II SA/Rz 921/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty stałej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Gminy Miasto kwotę 190 zł /sto dziewięćdziesiąt/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Informacją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.) – dalej: "P.w.", Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ" lub "Dyrektor") ustalił Gminie Miastu [...] (dalej: "skarżąca" lub "Gmina") opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 37 zł, w tym za: 1. odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku [...] poprzez istniejący wylot kanalizacji deszczowej nr 240 w km 2+154 biegu potoku – w wysokości 14,12 zł, 2. odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku [...] poprzez istniejący wylot kanalizacji deszczowej nr 267 w km 1+659 biegu potoku – w wysokości 22,91 zł. Organ wskazał, że opłata została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 P.w. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502) – dalej: "rozporządzenie", jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach i wynoszącego 365 dni oraz maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym nr [...] w ilości 90,396 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu 0,02511 m3/s. Skarżąca wniosła reklamację od powyższej informacji rocznej podnosząc, że opłata stała została obliczona w oparciu o podaną w pozwoleniu wodnoprawnym wielkość przepływu Qmaxh = 55,69 m3/h, maksymalnego przepływu w ciągu godziny, a nie na podstawie określonego również w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnego przepływu rocznego Qmaxrocz = 835,73 m3/rok. Skarżąca podniosła również, że skoro ustawodawca nie sprecyzował w ustawie, które przepływy podane w pozwoleniu wodnoprawnym należy brać pod uwagę przy przeliczaniu i ustalaniu wysokości opłaty rocznej, to nie sposób zgodzić się z przyjętą metodą, która zawyża wysokość opłat i jest niekorzystna dla odprowadzającego wody opadowe. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], organ określił dla skarżącej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 37 zł, w tym za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku [...] poprzez istniejący wylot kanalizacji deszczowej nr 240 w km 2+154 biegu potoku – w wysokości 14,12 zł, oraz za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku [...] poprzez istniejący wylot kanalizacji deszczowej nr 267 w km 1+659 biegu potoku – w wysokości 22,91 zł. Uwzględniając skargę Gminy Miasto [...], prawomocnym wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. II SA/Rz 751/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił opisaną wyżej decyzję z dnia [...] kwietniu 2018 r. Sąd wskazał, że decyzja podlega uchyleniu, gdyż organ naruszył art. 7a § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 11 i w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", poprzez brak rozważań prawnych w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. WSA zauważył, że pozwolenie wodnoprawne z 2012 r. zawiera trzy parametry określające dopuszczalne wartości odprowadzanych wód w różnych jednostkach czasu - Qmax.h - m3/h, Qmax.rocz. - m3/rok i Qśr.d. m3/d. Zdaniem Sądu wyjaśnienia wymaga kwestia, który parametr ze wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym należy przyjąć do wyliczeń, niemniej tego rodzaju ustalenia winny zostać dokonane przez organ a nie przez Sąd. WSA podniósł, że organ winien rozważyć przede wszystkim, że ustawa P.w. w art. 271 ust. 4 pkt 1, wskazując parametr "maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód" nawiązuje do tego parametru wyrażonego w pozwoleniu wodnoprawnym. Z art. 403 ust. 2 pkt 2 P.w. wynika zaś, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok. Ze wskazanego ostatnio przepisu wynika, że nie ma wątpliwości, który z dwóch parametrów z pozwolenia wodnoprawnego winien być wzięty na potrzeby wyliczenia opłaty stałej, o której mowa w art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w., gdyż tylko jeden z nich dotyczy maksymalnej ilości odprowadzanej wody (drugi parametr dotyczy ilości średniej). Sąd wskazał, że powyższe dotyczy jednak pozwoleń wodnoprawnych uzyskanych pod rządami ustawy P.w. Sąd zaznaczył, że w opisywanej sprawie mamy do czynienia z pozwoleniem wodnoprawnym wydanym pod rządami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.), w którym są dwa parametry maksymalnej ilości odprowadzanej wody: godzinowy i roczny (trzeci, dobowy jest średni). Każdy z nich może być więc po przeliczeniu sprowadzony do wartości wyrażonej w m3/s. Rzeczą organu pozostaje więc wyjaśnienie, w oparciu o przepisy obu ustaw, w jaki sposób przepisy nowej ustawy w zakresie opłat stałych dotyczących odprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód, należy stosować do pozwoleń wodnoprawnych uzyskanych pod rządami ustawy starej. Zdaniem Sądu, organ winien się przy tym kierować interpretacją wszystkich przepisów obu ustaw, a nie tylko wykładnią art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w.. Pamiętać także powinien, że pod rządami starej ustawy nie było przedmiotowych opłat stałych, a zatem wysokość parametrów maksymalnych określanych w pozwoleniu wodnoprawnym była zapewne ustalana bez odniesienia do konieczności ponoszenia takich opłat i stąd mogła być w jakiś sposób zawyżana. Oprócz dokonanej wykładni literalnej przedmiotowego przepisu, organ winien więc zastosować także jego wykładnię funkcjonalną, systemową i celowościową. W ocenie WSA, organ zacząć powinien już od analizy uzasadnienia projektu nowej ustawy Prawo wodne, w którym wskazano dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady, realizację których ma zapewnić uchwalenie nowej ustawy. Rozważyć winien także, jaki jest cel ustawy (art. 1 P.w.), jakie są instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami stanowią (art. 267 P.w.), za co są opłaty stałe i opłaty zmienne (art. 270 pkt 11 P.w.), jak wreszcie ustala się wysokość opłat stałych (art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w.). Dodatkowo na uwadze winien mieć okoliczność, jakie znaczenie dla omawianego zagadnienia ma kwestia podobnego uregulowania opłat stałych w przypadku pobieranej wody (art. 403 ust. 2 pkt 1 P.w.) i jednocześnie odmiennego zakresu uregulowania wysokości górnych jednostkowych stawek opłat za pobór wód w formie opłaty stałej do dnia 31 grudnia 2019 r. (art. 561 pkt 1 i 2 P.w.) oraz możliwości występowania w tym czasie o dokonanie zmiany pozwoleń wodnoprawnych na pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych lub pozwoleń zintegrowanych w zakresie poboru wód powierzchniowych lub wód podziemnych, ustalając w tych pozwoleniach rzeczywiste maksymalne ilości pobieranej wody przez te zakłady (art. 562 P.w.). W ocenie Sądu, bez wskazanych wyżej ustaleń i analiz, zasadność i trafność rozstrzygnięcia w oparciu o dokonaną przez organ wykładnię omawianych przepisów, równoważna jest stanowisku skarżącego, który twierdzi, że do wyliczeń opłaty winien być wzięty przepływ maksymalny roczny. Także z perspektywy art. 7a § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a., organ winien rozważyć, czy w przypadku niewątpliwego nałożenia na stronę obowiązku w postaci konieczności uiszczenia opłaty, nie zachodzi przypadek wątpliwości co do treści normy prawnej, które winny (lub nie) być rozstrzygnięte na korzyść strony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, ustalił skarżącej opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 37 zł, w tym za: 1. odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku [...] poprzez istniejący wylot kanalizacji deszczowej nr 240 w km 2+154 biegu potoku – w wysokości 14 zł, 2. odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku [...] poprzez istniejący wylot kanalizacji deszczowej nr 267 w km 1+659 biegu potoku – w wysokości 23 zł. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że reklamacja Gminy nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż wysokość opłaty stałej została ustalona w prawidłowy sposób, z uwzględnieniem właściwej jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 2,50 zł i przywołaniem właściwej jednostki redakcyjnej rozporządzenia. Organ wskazał, że ustawa P.w. została wprowadzona do krajowego porządku prawnego jako wynik realizacji obowiązku implementacji Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej. Uzasadnienie do ustawy P.w. powoduje się na ww. Dyrektywę, podkreślając obowiązek podjęcia działań mających na celu efektywne wykorzystanie zasobów wodnych oraz zasadę "zanieczyszczający lub użytkownik płaci". Postulat ten zawarto również w art. 9 ust. 3 P.w., wprowadzając zasadę zwrotu kosztów usług wodnych związanych z gospodarowaniem wodami. Organ wskazał, że pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wydane przez Starostę [...], zawiera dwa maksymalne wskaźniki ilości odprowadzanych wód. Zdaniem Dyrektora, analiza przepisów zawierających algorytmy służące do ustalania opłat stałych za usługi wodne prowadzi do wniosku, że opłaty stałe ustalane są według tych samych zasad. Algorytm ten jest jest ściśle związany ze zmiennymi potencjalnymi, a nie realnymi i stanowiącymi wartość odpowiadającą ilości maksymalnego obciążenia chwilowego (sekundowego), która to ilość została udostępniona adresatowi pozwolenia. Opłata stała ma zatem z założenia charakter abonamentowy. Co nie mniej istotne, w myśl art. 403 ust. 2 P.w., pozwolenia wodnoprawne aktualnie nie określają już poborów czy odpływów maksymalnych rocznych. Określają natomiast wartości dopuszczalne roczne – w przypadku poboru wód i wprowadzania ścieków oraz średnioroczną wartość dla odprowadzania wód – do wód. Zdaniem organu, intencją ustawodawcy nie było powiązanie opłaty stałej z wartością roczną. Roczny wymiar opłaty stałej należy zatem wiązać z kresem korzystania z usługi wodnej wynikającej z pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego w danym roku kalendarzowym, a nie z maksymalną ilością wód odprowadzanych do wód. Tym samym opłata stała winna zostać ustalona w oparciu o wartość maksymalnego chwilowego poboru lub odprowadzania. Nie należy bowiem wiązać zapisów stanowiących o ustaleniu opłaty stałej jedynie ze słowem "maksymalny" w oderwaniu od pozostałych przepisów aktualnie obowiązującej ustawy P.w. Dyrektor podniósł, że przepisy ustawy Prawo wodne z 2001 r. nie obligowały organu wydającego pozwolenie wodnoprawne do zamieszczenia w nim ilości poboru wody lub rzutu ścieków w ilości określonej w m3/s. Jednak na podstawie zapisów art. 132 ust. 5 pkt 1c tej ustawy, dotyczących zawartości operatu wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków, zdaniem organu można stwierdzić, że miał on zawierać określenie w m3 wielkości zrzutu maksymalnego godzinowego, średniego dobowego oraz maksymalnego rocznego. Zarówno zatem na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy P.w., jak i poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. ustawodawca uznał za zasadne potrzebę określenia presji wywieranej na środowisko wodne, zarówno w ujęciu rocznym, jak i w ujęci chwilowym – uwzględniającym chwilowe wahania natężeń zrzutu wód opadowych lub roztopowych. Wymaga przy tym podkreślenia, że opłaty za usługi wodne zostały skonstruowane w taki sposób, by odzwierciedlić nie tylko roczną czy kwartalną ilość zrzucanych wód opadowo – roztopowych, ale także najbardziej niekorzystny wpływ jaki może wywołać chwilowy maksymalny zrzut wód w odbiorniku w danej chwili. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Gmina Miasto [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 7a K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść strony w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku. Ponadto w ocenie strony skarżącej, organ ustalając wysokość opłaty stałej naruszył art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w., gdyż przyjął niewłaściwą wielkość ilości wód określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Skarżąca podniosła, że ustawodawca nie uregulował w przepisach przejściowych ustawy P.w., którą wielskość przepływu podaną w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym przed dniem wejścia w życie tej ustawy, należy przyjąć do obliczenia opłaty rocznej określanej na podstawie nowej ustawy. Brak jest także uregulowań dotyczących przeliczania określonych danych z pozwoleń wodnoprawnych wydanych przed dniem wejścia w życie P.w., na potrzeby określania wysokości opłaty stałej. Organ ustalając zaskarżoną decyzją wysokość opłaty przyjął maksymalną wartość godzinową wynikającą z pozwolenia wodnoprawnego i przeliczając ją na m3/s uznał, ze jest to maksymalna ilość wody, która może zostać odprowadzona na podstawie tego pozwolenia. Gdyby jednak uwzględnić ten wskaźnik, to po przeliczeniu na ilość m3/s i pomnożeniu go przez ilość godzin w ciągu doby oraz ilość dni w roku, to otrzymany wynik wyniósłby 487 844,4 m3/rok dla wylotu nr 240 i 791 868,96 m3/rok dla wylotu nr 267. Taka ilość wody nie może natomiast zostać odprowadzana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż maksymalna roczna wartość odprowadzanych wód określona w pozwoleniu wynosi 835,73 m3/rok dla wylotu nr 240 i 1 312,74 m3/rok dla wylotu nr 267. Skoro opłaty powinny być ekwiwalentem możliwego i legalnego korzystania ze środowiska, to właściwym wskaźnikiem do wyliczenia opłaty stałej za okres roku jest maksymalna roczna ilość wód opadowych. Tym bardziej, że opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, wobec czego wykładnia art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w. winna prowadzić do stwierdzenia, że wysokość opłaty ustala się przyjmując wskaźnik roczny a nie godzinowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) –dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja narusza przepisy prawa materialnego – art. 271 ust. 4 P.w. poprzez jego błędną wykładnię. Sprawa została rozpoznawana w warunkach art. 153 P.p.s.a., wobec uprzedniego wyroku kasacyjnego, wydanego w sprawie o sygn. II SA/Rz 751/18. W wytycznych sformułowanych w uzasadnieniu wydanego wyroku zwrócono uwagę, że w art. 271 ust. 4 pkt 1, wskazując parametr "maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód" nawiązano do tego parametru wyrażonego w pozwoleniu wodnoprawnym. O ile pozwolenia wodnoprawne wydane w oparciu o przepisy P.w. operują tą wielkością, to te wydane pod rządami ustawy Prawo wodne z 2001 roku już nie, a w każdym razie nie zawsze. Z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Gminie wynika, że parametry odprowadzania wód zostały określone w następujących wskaźnikach: Qmax.h - m3/h, Qmax.rocz. - m3/rok, Qśr.d. m3/d, a rzeczą organu – przy ponownym rozpoznaniu sprawy – było należycie uzasadnić, który z owych parametrów należy przetransferować do wielkości wymaganej art. 271 ust. 4 u.p.w. tj. m3/s. W ocenie Sądu, przedstawiona przez organ argumentacja, mająca uzasadniać przeliczenie wskaźnika Qmax.h - m3/h jest wadliwa. Zdaniem Sądu, zastosowanie wskaźnika w postaci maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód nie jest prawidłowe, gdyż prowadzi do nie znajdującego odzwierciedlenia w maksymalnym rocznym wskaźniku ilości odprowadzanych wód wielokrotnego zawyżenia opłaty. Wskaźnik maksymalny godzinowy nie ma charakteru stałego i odnosi się do krótkotrwałego odprowadzania zwiększonych ilości wody (co ma miejsce przede wszystkim w czasie burz i intensywnych opadów deszczu). Wskaźnik maksymalny godzinowy jest przy tym ograniczony ilością odprowadzanej wody wynikającej z maksymalnego wskaźnika rocznego, który jako najbardziej zbliżony do rzeczywistej wielkości odprowadzanych wód, powinien mieć zastosowanie do wyliczenia należnej od skarżącej opłaty stałej. Ponadto przekroczenie maksymalnego wskaźnika rocznego (co miałoby miejsce przy zastosowaniu maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód) prowadziłoby do przekroczenia maksymalnej wartości określonej w pozwoleniu wodnoprawnym i w rezultacie do bezprawnego odprowadzania wód do środowiska. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji do określenia należnej opłaty maksymalnego wskaźnika godzinowego doprowadziło do jej wymierzenia w wysokości nie odzwierciedlającej ilości rzeczywistego, a także dopuszczalnego pozwoleniem wodnoprawnym legalnego odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Przyjęcie maksymalnego godzinowego wskaźnika ilości odprowadzanej wody, prowadzące do ustalenia wyższej wysokości opłaty stałej w stosunku do opłaty obliczanej przy zastosowaniu maksymalnego limitu rocznego pozostaje także w sprzeczności z art. 7a § 1 K.p.a., według którego jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Wobec braku podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanek wyłączających zastosowanie tego przepisu opisanych w § 2 tego artykułu (m.in. jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego), przy braku wyraźnych uregulowań ustawowych, organ wbrew wynikającej z tego przepisu dyspozycji, nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych związanych z zastosowaniem art. 271 ust. 4 P.w. na korzyść strony skarżącej, przyjmując sposób wyliczenia opłaty zupełnie nieodzwierciedlający i nieadekwatny do ustalonego w pozwoleniu wodnoprawnym dopuszczalnego rocznego limitu odprowadzenia wód. Jedynie na marginesie Sąd zaznacza, że przedstawiony sposób rozumienia art. 271 ust. 4 P.w. jest jednolity w orzecznictwie sądów administracyjnych – wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 26 września 2018 r. II SA/Rz 749/18, II SA/Rz 709/18, II SA/Rz 707/18, II SA/Rz 708/18, II SA/Rz 758/18, WSA w Poznaniu z dnia 29 listopada 2018 r. IV SA/Po 835/18, WSA w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r.II SA/Łd 468/19. Reasumując, Sąd uznał zasadność zarzutów skargi dotyczących naruszenia skarżoną decyzją przepisów prawa materialnego - art. 271 ust. 4 P.w., w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Brak rozważań odnośnie przyjętej przez organ metodyki obliczenia opłaty stałej w kontekście wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym parametrów maksymalnej ilości odprowadzanej wody, prowadzącej – co słusznie wskazała skarżąca – do ustalenia opłaty za ilość wody znacznie przekraczającą maksymalną roczną wartość odprowadzanych wód określoną w pozwoleniu, stanowiło naruszenie art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 7a § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. Organ nie wypełnił bowiem wskazań Sądu co do należytego uzasadnienia, dlaczego przy braku uregulowań w przepisach przejściowych P.w., którą wielkość przepływu podaną w pozwoleniu wodnoprawnym, wydanym przed dniem wejścia w życie tej ustawy, należy przyjąć do obliczenia opłaty rocznej określanej na podstawie nowej ustawy, oraz braku uregulowań dotyczących przeliczania określonych danych z pozwoleń wodnoprawnych wydanych przed dniem wejścia w życie P.w., na potrzeby określania wysokości opłaty stałej, do ustalenia opłaty stałej należało przyjąć maksymalną wartość godzinową wynikającą z pozwolenia wodnoprawnego, po przeliczeniu tej wartości przeliczając na m3/s. Uzasadniało to uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. O zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Ponownie rozstrzygając sprawę organ zobowiązany będzie wyeliminować stwierdzone w zaskarżonej decyzji naruszenia, kierując się oceną prawną Sądu co do wykładni art. 271 ust. 4 P.w. oraz wskazaniami co do prowadzenia postępowania wynikającymi z niniejszego uzasadnienia.