II SA/Rz 918/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku GG o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi GG na decyzję Dyrektora Izby Celnej w z dnia [.] maja 2015 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Wraz ze skargą na opisaną w sentencji decyzję GG zgłosił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 21 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Z zachowaniem ustawowego terminu pełnomocnik skarżącego od orzeczenia tego wniósł sprzeciw. Z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z matką (emerytką). Wspiera ją finansowo w zakresie zakupu leków, opału, remontów. Spoczywają na nim zobowiązania finansowe z tytułu alimentów na dwoje dzieci, przy czym zadłużenie z tego tytułu w funduszu alimentacyjnym wynosi 32 010,40 zł. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, która w 2014 r. zakończyła się stratą przekraczającą 90 000 zł. Aktualnie osiąga dochód w kwocie 2000 zł miesięcznie; emerytura matki wynosi 807 zł. Matka skarżącego jest właścicielką domu, skarżący podnajmuje mieszkanie na cele prowadzonej działalności gospodarczej uiszczając czynsz w wysokości 200 zł. Na żywność przeznaczają około 1000 zł, leczenie i lekarstwa 350 zł, alimenty 1000 zł, środki komunikacji 450 zł, wydatki związane z prowadzoną działalnością (ZUS) 1000 zł, spłatę kredytu na remont domu 400 zł. Skarżący nie posiada pojazdów mechanicznych, jak również otwartych rachunków bankowych; nie korzysta ze wsparcia pomocy społecznej. W przeszłości pracował w Anglii. Na dzień 3 września 2015 r. nie prowadzi już działalności pod firmą G. G. GG. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Postępowanie sądowe zostało zainicjowane skargą wniesioną przed tą datą, dlatego też – w myśl art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z nim, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa uwzględnienie takiego żądania jest możliwe, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza informacji przedstawionych przez skarżącego nie pozwala na przyjęcie ziszczenia się przesłanek określonych w powołanym przepisie. Skarżący, jak podaje, dysponuje comiesięcznie dochodem w wysokości 2000 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wprawdzie podał, że działalność pod firmą G. G. GG zakończył 3 września 2015 r., jednak z przedłożonej kopii wyroku Sądu Rejonowego w [.] z dnia [.] lipca 2015 r. oraz Sądu Rejonowego w [.] z dnia [.] lipca 2015 r. wynika, że prowadził działalność również pod inną firmą (A. G. - pod firmą taką zawierał umowę z K. K. o dzierżawę powierzchni pod automat (k.23 akt adm.), do której się nie odnosi (jedynie z oświadczenia z 13 lutego 2015 r. (k.35 akt adm.) wynika, że działalność tę także zakończył). Ponadto zadeklarowane wydatki przewyższają wysokość deklarowanych dochodów o niemal 1000 zł. Przedstawiono również kopię informacji o posiadanych w latach 2012-2013 licznych rachunkach bankowych, na których nie odnotowywano obrotów. Budzi to uzasadnioną wątpliwość co do rzeczywistego stanu majątkowego strony i przepływu środków finansowych z prowadzonej dotychczas działalności gospodarczej, z której przychody – opierając się tylko na zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2014 r., wynosiły 146 890 zł. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika również, że działalność tę prowadził w licznych miejscach, jak chociażby w K. i K. (PIT/B, k.15 akt sądowych) oraz R. (umowa z K. K., k.23 akt adm.), a nie ma informacji, w jaki sposób odbierał przypadające mu należności, skoro nie dokonywał tego poprzez usługi bankowe, a jego mobilność i dyspozycyjność z powodu braku pojazdów mechanicznych była dość ograniczona. Przedstawione okoliczności wskazują zatem, że wnioskodawca nie ujawnił wszystkich istotnych informacji o swoim stanie majątkowym, w tym źródeł dodatkowych dochodów. Tym samym nie wykazał przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa i z tego powodu odmówiono mu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.