domu w ten sposób, odnośnie M.K. i J.K., że za okres od 2 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2014 r. będą wnosić kwotę po 652, 49 zł, za okres od 1 lutego 2014 r. do 31 stycznia 2015 r. po 674, 24 zł, od 1 lutego 2015 r. do 30 września 2015 r. po 706, 39 zł, od 1 października 2015 r. do 31 października 2015 r. po 532, 39 zł na konto bankowe Gminy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że są osobami schorowanymi. M.K. cierpi z powodu pogłębiającej się choroby kręgosłupa, rwę kulszową, silne zwapnienia, bóle kończyn, bóle w stawach biodrowych, ma krótszą prawą kończynę. W związku z operacyjnym usunięciem woreczka żółciowego i dolegliwościami trawiennymi wymaga specjalnej kosztowej diety. Cierpi też na liczne inne dolegliwości a koszty jego leczenia wynoszą miesięcznie ok. 400 zł, przy czym nie obejmują zabiegów, jakim powinien się poddać. Z powodu choroby żony (czerniak złośliwy) i choroby córki (nowotwór) nie jest w stanie ponieść kosztów swojej rehabilitacji, a zdrowie żony i córki stawia ponad swoje. U J.K. stwierdzono ponadto początki choroby Alzheimera. Skarżący ponoszą także niezbędne koszty utrzymania i leczenia B.S., która nie posiada żadnych środków utrzymania i cierpi na postępującą chorobę nowotworową oraz pokrywają koszty pomocy udzielanej im przez B.W. w wysokości 1200 zł. Pomoc ta polega na robieniu zakupów, sprzątaniu, zawożeniu do lekarzy przygotowywaniu posiłków, bowiem skarżący jako osoby starsze i schorowane wymagają pomocy osób drugich. Żądanie w opisanych okolicznościach zapłaty tak wygórowanych kwot jakie ustalono w zaskarżonej decyzji jest rażącym przekroczeniem zasad współżycia społecznego, tym bardziej ze skarżący deklarowali partycypowanie w kosztach utrzymania K.S. w kwotach po 200 zł miesięcznie. Skarżący na potrzeby rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy udokumentowali ponoszone, w tym wysokie wydatki na leczenie oraz przedłożyli oświadczenie córki o pomocy finansowej udzielanej im przez rodziców oraz oświadczenie odnośnie wydatków związanych z pomocą w gospodarstwie domowym niezbędnej im w związku z faktem, że są osobami schorowanymi i starszymi (skarżąca ma 85 lata, a skarżący 86 lat). Ponadto przedłożono wyciąg z rachunku bankowego skarżącego, zaświadczenia lekarskie o stanie zdrowia. Skarżący wyjaśnił również, że w mieszkaniu niezbędny jest remont, nieprzeprowadzany od wielu lat. Oboje małżonkowie wskazali, że ponoszą zwiększone wydatki związane z zaleceniami dietetycznymi. Sąd na podstawie akt sprawy ustalił, miesięczny dochód netto skarżących wynosi 4250 zł netto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega uwzględnieniu. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący wykazali, że istotnie w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarówno w skardze, jak i w dokumentach przedłożonych na potrzeby rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy udokumentowali ponoszone wydatki, w tym na leczenie. Uprawdopodobnili także wysokość wydatków związanych z pomocą finansową, jakiej udzielają córce oraz związanych z koniecznością pokrywania kosztów pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego i dowożeniu ich na wizyty lekarskie, niezbędnej z uwagi wiek i choroby, na które cierpią. Wskazane wyżej okoliczności w zestawieniu z wysokością kwot, w jakich partycypować mają skarżący w kosztach utrzymania K.S. w Domu Pomocy Społecznej, stanowiących w wymiarze miesięcznym 1/3 ich miesięcznego dochodu z całą pewnością uzasadniają tezę, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby dużą dolegliwość dla skarżących i zachwiałoby w sposób znaczący ich kondycją finansową. Tym samym nie można wykluczyć, że mogłoby to spowodować trudne do odwrócenia skutki poprzez pozbawienie rodziny skarżącej środków do życia, tym bardziej, że i tak rezygnują z niektórych wydatków z uwagi na brak wystarczających dochodów na ich pokrycie. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.