II SA/Rz 928/11

z dnia 6 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [..] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz decyzji [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [..] z dnia [..] września 2010 r., nr [...], - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania skarżonej decyzji oraz decyzji [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [..] z dnia [..] września 2010 r., nr [...]. Do skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [..] z dnia [..] stycznia 2011 r., nr [..], utrzymującej w mocy decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [..] z dnia [..] września 2010 r., nr [..], nakładającą na A.S. karę pieniężną za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego w kwocie 30.000zł, skarżący A.S. dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [..] stycznia 2011 r., nr [..]. Na jego uzasadnienie podał ogólnie, że wpłata kwoty 30.000zł może spowodować nieodwracalne skutki w prowadzonej działalności gospodarczej. Transport jest działalnością, w której większość podmiotów ma niską płynność finansową. Ponadto, utrzymuje siebie i rodzinę z bieżących wpływów. Uiszczenie kary może zrodzić konieczność sprzedaży aut, będących źródłem przychodów. To zaś może doprowadzić to częściowej lub całkowitej likwidacji prowadzonej działalności oraz całkowitej utraty płynności finansowej. Nawet zwrot tej kwoty przez organ nie będzie w stanie usunąć skutków, które mogą powstać na skutek jej uiszczenia. Powrót na rynek przedmiotowych usług jest bowiem niemożliwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak zgodnie z przepisem art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu. Objęte wnioskiem decyzje posiadają przymiot wykonalności, jednak zgłoszone żądanie nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie bada zasadności skargi, lecz ogranicza się do oceny, czy w świetle materiału aktowego oraz uzasadnienia wniosku istnieje niebezpieczeństwo nastąpienia skutków określonych w przepisie art. 61 §3 p.p.s.a. Sąd administracyjny zasadniczo nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz orzeka na podstawie akt i w granicach danej sprawy. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek dbałości o własne interesy przez uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za zasadnością wniosku. Winien on zatem wykazać możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, wymagających dużych nakładów sił i środków dla przywrócenia poprzedniego stanu rzeczywistości lub stanu niebezpieczeństwa nastąpienia szkody oraz jej rozmiarów, które muszą być znaczne, a więc większe niż zwykłe konsekwencje wykonania aktu. Nie chodzi zatem wyłącznie o uiszczenie kary pieniężnej w określonej ostateczną decyzją kwocie, lecz dodatkowe skutki takiego wydatku finansowego, będące bezpośrednią tego konsekwencją. Uzasadnienie wniosku jest zbyt ogólne. Skarżący nie przedstawiając dokumentów ujawniających rzeczywistą kondycję finansową prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, a także ogólnej swojej sytuacji majątkowej, skoro prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, uniemożliwia podzielenie jego oceny, że w sprawie zachodzić mogą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania ostatecznej w administracyjnym toku postępowania decyzji administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca zatrudnia pracowników i dokonuje licznych zakupów na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Działalność ta przynosi mu również bieżące dochody, z których utrzymuje siebie i rodzinę, przy czym nie podaje żadnych danych ujawniających sytuację majątkową tej rodziny i wysokości dochodów. W szczególności brak jest dokumentów odnoszących się bezpośrednio do sytuacji majątkowej związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanu rachunków bankowych, obrotów finansowych, osiąganych zysków, czy chociażby zeznań i deklaracji podatkowych, jak również określenia skali niezbędnych wydatków. Ogólne twierdzenia wnioskodawcy wskazujące na dużą konkurencję na rynku właściwym i możliwość utraty płynności finansowej oraz ewentualnej konieczności wyprzedaży posiadanego taboru samochodowego nie uprawdopodabniają przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. Kwota 30.000zł może, lecz nie koniecznie musi, okazać się znacznym wydatkiem, mogącym nadwyrężyć sytuację majątkową wnioskodawcy. Powinno to jednak zostać przez wnioskodawcę co najmniej uprawdopodobnione, ponieważ Sąd z urzędu nie dopatrzył się możliwości nastąpienia omawianych okoliczności. Na taką ocenę nie pozwala materiał aktowy, ani okoliczności mogące zostać wzięte przez Sąd pod rozwagę z urzędu, bez konieczności ich dowodzenia. Sąd zwraca również uwagę na regulację zawartą w przepisie art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 874, z późn.zm.). Stanowi on, że w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary. W tych okolicznościach, orzekając na podstawie art. 61 §3 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania obu objętych wnioskiem decyzji. Postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 61 §5 p.p.s.a.