II SA/Rz 92/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi A Sp.zo.o. w M. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] . W dniu 1 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A Sp.zo.o. w M. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2010 r., nr j.w. w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł. W skardze Spółka A Sp.zo.o. w Mielcu zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zła kondycja finansowa spółki i opóźnienia w zapłacie należności pracowniczych są związane z kryzysem gospodarczym oraz trudnościami Spółki "w dostosowaniu się do tej sytuacji". Spółka ma bowiem ogromne trudności z realizacją zobowiązań, które narastały sukcesywnie od kilku lat. Aktualnie podjęte zostały szerokie i zdecydowane działania naprawcze, które skutkują zmniejszeniem kosztów bieżącej działalności i stopniowym wzrostem przychodów. Wskazano, że pomimo trudnej sytuacji finansowej część zaleceń Państwowej Inspekcji Pracy zostało zrealizowane. Podniesiono, że nałożona na Spółkę grzywna w wysokości 10.000 zł stanowi blisko 25% kwoty przeznaczanej na miesięczne wypłaty wynagrodzeń dla wszystkich pracowników. Uiszczenie tak wysokiej grzywny nie wpłynie na szybsze uregulowanie zaległych zobowiązań pracowniczych, a wręcz przeciwnie pogłębi trudności finansowe w jakich znalazła się Spółka i utrudni możliwość spłaty zobowiązań wobec pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej jako P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści wniosku skarżącego wynika, że dotyczy on także wstrzymania decyzji organu I instancji, zatem Sąd mając na uwadze treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rozpoznał wniosek również w tym zakresie. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, iż na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego postanowienia. Zostanie bowiem ono poddane odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a Uzasadnienie wniosku winno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie Sądu podniesione przez stronę skarżącą okoliczności faktyczne oraz dokumenty przedłożone na ich poparcie uzasadniają wstrzymanie realizacji zaskarżonego postanowienia w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przemawia za tym wysokość wymierzonej grzywny, trudna sytuacja finansowa strony skarżącej, mająca istotny wpływ na dalsze prowadzenie działalności spółki, w tym na realizację zobowiązań, w szczególności wobec jej pracowników. Dlatego też, mając na uwadze powyższą argumentację wniosek A Sp. zo.o. w M. uznano z uzasadniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.