II SA/Rz 936/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi O. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego -skargę oddala- Przedmiotem skargi OL jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 20 grudnia 2006 r. i 29 marca 2007 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili kontrolę legalności budynku zlokalizowanego na działce nr 1/2 w miejscowości [...]. Stwierdzono, że na ww. nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, istnieje wolnostojący parterowy budynek letniskowy konstrukcji drewnianej, o wymiarach 3,4 m x 3,9 m i wysokości 2,7 m. Ustalono również, że właścicielem obiektu jest OL i został on "postawiony" na dzierżawionej przez nią części działki przed 1995 r. Zawiadomieniem z dnia 30 marca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie legalności budynku letniskowego, zlokalizowanego na działce nr 1/2 położonej w miejscowości [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ nakazał skarżącej rozbiórkę ww. obiektu, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] 0. Powodem wydania decyzji kasacyjnej było stwierdzenie, że organ I instancji nie dokonał jednoznacznej oceny materiału dowodowego w aspekcie daty powstania obiektu i nie wykazał, że w sprawie zachodzi przesłanka przymusowej rozbiórki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne uznając, że w opisywanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki w myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2, względnie wydanie na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nakazu wykonania określonych robót budowlanych celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Uwzględniając odwołanie P S.A. z/s w [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona odwołaniem decyzja organu I instancji została podjęta bez należytego wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji uniemożliwia weryfikację stanowiska tego organu, że w opisywane sprawie nie zachodzą przesłanki przymusowej rozbiórki. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił bowiem, czy i jakie ustalenia planistyczne obowiązywały w dacie budowy spornego obiektu budowlanego, jak również czy lokalizacja tego obiektu jest zgodna z obecnie obowiązującymi przepisami prawa miejscowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz art. 104 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał skarżącej rozbiórkę budynku letniskowego o wymiarach 3,4 m x 3,9 m, zlokalizowanego na działce nr 1/2 położonej w miejscowości [...]. Organ podał, że z informacji uzyskanych od Gminy [...] wynika, iż w dacie realizacji spornego obiektu, tj. na przełomie czerwca i lipca 1974 r., na działce nr 1/2 nie obowiązywał żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego, wezwano skarżącą do wystąpienia w terminie do dnia 16 czerwca 2014 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornego budynku letniskowego. Organ I instancji podniósł, że zobowiązana, pomimo upływu niespełna trzech lat od upływu wyznaczonego terminu, nie wykazuje aktywności zmierzającej do uzyskania takiej decyzji. Pierwszy, niekompletny wniosek skarżąca złożyła dopiero w dniu 1 czerwca 2016 r. W dniu 16 sierpnia 2016 r. zobowiązana złożyła kolejny wniosek o ustalenie warunków zabudowy, jednakże nie uzupełniła jego braków, o które została wezwana. Tym samym, w ocenie organu I instancji, skarżąca nie wykazała zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem nie skorzystała z możliwości jego legalizacji. OL wniosła odwołanie od tej decyzji argumentując, że skoro sporny budynek letniskowy został zrealizowany w 1974 r., a ustawa Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 1975 r., do rozpatrzenia opisywanej sprawy winny mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 13 lutego 1961 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że wprawdzie sporny obiekt został zrealizowany pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1961 r., jednakże zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), legalizacja tego typu samowoli budowlanych (polegających na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę), odbywa się na podstawie przepisów art. 37 i art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Tym samym, skoro nie ulega wątpliwości, że budynek letniskowy skarżącej stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 1 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1961 r., a w myśl art. 4 tej ustawy jego realizacja wymagała uzyskania decyzji o pozwolenia na budowę, gdyż budowa budynków letniskowych nie została zwolniona z tego obowiązku przepisami rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lutego 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego, w pełni zasadnie organ I instancji rozpatrzył opisywaną sprawę w oparciu o przepisy art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Natomiast wobec nieuzyskania przez odwołująca się decyzji o warunkach zabudowy właściwie uznał, że stanowiący przedmiot postępowania budynek letniskowy został zrealizowany na terenie, który nie został przewidziany pod tego rodzaju inwestycję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, OL wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. obrazę art. 37 ust 1 pkt. 1 i 2 oraz art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędną jego wykładnię oraz pominiecie okoliczności, iż na terenie na którym znajduje się obiekt, zakaz zabudowy wprowadzono dopiero po wielu latach, nie zaś w dacie budowy budynku oraz pominięcie opinii biegłego z zakresu budownictwa stwierdzającej, iż sporny budynek został wybudowany prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i nie stwarza on zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi co doprowadziło do zaniechania przyjęcia, iż w sprawie zaistniała samowola budowlana jedynie o charakterze formalnym, której skutkiem winno być umorzenie postępowania w zakresie rozbiórki budynku letniskowego, 2. nieprawidłową wykładnię stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13 poprzez pominięcie wytycznych polegających na konieczności umorzenia postępowania tam, gdzie mamy do czynienia z samowolą budowlaną o charakterze formalnym, albowiem obiekt został wybudowany - zrealizowany w czerwcu 1974 r. bez pozwolenia na budowę, ale zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej, 3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż budynek posiada dach dwuspadowy, balustrady ażurowe oraz jest "wyłożony od wewnątrz deskami profilowanymi", podczas gdy organ administracji nie dokonał oględzin budynku, albowiem budynek posiada dach jednospadowy, od wewnątrz wyłożony jest płytami pilśniowymi zespolonymi listewkami, i nie posiada balustrad ażurowych, 4. dokonanie błędnej oceny i wykładni miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących spornego budynku poprzez przytoczenie jedynie ogólnych zapisów planów dotyczących zasad zagospodarowania terenu oraz zaniechanie wskazania symbolu do jakiego zakwalifikowano sporny budynek w uproszczonym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1974 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wskazanych wyżej wad i uchybień nie zawiera, a zatem skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu skarżąca uczyniła decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego. Wobec powyższego, punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego jest weryfikacja pod względem zgodności z prawem utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcia organu I instancji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego zasadnie przyjęły, że do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają zastosowanie przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., przepisu art. 48 (tj. przepisu normującego postępowanie legalizacyjne w sprawie samowolnej budowy obiektów budowlanych, na realizację których wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Jak wskazano w ww. regulacji, do takich obiektów stosuje się "przepisy dotychczasowe". Nie ulega wątpliwości, że przepisami dotychczasowymi w rozumieniu art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane są przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Tym samym, mają one zastosowanie do spraw, których przedmiotem jest samowolna budowa obiektu budowlanego wymagającego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zrealizowanych tak pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jak i przed jej wejściem w życie. Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo wskazały, że realizacja spornego budynku letniskowego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest kwestionowana przez strony postępowania zarówno data realizacji spornego obiektu (przełom czerwca i lipca 1974 r.) oraz jego cechy umożliwiające zakwalifikowanie go jako budynku. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1961 r., obowiązującej w dacie budowy obiektu, pod pojęciem "budynku" należy rozumieć każdą budowlę posiadającą ściany lub filary bądź słupy i pokrycie. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 obowiązującej obecnie ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem "budynku" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wskazać w tym miejscu należy, że zarzut sformułowany w pkt 3 skargi pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W kontekście wyżej poczynionych uwag i kwalifikacji spornego obiektu budowlanego jako budynku nie ma bowiem znaczenia, czy ściany obiektu są wyłożone od wewnątrz deskami profilowanymi, czy jak wskazuje skarżąca – płytami pilśniowymi zespolonymi listewkami. Nie budzi bowiem wątpliwości, że budynek skarżącej posiada ściany zewnętrzne, a zatem jest budynkiem w rozumieniu art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1961 r. Dla oceny legalności zaskarżonych decyzji istotne jest również ustalenie, że budowa spornego obiektu budowlanego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż brak takiego obowiązku wyklucza zastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy przepisu art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 36 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1961 r., przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Wykonywanie robót budowlanych polegających na budowie budynków letniskowych nie zostało przepisami § 4 lub § 5 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego, zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem słusznie organy nadzoru budowlanego przyjęły, że sprawa samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego skarżącej podlega rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przechodząc do kontroli zaskarżonych decyzji przez pryzmat prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego należy wskazać, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Brzmienie przytoczonej regulacji nie pozostawia wątpliwości, że zaistnienie choćby jednej ze wskazanych przesłanek, obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce obiektu. W kontekście stwierdzenia zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz zarzutów skargi, należy wskazać, że uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Wobec powyższego, zarzut skarżącej o pominięciu wytycznych zawartych we wskazanej uchwale, Sąd uznaje za niezasadny. Lektura uzasadnienia tej uchwały prowadzi bowiem do stwierdzenia, że w przypadku samowoli budowlanej, organy winny poczynić ustalenia w kontekście przeznaczenie terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących od daty jego budowy. Oczywiście, ustaleń takich winny dokonać przede wszystkim aby wykluczyć, że obowiązujące później przepisy planów miejscowych dopuszczały lub dopuszczają lokalizację spornego obiektu budowlanego na objętym postępowaniem terenie, gdyż zaistnienie takiej okoliczności może być przesłanką do uznania zgodności obiektu z przepisami. Niemniej nie sposób uznać, że realizacja samowoli budowlanej polegającej na budowie budynku na terenie, który w dacie realizacji obiektu nie był objęty ustaleniami jakiegokolwiek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza dokonanie ustaleń odnośnie wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w świetle obowiązujących później planów miejscowych. Inwestor realizujący obiekt budowlany w warunkach samowoli budowlanej czyni to bowiem na własne ryzyko. Fakt, że zakaz zabudowy na danym terenie wprowadzono już po zakończeniu budowy obiektu nie może być okolicznością co do zasady wykluczającą dokonanie oceny zgodności tej samowoli z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalonymi później, a w konsekwencji okolicznością przemawiająca za uznaniem a priori, że w sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., szczególnie w kontekście rozważań zawartych w powołanej wyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego II OPS 2/13. Sąd za niezasadny uznał zarzut skargi związany z dokonaniem błędnej oceny i wykładni miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących spornego budynku poprzez przytoczenie jedynie ogólnych zapisów planów dotyczących zasad zagospodarowania terenu oraz zaniechanie wskazania symbolu do jakiego zakwalifikowano sporny budynek w uproszczonym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1974 r. Co istotne, skarżąca nie wskazała, na czym – w jej ocenie – polegać miała błędna ocena i wykładnia ww. aktu prawa miejscowego, a w konsekwencji, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz nadesłanych akt administracyjnych, decyzją z dnia [...] grudnia 1974 r. Naczelnik Powiatu [...] zatwierdził Uproszczony Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. Zgodnie z załącznikiem graficznym, na działce nr 1/2 dopuszczono realizację jedynie "urządzeń turystyczno – wypoczynkowych", zaś jak słusznie wskazał organ odwoławczy, budynek letniskowy nie stanowi "urządzenia". W kolejnym planie zagospodarowania terenu dla Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1983 r. nr [...], na działce skarżącej przewidziano możliwość realizacji budownictwa pensjonatowego lub ośrodka rekreacyjnego. Następnie, uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] czerwca 1991 r. nr [...] zatwierdzono Plan Przestrzennego Zagospodarowania Gminy [...]. Plan ten, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, podtrzymywał zakaz zabudowy na działce skarżącej wskazując jednocześnie, że teren m.in. działki skarżącej jest zagospodarowany istniejącym kompleksem ośrodków wypoczynkowych. Jak podniósł WINB, ostatnim obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...] jest Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Terenu Wypoczynkowego i Usług Turystycznych w gminie [...]. Powyższy plan zatytułowany [...] w gminie [...] został uchwalony przez Radę Gminy w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., natomiast plan zatytułowany [...] w gminie Czarna uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. Plany te zmieniały zagospodarowanie terenu dla wskazanych w planie obszarów innych niż działka skarżącej. Mając zatem na uwadze, że przepisy planów miejscowych, obowiązujące od czasu budowy budynku letniskowego, nie przewidywały realizacji tego rodzaju zabudowy, a skarżąca nie uzyskała decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie spornego budynku letniskowego, słusznie organy nadzoru budowlanego przyjęły, że stanowiący przedmiot postępowania administracyjnego budynek letniskowy został zrealizowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obligująca do wydania nakazu rozbiórki. W kontekście poczynionych rozważań, zarzut skargi o pominięciu opinii biegłego, zgodnie z którą sporny budynek letniskowy został wybudowany prawidłowo, zgodnie ze sztuka budowlaną i nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia, uznać należało za niezasadny. Wobec stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niezgodność obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., organy nadzoru budowlanego nie były już zobowiązane do badania prawidłowości wykonania spornego obiektu w aspekcie techniczno – budowlanym, w celu dokonania oceny wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Jak bowiem wyżej wskazano, wystąpienie choćby jednej w przesłanek wskazanych w art. 37 ust. 1 ww. ustawy, obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce obiektu. W związku z powyższym, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.