II SA/Rz 936/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 936/13 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Drogowego w Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego - p o s t a n a w i a - odmówić sprostowania wyroku. Przedmiotem skargi B. P. do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwanego WSA) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego. Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. skargi B. P., WSA wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 936/13, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt III. zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 1 557 zł /słownie: tysiąc pięćset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 11 grudnia 2013 r. B. P. złożył w WSA wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w pkt II w/w wyroku. Skarżący podał, że pkt II wyroku winien brzmieć: stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W jego ocenie "dopisek w tym pkt II wyroku, że do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku jest zbędny i powstał w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej". Podniósł, że dopisek ten jest nielogiczny, bo dlaczego mimo uchylenia zaskarżonej decyzji ma ona podlegać wykonaniu po uprawomocnieniu się tego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. Art. 159 P.p.s.a. określa, że wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). Wniosek skarżącego dotyczy sprostowania pkt II w/w wyroku tj. rozstrzygnięcia dotyczącego wykonalności zaskarżonej decyzji, określonego w art. 152 P.p.s.a. Z wniosku B. P. wynika, że pkt II wyroku WSA jest dla niego niezrozumiały, jednocześnie nie podziela on rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie i kwestionuje też zasadność użytych w nim sformułowań. Stosownie do art. 152 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wyjaśnienia wymaga, ze rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 P.p.s.a., stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013, nr 148430). Pojęcie "wykonalności" decyzji odnoszone jest do jej skutków procesowych i materialnych. Stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 P.p.s.a. oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. Zasadniczy sens tego przepisu jest taki, że celem wstrzymania wykonania aktu w razie uwzględnienia skargi jest ukształtowanie stosunków prawnych na okres, w którym wyrok nie jest prawomocny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 986/12). W istocie wniosek skarżącego zmierza do zmiany rozstrzygnięcia Sądu, co jak wskazano powyżej jest niedopuszczalne i skutkuje tym że wniosek ten nie może zostać uwzględniony. Kwestionowany przez stronę fragment wyroku dotyczy rozstrzygnięcia Sądu, który stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę. Natomiast zamieszczone w pkt II opisanego wyżej wyroku rozstrzygnięcie Sądu o treści: "stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku", pozostaje w zgodzie z treścią art. 152 P.p.s.a. Stwierdzenie to należy rozumieć w ten sposób, że zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych, jakie z niej wynikają, w przedziale czasowym od wydania wyroku, do jego uprawomocnienia się. Innymi słowy Sąd zawiesza moc (skutek prawny) ostatecznej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, jakie wynikają z tego aktu dla skarżącego. Celem zastosowania art. 152 P.p.s.a jest zabezpieczenie strony, przed ewentualnym wykonaniem przez organ decyzji, która została uchylona przez Sąd, do czasu uprawomocnienia się wyroku. Rozstrzygnięcie, że zaskarżony akt nie może być wykonany, traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wówczas to zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, natomiast sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organ odwoławczy. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowym wyroku nie występują błędy pisarskie, oczywiste omyłki, nadto nie zachodzi też niekompletność tego orzeczenia, czy też jego nieprecyzyjne sformułowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie o art. 156 § 1 P.p.s.a., odmówił sprostowania wyroku.