II SA/Rz 921/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Z dnia [...].07.2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].07.2007 r., Nr [...]. II SA/Rz 921/07 UZASADNIENIE W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej określonej w części wstępnej niniejszego postanowienia, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].07.2007 r., Nr[...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, skarżący w końcowej części skargi wniósł: "o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji". Twierdził, że ze względu na sytuację materialną i bezrobocie skarżącego oraz wysokość nałożonej kary pieniężnej, nie jest w stanie uiścić tej kwoty w ustawowym terminie. Trzeba nadmienić, iż decyzji organu I instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności i podano w niej, że kara pieniężna powinna być uiszczona w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia. Kierując się treścią przedmiotowego wniosku, Sąd przyjął, iż zakres wniosku obejmuje zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu i instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Regułą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, co wynika z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a. Od tej reguły przewidziane są wyjątki, m. innymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wymieniony przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ze zdania 2 tego przepisu wynika, że sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ustawa z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2088, ze zm./, w art. 93 ust. 3 obliguje organ do nadania decyzji nakładającej karę pieniężną rygoru natychmiastowej wykonalności, ale nie zawiera przepisu wyłączającego możliwość wstrzymania wykonania takiej decyzji. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego lub także aktu w granicach tej samej sprawy jest postępowaniem wpadkowym, zatem Sąd w takiej sprawie ogranicza się do zbadania czy skarżący uprawdopodobnił przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż w takim postępowaniu Sąd nie zajmuje się kwestią czy skarga jest zasadna. Tym samym rozstrzygnięcie rzeczonej sprawy incydentalnej, nie przesądza wyniku w sprawie głównej. Istota uprawdopodobnienia nie stwarza pewności o istnieniu faktu, a jedynie stwarza prawdopodobieństwo istnienia takiego faktu. W praktyce środkami uprawdopodobnienia mogą być różne informacje pochodzące przede wszystkim od osób trzecich, a także oświadczenia strony, które prima facie nie wywołują istotnych wątpliwości. Motywy wniosku zamieszczonego w skardze, że skarżący w ustawowym terminie nie jest w stanie uiścić nałożonej na niego kary pieniężnej podnosił już w postępowaniu administracyjnym i w piśmie z dnia [...].08.2007 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Celnego /k. 22 akt adm. I instancji/, wnosząc o rozłożenie na raty wymierzonej kary pieniężnej podał, że nałożona kara pieniężna jest dlań dużym obciążeniem finansowym, gdyż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie pobiera żadnych świadczeń z pomocy społecznej, jest na utrzymaniu żony, która zarabia 900 zł miesięcznie i mają na utrzymaniu dziecko w wieku 2 lat. Okoliczność, że uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na skarżącym, nie wyłącza możliwości wykorzystania przez Sąd informacji zawartych w aktach administracyjnych /por. uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 13.12.2004 r., sygn. akt FZ 496/2004 – niepublikowane/. Pojęcie znacznej szkody nie jest zdefiniowane przez p.p.s.a., zatem w takiej sytuacji kwestia wysokości szkody powinna być adekwatna do indywidualnej sprawy. Zdaniem Sądu in merito wykonanie decyzji stwarza dla skarżącego i jego rodziny bezpośrednie niebezpieczeństwo dla utrzymania rodziny. Wstrzymanie wykonania również decyzji organu I instancji jest podyktowane nadaniem tej decyzji ipso iure rygoru natychmiastowej wykonalności. Z przedstawionych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 oraz art. 16 § 2 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.