II SA/Rz 919/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2023 r., nr 1801-IOA.4246.43.2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu posiadania zależnego lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier oddala skargę. Przedmiotem skargi M. P. (dalej skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 5 kwietnia 2023 r., nr 1801-IOA-4246.43.2023, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z 14 grudnia 2022 r., nr 408000-408000-COP-4246.295.2022, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 200.000 zł z tytułu posiadania zależnego lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona była działalność gastronomiczna. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 22 maja 2018r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przeprowadzili kontrolę w lokalu [...] mieszczącym się przy ul. [...] w R. w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm. - dalej: u.g.h.). Podczas kontroli funkcjonariusze ujawnili urządzenia do gier [...] nr [...] i [...] nr [...] włączone do prądu i przygotowane do gry. Lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry. Funkcjonariusze dokonali oględzin urządzeń oraz przeprowadzili eksperyment procesowy na urządzeniu [...] nr [...]. Ustalono, że urządzenia te są urządzeniami elektronicznymi typu video. Urządzenie [...] nr [...] przyjmuje pieniądze, co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych na nim gier. Przebieg gier zawiera element losowości, a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli oraz zręczności grającego. Urządzenie umożliwia uzyskiwanie wygranych punktowych, przekazywanie ich na licznik kredytowy i sumowanie z punktami kredytowymi uzyskanymi w wyniku wpłaty pieniędzy do urządzenia. Urządzenie do gier o nazwie [...] nr [...] przed rozpoczęciem przeprowadzenia eksperymentu zostało zdalnie wylogowane z serwera, co uniemożliwiło przeprowadzenie eksperymentu. Celem ustalenia zasad i charakteru gier na urządzeniach o nazwie: [...] nr [...] i [...] nr [...] zostały one poddane badaniom przez biegłego - Dział Laboratorium Celno-Skarbowe [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. W sprawozdaniach z badań ww. urządzeń stwierdzono, że urządzenia te są automatami do gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W ramach postępowania karnego-skarbowego pozyskano umowę najmu z dnia 1 stycznia 2018 r. zawartą pomiędzy "A." Spółka z o.o. (dalej: "A." ) jako wynajmującym, a "S" s.r.o. w P., Czechy, Odział w Polsce (dalej: "S") jako najemcą, na wynajem 5 m2 powierzchni w lokalu przy ul. [...] w R. oraz umowę najmu z 15 stycznia 2018 r. zawartą pomiędzy "A." Spółka z o.o. (jako wynajmującym), a skarżącym jako najemcą, na wynajem 50 m2 powierzchni tego samego lokalu. NPUCS wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 u.g.h., a następnie decyzją z 14 grudnia 2022r., nr 408000-408000-COP-4246.295.2022, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 200.000 zł z tytułu posiadania zależnego lokalu [...] w R., w którym w dniu 22 maja 2018 r. znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier [...] nr [...] i [....] nr [...] i w którym prowadzona była działalność gastronomiczna. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego opisaną na wstępie decyzją DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając za prawidłowe ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko NPUCS, że przedmiotowy lokal był w posiadaniu zależnym skarżącego, w którym prowadził jednoosobową działalność gospodarczą (bar). Skarżący sprawował władztwo nad całością lokalu, pomimo wynajęcia przez "A" Sp. z o.o. części lokalu spółce "S". Prowadząc w lokalu działalność skarżący gospodarczą zgodził się, aby na 5 m2 lokalu stanęły automaty. Poziom eksploatacji automatów determinowany był czasem otwarcia lokalu przez skarżącego. Automaty zostały umiejscowione w tym samym lokalu co bar. DIAS podkreślił, że powiązania pomiędzy ww. podmiotami miały w szczególności charakter osobowy, a łączyła je osoba skarżącego, który występował z jednej strony jako wspólnik i prokurent spółki "A.", przez co kształtował politykę firmy w zakresie wykorzystania należących do niej nieruchomości, a z drugiej - jako osoba fizyczna prowadził działalność gospodarczą w lokalach, które od tej spółki najmował i "dzielił" z podmiotami, które wstawiały na najmowanej powierzchni automaty do gier. Jedyną rolą "S" było figurowanie jako posiadacz 5 m2 powierzchni, na której miały stać automaty do gier. Dlatego, zdaniem organu, umowa z tą spółką miała charakter pozorny. Stwierdzony proceder wystąpił w trzech lokalach, w których skarżący prowadził działalność gospodarczą, w których ujawniono zainstalowane automaty, na których były urządzane gry hazardowe. Skarżący dzięki prowadzeniu w lokalu działalności umożliwiał dostęp graczy do automatów. Zaistniały podstawy do odpowiedzialności administracyjnej skarżącego na podstawie przepisu art. 89 ust.1 pkt. 3 u.g.h. Organ odwoławczy podtrzymał także stanowisko, że zatrzymane urządzenia spełniały kryteria uznania za automaty do gier hazardowych. Wskazuje na to sprawozdanie końcowe z ich badań przeprowadzone przez Laboratorium Celne z 7 i 20 lutego 2019 r. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji w całości i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię, i przyjęcie, iż Skarżący jako posiadacz zależny lokalu o nazwie [...] przy ul. [...] w R., w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier podlega odpowiedzialności administracyjnej, w sytuacji w której przedmiotowe urządzenia znajdowały się w lokalu przekazanym na podstawie umowy zawartej między "A." a "S", zaś umowa pomiędzy skarżącym a "A" dotyczyły prowadzenia działalności gospodarczej; 2. art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż skarżący jako posiadacz zależny lokalu [...] przy ul. [...] w R., w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier, podlega odpowiedzialności administracyjnej, w sytuacji w której przedmiotowe urządzenia znajdowały się w wyżej wymienionym lokalu na podstawie umowy zawartej między "A." a "S", zaś skarżący prowadził w nim jedynie działalność gastronomiczną; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy: 1. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujące błędnym i nieuprawnionym zastosowaniem w niniejszej sprawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., polegającym na pociągnięciu Skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej w kwocie 200.000 zł, jako posiadaczowi zależnemu lokalu [...] przy ul. [...] w R., w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier [...] nr [...] oraz [....] numer [...], podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary administracyjnej, a to wobec stwierdzenia, że skarżący był co prawda posiadaczem zależnym lokalu, jednak umowa dotycząca najmu lokalu pod działalność obejmującą urządzenia do gier została zawarta między spółkami "S", a "A.", 2. art. 181, art. 187 oraz art. 191 O.p. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wnioskach zawartych w protokole kontroli przeprowadzonej 22 maja 2018 r. w lokalu [...] przy ul. [...] w R., w sytuacji w której funkcjonariusze przeprowadzający przedmiotową kontrolę, nie przeprowadzili eksperymentu procesowego, a nadto oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach opinii biegłego - Działu Laboratorium Celno-Skarbowego [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [....], w sytuacji w której wyżej wymieniona jednostka również nie przeprowadziła bezpośredniego badania zatrzymanych urządzeń; 3. art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt. 14 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016r., poz. 1947 ze zm.) poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie powinien ponosić odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej jako posiadacz zależny lokalu, ponieważ w dacie kontroli przedmiotowy lokal był w posiadaniu zależnym przez spółkę "A.", która podnajęła część tego lokalu spółce "S" celem eksploatacji urządzeń do gier, natomiast drugą część lokalu podnajęła skarżącemu do prowadzenia przez niego działalności gastronomicznej w postaci pubu. Skarżący wprawdzie władał częścią lokalu i prowadził w nim działalność gastronomiczną to jednak w gestii spółki "A." było dysponowanie powierzchnią lokalu i decydowanie o dalszym podnajmie. Podkreślono, że skarżącego nie łączyły żadne stosunki umowne ze spółką "S" w zakresie wstawiania do przedmiotowego lokalu urządzeń do gier. Samo zaś podnajmowanie części lokalu i prowadzenie w nim działalności gastronomicznej nie powinno stanowić o odpowiedzialności skarżącego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 3 u.g.h. Skarżący podniósł także, że organ winien udowodnić, iż doszło do zawarcia umowy pozornej między "A." a "S". Według niego fakt wynajmowania przez spółkę "A." innym podmiotom części powierzchni tych lokali na inną rodzajowo działalność oraz wskazanie, iż skarżący był wspólnikiem oraz prokurentem w spółce "A.", nie może jeszcze świadczyć o celowej i zorganizowanej działalności. Ponadto skarżący zarzucił, że brak bezpośredniego badania urządzeń, jak również brak możliwości wykorzystania przy sporządzaniu opinii zapisu sporządzonego podczas kontroli eksperymentu, przy jednoczesnym powołaniu się na bliżej nieokreślone badania prowadzone na innym urządzeniu powoduje, że opinia jest niejasna i niepełna, a strona nie może jej zweryfikować. Według skarżącego biegły zatrudniony w strukturach organu administracyjnego wydającego zaskarżoną decyzję może być nieobiektywny, będąc zainteresowany wynikiem postępowania, dlatego zatrzymane urządzenia winny być zbadane przez biegłego niezależnego i niepowiązanego z organem administracyjnym wydającym decyzję w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a sformułowane w niej zarzuty okazały się nietrafne. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała. Organ prawidłowo wskazał na podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania kontroli w lokalu, tj. 22 maja 2018 r. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Stosownie do art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Na mocy art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w ww. przypadku, wynosi 100 tys. zł od każdego automatu. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący był posiadaczem zależnym przedmiotowego lokalu, w którym prowadzona była działalność gastronomiczna - bar. Skarżący nie kwestionuje również, że w przedmiotowym lokalu znajdowały się niezarejestrowane urządzenia do gier oraz że nie posiadał zezwolenia/koncesji na urządzanie gier na automatach. Sporną kwestią jest natomiast ustalenie, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie przypisania skarżącemu statusu posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdowały się sporne automaty do gier. Skarżący okoliczność tę neguje, powołując się przede wszystkim na fakt wynajęcia części powierzchni lokalu przez spółkę "A." innemu podmiotowi - spółce "S". Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, poczynione w kwestii spornej ustalenia są prawidłowe i odpowiadają prawu. Z zebranego materiału dowodowego, wynika, że skarżący był posiadaczem zależnym przedmiotowego lokalu w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. i statusu tego nie utracił z uwagi na wynajęcie 5 m2 tego lokalu przez spółkę "A." spółce "S" . W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z kolei termin "lokal" nie jest zdefiniowany w u.g.h. W ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. poz. 737 ze zm.) zdefiniowano natomiast pojęcie samodzielnego lokalu mieszkalnego i samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zdaniem Sądu, jakkolwiek definicja ta odnosi się do pojęcia lokalu samodzielnego, to może być ona podstawą do zdefiniowania pojęcia lokalu użytego w u.g.h. Definicja zawarta w tym przepisie nie odbiega bowiem od powszechnego, językowego rozumienia pojęcia lokalu występującego w języku codziennym. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (www.sjp.pl) lokal to: 1) mieszkanie, pomieszczenie użytkowe 2. zakład gastronomiczny lub rozrywkowy. Bazując na powyższych definicjach, zarówno legalnych, jak i zawartych w języku powszechnym, zdaniem Sądu, pojęcie lokalu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. powinno być rozumiane jako pomieszczenie lub zespół pomieszczeń (izb) znajdujących się w budynku, wyodrębnione za pomocą ścian, zadaszone, służące do prowadzenia działalności określonej w tym przepisie, a więc gastronomicznej, handlowej lub usługowej. Pojęcie to powinno obejmować wszelkie powierzchnie wydzielone w sposób wyraźny (ścianami, odrębnym wejściem), także znajdujące się w ramach innego obiektu (np. budynku, galerii handlowej), przeznaczone do pobytu osób (w celach mieszkalnych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Sąd podziela jednolicie wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd, że lokal, o jakim mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. nie traci charakteru wyodrębnionego fizycznie miejsca, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza w sytuacji, gdy korzystając z zasady swobody umów posiadacz lokalu udostępni (wynajmie) fragment jego powierzchni innej osobie do używania. Zgodnie bowiem z art. 336 K.c., posiadanie jest "władaniem rzeczą", a takie władanie przejawia się w podejmowaniu czynności wskazujących na to, że posiadacz traktuje rzecz (lokal) jako pozostającą w jego sferze swobodnej dyspozycji (por. wyroki NSA z 3 grudnia 2020 r., II GSK 995/20; z 3 grudnia 2020 r., II GSK 749/20; z 22 września 2022 r., sygn. akt II GSK 689/19; CBOSA). Zauważyć także należy, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. wskazuje, że co do zasady podmiotem odpowiedzialnym za wskazane w tym przepisie czyny jest posiadacz samoistny lokalu, chyba że wykaże on, że lokal stał się przedmiotem posiadania zależnego. W takim przypadku odpowiedzialność "przeniesiona zostaje" na posiadacza zależnego lokalu. Dodatkowo istotne jest, że na gruncie art. 337 k.c. przepis ten stosować należy per analogiam do sytuacji oddania rzeczy przez posiadacza zależnego kolejnemu posiadaczowi w posiadanie zależne. W sytuacji takiej posiadacz zależny nie traci posiadania, oddając rzecz w dalsze posiadanie zależne. Jeśli zatem posiadacz zależny nie wyzbywa się swojego posiadania wskutek oddania rzeczy w np. podnajem, powstaje sytuacja współistnienia dwóch (lub więcej) podmiotów, które nabywają status posiadacza zależnego. W tym kontekście rysuje się istotne pytanie o podmiot podlegający odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Prawodawca zaniechał umieszczenia w przepisach rozwiązania analogicznego do zastosowanego względem posiadaczy samoistnych i zwolnienia ich z odpowiedzialności w przypadku oddania lokalu w posiadanie zależne. Wydaje się zasadnym i najbardziej racjonalnym przyjęcie, że skoro ustawodawca nie zastosował w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. zabiegu tożsamego z zastosowanym w pkt 4 tego artykułu, to było to działanie w pełni celowe, umożliwiające i nakazujące organom celnym każdorazowe badanie i weryfikację, który z posiadaczy zależnych faktycznie włada (dysponuje) lokalem. Za takim rozumieniem przepisu przemawia przede wszystkim jego wykładnia teleologiczna, znajdująca swe podstawy w treści uzasadnienia projektu noweli ustawy o grach hazardowych z dnia 15 grudnia 2016 r. Wskazuje się w nim że: "Projekt przewiduje rozszerzenie katalogu podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych. Katalog ten został rozszerzony o podmioty urządzające gry hazardowe z naruszeniem udzielonej koncesji lub zezwolenia, właściciela lokalu, podmiot posiadający tytuł prawny do lokalu lub podmiot faktycznie władający lokalem, w którym organizowane są nielegalne gry hazardowe". Z tak zredagowanego uzasadnienia wynika więc jasno, że celem ustawodawcy było sankcjonowanie podmiotu dzierżącego lokal (jeśli nie jest to właściciel), co oznacza, że w przypadku zaistnienia szeregu posiadaczy zależnych lokalu odpowiedzialność ponosić powinien ten, który faktycznie lokalem dysponuje. Konstatacja taka obliguje zatem każdorazowo organ administracji do dokładnego zweryfikowania stanu prawnego i faktycznego związanego z konkretnym lokalem i jego dysponentami. Jednocześnie w toku takiego badania organ badać może (i powinien) nie tylko zapisy ewentualnych umów łączących posiadaczy lokalu, ale przede wszystkim stan faktyczny obrazujący rzeczywistych dzierżycieli (dzierżyciela) lokalu. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wynajęcie części powierzchni lokalu (5 m2) przez spółkę "A." innemu podmiotowi nie spowodowało, że ta część stała się samodzielnym "lokalem", który mógł być oddany w dalsze posiadanie zależne w rozumieniu art. 89 § 1 pkt 3 u.g.h. Skarżący prowadził w nim własną działalność gospodarczą (bar) i to jego pracownik znajdował się w lokalu podczas kontroli, a klienci mieli nieograniczoną możliwość gry na automatach w godzinach otwarcia baru. To skarżący faktycznie sprawował władztwo nad całym lokalem, a co za tym idzie, na nim ciążyła odpowiedzialność posiadacza zależnego tego lokalu. W niniejszej sprawie ani postanowienia umów najmu, ani też ustalenia dokonane na podstawie zeznań skarżącego, nie dają podstaw do twierdzenia, że inny najemca części powierzchni lokalu dysponował lokalem swobodnie, jak posiadacz zależny i sprawował nad nim samodzielne władanie. Przeciwnie, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że to skarżący sprawował pieczę nad całym lokalem, a sporne urządzenia do gier znajdowały się w ogólnodostępnym dla klientów pomieszczeniu, z której korzystali klienci baru. Korzystanie z wynajętej pod automaty powierzchni wiązało się zatem z koniecznością korzystania z części gastronomicznej, tym samym ta część lokalu nie posiadała cech samodzielności. Powyższe zdaniem Sądu oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącego wynajęcie przez spółkę "A." innemu podmiotowi - spółce "S" części lokalu nie uwalnia go od sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. W przekonaniu Sądu organy prawidłowo ustaliły, że przedmiotowy lokal, mimo że część jego powierzchni była oddana we władanie innemu podmiotowi, faktycznie w całości służył skarżącemu jako posiadaczowi zależnemu do prowadzenia w nim działalności gastronomicznej. Nie bez znaczenia jest tutaj rola jaką pełnił w najmie lokalu skarżący. Z jednej strony był on wspólnikiem i prokurentem spółki "A.", a występując w takiej roli niewątpliwie miał wpływ na działania podejmowane przez tę spółkę w zakresie wykorzystania należących do niej nieruchomości. Z drugiej zaś strony działając jako osoba fizyczna wynajmował od tej spółki lokal, formalnie "dzieląc go" z podmiotami, które wstawiały na najmowanej powierzchni automaty do gry. Działając w tej podwójnej roli skarżący musiał zdawać sobie sprawę, że w lokalu stanowiącym przedmiot najmu będącym w jego posiadaniu będą na podstawie umów zawartych przez spółkę "A." z innymi podmiotami funkcjonowały automaty do gier. Co więcej podobnego rodzaju działania podejmowane były przez skarżącego także w przypadku innych lokali znajdujących się w jego posiadaniu. W związku z powyższym, wobec prawidłowego przyjęcia, że organizowanie w tym lokalu gier na ww. automatach było niezgodne z warunkami ustalonymi w u.g.h., zasadnie organy wymierzyły skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., w wysokości przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prowadzenie baru - jest prowadzeniem działalności gastronomicznej, o której mowa w tym przepisie. Zaznaczenia wymaga, że art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego, podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy czym może obciążać tylko takiego posiadacza zależnego, który władając lokalem co najmniej godził się na to, by w jego lokalu znajdował się niezarejestrowany automat do gier hazardowych. Trzeba również podkreślić, że działaniem jakie powoduje powstanie obowiązku zapłaty kary jest samo pozostawanie automatu w lokalu gastronomicznym. Do spełnienia dyspozycji tego przepisu nie jest wymagane, by w danym momencie (kontroli) była na nim prowadzona gra. Wystarczające jest, że automat taki znajduje się w stanie umożliwiającym podjęcie gry. W świetle zarzutów skargi należy wskazać, że decyzja o umieszczeniu automatu do gier w należącym do skarżącego lokalu została podjęta przez niego świadomie - nie sposób jest bowiem zasadnie założyć, że zainstalowanie automatu nastąpiło wbrew jego woli. W spółce "A.", która wynajęła powierzchnię pod ustawienie automatów spółce "S", skarżący był wspólnikiem i prokurentem, więc niewiarygodne jest, aby nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji podjętych działań. Skarżący godząc się na wstawienie automatów do lokalu, w którym prowadził swą działalność gospodarczą winien upewnić się czy jest to legalne. W przekonaniu Sądu, skarżący nie może skutecznie uwolnić się od nałożonej sankcji administracyjnej skoro nie podjął żadnych aktów staranności, które mogłyby zapobiec wprowadzeniu do jako lokalu niezrejestrowanego automatu do gier hazardowych. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że stwierdzone w kontrolowanym lokalu, który nie był kasynem gry, zatrzymane urządzenia [...] nr [...] i [...] nr [...], stanowiły automaty do gier w rozumieniu u.g.h. Były to urządzenia elektromechaniczne (mechaniczne, elektroniczne). Gry, które były możliwe do rozegrania na nich, były grami hazardowymi. Pozwalały na uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych (punktowych). Wygrane pieniężne mogły zostać wypłacone, wygrane punktowe pozwalały przedłużyć grę. Gry miały charakter losowy, zawierały element losowości. Gracz nie miał wpływu na jej wynik, a wygrana nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zręczności). Urządzenia służyły do celów komercyjnych, a warunkiem uruchomienia automatu było zakredytowanie go przez grającego gotówką. Ustalenia te wynikają z protokołu przeprowadzenia eksperymentu procesowego na urządzeniu [...] nr [...] przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej oraz opinii jednostki badającej dotyczącej urządzeń [...] nr [...] i [....] nr [...]. (Laboratorium Celno-Skarbowe w P.) W świetle zarzutów skargi należy pokreślić, że brak możliwości przeprowadzenia eksperymentu procesowego na urządzeniu [...] nr [...] nie jest w żadnym razie efektem zaniedbania organów, gdyż wynika wyłącznie ze zdalnego zablokowania automatu przez nieustaloną osobę, mającą dostęp do urządzenia przez Internet. Jednak badanie laboratoryjne wykonane przez dział Laboratorium Celno-Skarbowe potwierdziło, że gry na spornym urządzeniu mają hazardowy charakter. Udało się bowiem ustalić wersję oprogramowania i sumę kontrolą. Materiał ten był wystarczający do oceny charakteru gier i urządzeń. Opinia biegłego i pozostały materiał dowodowy odnoszący się do wersji oprogramowania i sumy kontrolnej w sposób przekonujący potwierdziły przyjętą przez organy kwalifikację zatrzymanych urządzeń. Nietrafny jest także zarzut braku dostatecznej wiedzy oraz bezstronności pracowników Laboratorium Celnego, którzy badali zatrzymany automat pod kątem spełniania przesłanek uznania za automat do gier hazardowych. Upoważnienie do badań automatów udzielone zostało przez Ministra Finansów m.in. Izbie Celnej w Przemyślu – akredytowanej jednostce i ma swoje umocowanie ustawowe (art.12 ust.2 ustawy z dnia 26 maja 2011r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, art. 23f u.g.h.). Wskutek reformy KAS, beneficjentem tej akredytacji stał się [...] Urząd Celno-Skarbowy w [....] – Dział Laboratorium Celno-Skarbowe. Brak jakichkolwiek podstaw, aby zarzucać jego pracownikom brak bezstronności lub brak kwalifikacji. Skarżący, poza gołosłownymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych konkretnych zarzutów co do wydanych opinii, które stanowią dowód w sprawie, ani też nie wskazał innych dowodów na temat charakteru zatrzymanych urządzeń. Wbrew zarzutom skargi nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania. Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów, a twierdzenia skargi nie prowadzą, zdaniem sądu, skutecznie do podważenia prawidłowości tych ustaleń i słuszności dokonanej przez organy obu instancji oceny dowodów. Reasumując, w kontrolowanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy, przy ocenie stanu faktycznego, nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyprowadzone wnioski są logiczne, poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie oraz oceniono je we wzajemnej łączności. Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającym z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 191 O.p. Nie stwierdzając zatem w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.