II SA/Rz 925/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. W sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej M. K. złożył wniosek o ustanowienie adwokata. Podał w nim, że ze względu na chorobę nie będzie w stanie pojawić się na rozprawie, a sprawa jest "dość skomplikowana". Wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a utrzymuje się z emerytury w wysokości 2921 zł. Jako stałe zobowiązania i wydatki wymienił: leczenie – 800 zł, rehabilitacja – 300 zł, "raty" – 750 zł, opłaty za mieszkanie, media – 900 zł. Wniosek powyższy uznano za nazbyt lakoniczny, dlatego zwrócono się do jego autora o jego uzupełnienie w zakresie wyjaśnienia, czy strona rzeczywiście prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe (w związku z widniejącym na zwrotnym potwierdzeniu wezwania sądowego podpisem H. K. jako dorosłego domownika), wyjaśnienia, czy nadal prowadzi działalność gospodarczą, podania średnich miesięcznych wydatków na wyżywienie, utrzymanie domu, z tytułu korzystania z telefonu i Internetu, kosztów utrzymania ewentualnych pojazdów mechanicznych, daty i celów zaciągnięcia zobowiązań oraz podania, czy uiszcza opłatę, której dotyczy zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja. Wezwanie dotyczyło także przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych, dokumentów dotyczących wydatków na leczenie i rehabilitację oraz dowodu uiszczania opłat za pobyt syna w domu pomocy społecznej. Skarżący nie udzielił na powyższe odpowiedzi. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Strona ubiega się o przyznanie częściowego prawa pomocy tj. w zakresie ustanowienia adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wsparcie takie skierowane jest do osoby, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie powinno nastąpić we wniosku złożonym na urzędowym formularzu (PPF) zawierającym dokładne dane na temat stanu rodzinnego wnioskodawcy, jego majątku i dochodów. Zasadne jest także, by ubiegający się o pomoc dołączył do wniosku stosowną dokumentację potwierdzającą przedstawione przez niego informacje. Ustawodawca przewidział ponadto możliwość wezwania wnioskodawcy o uzupełnienie złożonego oświadczenia bądź w zakresie określonych informacji bądź też stosownych dokumentów. Stanowi o tym art. 255 P.p.s.a. Umożliwia to wnioskodawcy przedstawienie wszystkich danych, które potrzebne są do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie jego żądania, a w konsekwencji udowodnienie, że spełnia ustawową przesłankę prawa pomocy. Jeśli więc strona nie zareaguje w ogóle na wezwanie skierowane do niej w trybie powołanego art. 255 P.p.s.a. bądź też uczyni to w sposób niepełny, to musi liczyć się z tym, że jej wniosek nie zostanie uwzględniony. Taka sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej, gdzie M. K. wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku o prawo pomocy, nie podał żadnej z wymaganych od niego informacji, jak też nie przedłożył jakiegokolwiek żądanego dokumentu. Tym samym, uniemożliwił dokonanie rzetelnej analizy jego sytuacji materialnej. Nie wiadomo bowiem, czy rzeczywiście wymieniony prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wątpliwość na tym tle pojawiła się w związku z faktem, iż wezwanie do uzupełnienia przedmiotowego wniosku podpisała (pod adresem zamieszkania strony) H. K. jako dorosły domownik. Ponadto, niejasna jest też kwestia prowadzenia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, bowiem na dzień wydawania niniejszego postanowienia w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej widnieje wpis odnośnie tej działalności z oznaczeniem: "aktywny". Tymczasem skarżący przedstawiając dochody ujawnił tylko emeryturę. Nieznane są wreszcie wydatki strony na wyżywienie, utrzymanie domu, w którym mieszka, jak też kwestia tytułu prawnego do tego ostatniego. Wymieniony nie podał także wydatków na telefon i Internet, z tytułu posiadania ewentualnych pojazdów mechanicznych. Nie wskazał również daty i celu zaciągnięcia zobowiązań, których miesięczne raty wynoszą łącznie 750 zł. Nie wyjaśnił też, czy uiszcza opłatę za pobyt syna w domu pomocy społecznej. Nie przedłożył wreszcie wyciągów z rachunków bankowych. Taka postawa skarżącego powoduje, że nie jest możliwe dokonanie oceny, czy jest on w stanie ponieść wydatek na wynagrodzenie adwokata. Powyższe skutkuje z kolei koniecznością przyjęcia, że nie wykazał on, iż przesłanka częściowego prawa pomocy, wymieniona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., została w jego wypadku spełniona. Okoliczności przyznania prawa pomocy muszą być tymczasem jasne, a to z uwagi na wyjątkowość tej instytucji. To nie pozwala zaś na uwzględnienie wniosku, gdy takiej jasności co do braku rzeczywistych możliwości płatniczych strony nie ma. Z tych powodów orzeczono o odmowie ustanowienia na rzecz M. K. adwokata. Przy czym podniesiona przez wymienionego kwestia skomplikowania sprawy nie miała żadnego znaczenia, bowiem nie została wymieniona w P.p.s.a. jako decydująca w tym przedmiocie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.