II SA/Rz 923/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną - p o s t a n a w i a - przywrócić termin do wniesienia skargi Wnioskiem z dnia 19 czerwca 2015 r. A. C. zwróciła się do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Wojewody [...]. Uzasadniając wniosek podała, że nie miała wiedzy o wydanej decyzji, gdyż zawiadomienia o jej awizowaniu mogły nie zostać umieszczone w skrzynce pocztowej. Ponadto w dacie wydania decyzji nie była zameldowana pod adresem na jaki wysłano przesyłkę pocztową zawierającą decyzję, a zatem i tak nie była wówczas uprawniona do odbioru korespondencji. W odpowiedzi na wniosek Wojewoda wniósł o jego oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Zaskarżona decyzja została bowiem wysłana na adres wskazany przez wnioskodawczynię, zaś o treści decyzji powinna dowiedzieć się wcześniej. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła w grudniu 2014 r., a zatem miała wiedzę o prowadzonym postępowaniu odwoławczym i winna oczekiwać, że decyzja w tym postępowaniu zostanie wydana w czasie krótszym, niż pół roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 Ppsa). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek A. C. jako dopuszczalny podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. Skarżąca dochowała bowiem 7-dniowego terminu przewidzianego na złożenie wniosku, a wraz z wnioskiem złożyła skargę. Jak podała w wyjaśnieniach, wiedzę o wydanej decyzji powzięła w dniu 12 czerwca 2015 r. w trakcie wizyty w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego i Sąd uznaje, że z tą datą zapoznała się z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom organu nie można czynić zarzutu stronie, że nie interesowała się przebiegiem prowadzonego postępowania odwoławczego, gdyż strona nie ma takiego obowiązku. Akta sprawy nie zawierają żadnych informacji (notatki służbowej) pozwalającej przyjąć, że skarżąca powzięła wiedzę o wydanej decyzji wcześniej, niż w dniu 12 czerwca 2015 r., wskutek chociażby rozmowy telefonicznej z pracownikiem lub osobistego przeglądania akt sprawy. Co istotne organ nie neguje, że w dniu 12 czerwca 2015 r. skarżąca zwróciła się do organu odwoławczego celem zapoznania się z aktami sprawy, wobec czego Sąd przyjął tę datę za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Analizując natomiast wniosek pod kątem braku winy skarżącej w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi Sąd uznaje, że wniosek jako zasadny podlega uwzględnieniu, niemniej nie z przyczyn wskazanych we wniosku, lecz powodów, które wziął pod uwagę z urzędu. Okolicznością bezsporną jest fakt nadania przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżoną decyzję na adres: [...], a zatem na adres wielokrotnie podawany przez A. C. Wyjaśnienia złożone przez skarżącą uznać należy za kuriozalne, gdyż żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości doręczania i odbierania awizowanej korespondencji od wysłania jej wyłącznie na adres zameldowania. Przeciwnie – obowiązujące przepisy procedury obligują stronę postępowania do każdorazowego powiadamiania organów o zmianie swojego adresu (art. 41 § 1 Kpa, art. 70 § 1 Ppsa) pod rygorem przyjęcia, że doręczenie pod dotychczas wskazanym adresem miało skutek prawny, o czym z resztą skarżąca została pouczona przez organ I instancji (k. 15 akt administracyjnych). Niemniej jednak stwierdzić należy, że w myśl art. 44 § 1 – 3 Kpa, niepodjęte przez stronę awizowane pismo uznaje się za doręczone, jeżeli poprzedzone zostało dwukrotnym zawiadomieniem, o możliwości podjęcia przesyłki. Na kopercie, w której wysłano decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje zapis tylko o dacie pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 2 lutego 2015 r. Brak natomiast jakichkolwiek informacji o skutecznym dokonaniu powtórnego awizowania przesyłki. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej (tracking), na którym datę powtórnego awizowania wskazano na dzień 9 lutego 2015 r., jednakże brak takiej informacji na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru budzi wątpliwości, czy rzeczywiście powtórne awizowanie miało miejsce i czy było ono dokonane skutecznie. To z kolei zdaniem Sądu nie pozwala bezspornie przyjąć, że z upływem 16 lutego 2015 r. nastąpił skutek doręczenia zaskarżonej decyzji A. C., a niewniesienie przez nią skargi w terminie było skutkiem tylko i wyłącznie jej winy. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa Sąd przywrócił A. C. termin do wniesienia skargi.