II SA/Rz 927/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym - postanawia - 1. stwierdzić swoją niewłaściwość; 2. sprawę przekazać według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. A Sp. z o.o. w [....] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...]. Rozstrzygnięciem tym organ utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] o nałożeniu na wymienionego kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazane zostały m. in. art. 64 ust. 1, 2, art. 140aa ust. 1, 3, 4 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.), właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast stosownie do art. 59 § 1 P.p.s.a jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdził swoją niewłaściwość przekaże sprawę innemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organ ten ma siedzibę w Warszawie, tj. na obszarze właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.). Przepis art. 13 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość ustanawiania przez Prezydenta RP w drodze rozporządzenia wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., nr 89, poz. 506 ze zm.), jednak odnosi się on tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została zaś wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a zatem nie ma do niej zastosowania rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. Stwierdzić należy, że właściwym miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Uwzględniając powyższe tut. Sąd uznał swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością, działając na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 P.p.s.a.