II SA/Rz 937/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym -skargę oddala- II SA/Rz 937/16 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Z. LTD. STI. (Istambuł, Turcja), dalej zwanej jako skarżący lub przewoźnik, jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] maja 2016 r. nr [.] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, którą wydano w następujących okolicznościach; W dniu 8 grudnia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [.] Oddziału Celnego w [.] dokonali kontroli parametrów wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ciągnika siodłowego wraz z naczepą o nr rej. [.]. W toku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy na osi drugiej i trzeciej (podwójnej osi napędowej) oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i dopuszczalnych norm w zakresie długości pojazdu, szerokości i wysokości. Wobec tego, na mocy postanowienia z dnia [.] stycznia 2016 r., wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia odpowiedniej kategorii. Następnie decyzją z dnia [.] marca 2016 r. nr [.], Naczelnik Urzędu Celnego w [.] nałożył na przewoźnika karę pieniężną w kwocie 15 000 zł (za brak zezwolenia kategorii VII) i zaliczył na jej poczet kwotę pobraną tytułem kaucji. W podstawie prawnej podano art. 104, art. 127, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego) Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwana dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 2 pkt 35a i b, art. 61 ust 1, ust 2 pkt 1, ust. 3, ust. 6pkt 1, art. 62 ust 4a pkt 1, art. 64 ust. 1-4, art. 64 d, art. 66 ust. 1 pkt 4, art. 129 ust. 2 pkt 2b, pkt 4, pkt 9, ust. 4a, art. 140 aa ust. 1-3, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2, art. 140 ad ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 460 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.r.d. i § 2 ust. 1 pkt 3, ust. 2, ust. 4, § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b i § 5 ust. 1 pkt 5 lit.c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 305) zwane dalej rozporządzeniem. W ocenie organu I Instancji przewoźnik nie dochował warunku posiadanego zezwolenia dotyczącego przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku niepodzielnego, ponieważ kontrolowanym pojazdem nienormatywnym przewożono ładunek podzielny (sprzęt wiertniczy - 2 paczki), niespełniający warunku niepodzielności określonego w art. 2 pkt 35 P.r.d., czym naruszono art. 64 ust. 2 P.r.d. Kierowca okazał wprawdzie zezwolenie kategorii V, jednak stwierdzone podczas kontroli parametry pojazdu z ładunkiem wymagały (poza spełnieniem wymogu przewozu ładunku niepodzielnego) posiadania zezwolenia kategorii VII. W czasie jednej z dwóch przeprowadzonych po sobie na żądanie kierowcy kontroli, których przebieg utrwalono w protokołach nr [.], w tym nr [.] stanowiącym podstawę przypisanych przewoźnikowi naruszeń, stwierdzono zaś przekroczenie: 1) dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej ciągnika siodłowego - stwierdzono 19,4 Mg zamiast dopuszczalnych 19 Mg, 2) dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu - stwierdzono 45,850 Mg zamiast dopuszczalnych 40 Mg przy pojeździe posiadającym 6 osi, 3) szerokości pojazdu z ładunkiem - stwierdzono 3,17 m zamiast dopuszczalnych 2,55 m wraz z ładunkiem, podczas gdy sam pojazd miał szerokość 2,52 m, 4) wysokości pojazdu z ładunkiem - stwierdzono 4,3 m zamiast dopuszczalnych 4 m, 5) długości pojazdu - stwierdzono 19,5 m, zamiast dopuszczalnych 16,5 m przy pojeździe członowym. W odwołaniu przewoźnik zakwestionował ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji oraz dokonaną wykładnię przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym zarzucając oparcie rozstrzygnięcia tylko na części zgromadzonego materiału dowodowego. Odwołujący nie zgodził się z oceną wyników ważenia pojazdu. Stwierdził, że podczas kontroli nie uwzględniono błędu pomiaru szerokości pojazdu, przy uwzględnieniu klasy użytego do pomiaru urządzenia, co ma znaczenie wobec przyjętej wartości 2,52 m i granicznej ustawowej wynoszącej 2,55 m, która pozwala na przewiezienie szerszego ładunku. Organ nie posiada zaś, poza wyrażonym twierdzeniem opartym na notatce służbowej, dowodu na to, że ładunek z jednej strony wystawał na więcej niż dopuszczalne 23 cm. Nie jest zaś wiadomo, czym dokonano rzekomego pomiaru i z której strony doszło do przekroczenia tej wartości, a samo oświadczenie (notatkę) złożono 2 dni po kontroli. Ponadto przepisy krajowe (polskie) nie określają dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnych, lecz tylko pojedynczych. Pojazd sam, jak i z ładunkiem, nie przekroczył dopuszczalnych wartości dla przejazdu w ramach posiadanej kategorii V. Dopuszczalna masa całkowita nie przekroczyła 60 Mg, wysokość 4,3 m, długość 23 m a szerokość 3,4 m. Opisaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej w [.], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji o naruszeniu warunków posiadanego zezwolenia, ponieważ art. 64 ust. 2 P.r.d., zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. W myśl art. 140ab ust. 2 P.r.d., w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przewoźnik dysponował tylko zezwoleniem kategorii V, które nie było odpowiednie do wykonywanego przewozu, a ponadto przewożono ładunek podzielny, który nie mógłby zostać przewieziony także na podstawie zezwolenia kategorii VII. Do pomiarów wykorzystano przyrządy posiadające odpowiednią legalizację, a gabaryty przewożonego ładunku były tego typu, że bez względu na sposób jego umiejscowienia i tak musiałoby dojść do przekroczenia dopuszczalnych wartości wystawania poza obrys pojazdu. Wskazanych w odwołaniu błędów pomiarowych nie można było uwzględnić podczas kontroli, ponieważ powołane przepisy znajdują zastosowanie tylko w procedurze legalizacji przyrządów mierniczych. W skardze, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, przewoźnik zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów Prd, w szczególności przez nieprawidłowe określenie naruszenia w rozumieniu art. 140ab ust. 1 P.r.d., 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, 3) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, 4) art. 8 K.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. Na uzasadnienie skargi przedstawiono argumentację zbieżną do treści odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w zakresie wyznaczonym przez wyżej wskazane przepisy i przyjętego przez organy stanu faktycznego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowił art. 140 aa ust. 1-3 P.r.d., zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Z kolei w ust. 3 pkt 2 cyt. przepisu przewidziano, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2)podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust 1. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 ust. 35a ustawy P.r.d., jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Mając na uwadze konstrukcję cytowanego przepisu stwierdzić należy, że możliwość nałożenia na dany podmiot kary pieniężnej poprzedzać musi ustalenie, czy spełnia on przesłanki umożliwiające zakwalifikowanie, jako jednego z wymienionych enumeratywnie adresatów cytowanej normy prawnej. Dopiero następną kwestią jest konieczność wykazania, że okoliczności sprawy i dowody przypisane temu podmiotowi jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Przepis art. 64 ust. 1 P.r.d. stanowi, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości: a) długość - 23 m; b) szerokość - 3,2 m; c) wysokość - 4,5 m; d) rzeczywista masa całkowita - 60 t; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Nadto zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II (ust. 2 ww. art. 64 P.r.d.). Natomiast wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii l-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (ust. 3 art. 64). Stosownie zaś do ust. 4 art. 64 P.r.d., kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. W myśl art. 140aa ust. 1 i 2 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. Zasady ustalania tej kary szczegółowo określa art. 140 ab P.r.d. uzależniając jej wysokość w pkt od 1 do 3 od kategorii zezwolenia, którym nie legitymował się podmiot wykonujący przejazd pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W niniejszej sprawie podczas kontroli granicznej ustalono parametry poddanego kontroli nienormatywnego pojazdu członowego, które wskazywały na wymóg posiadani zezwolenia kategorii VII. Długość pojazdu członowego wynosiła 1950 cm (przy dopuszczalnej 1650), co oznacza przekroczenie normy o 300 cm (18,18%), wysokość wynosiła 430 cm i przekroczyła normę o 30 cm (7,5%) więcej niż wysokość dopuszczalna - 400cm; natomiast szerokość pojazdu wraz z wystającym poza boczne obrysy pojazdu ładunkiem wynosiła 317 cm, przekraczając wielkość dopuszczalną (255 cm) o 62 cm (24,31%). Szerokość samego pojazdu wynosi 252 cm i była normatywna. Wobec powyższego nie został naruszony warunek określony w art. 61 ust. 6 pkt 1 P.r.d. dopuszczający wystawanie ładunku poza boczne obrysy pojazdu maksymalnie o 23 cm, a kontrolowanym przypadku ładunek wystawał o ponad 23 cm, czego dowodzi przeprowadzone wyliczenie (317 - 252/2 = 32,5 cm). Rzeczywiste parametry kontrolowanego pojazdu nienormatywnego, zgodnie z załącznikiem nr 1 do Prawa o ruchu drogowym zakwalifikowały pojazd jako nienormatywny kategorii VII i dlatego dla poruszania się po drodze krajowej wymagane było zezwolenie kategorii VII. Kwestia szerokości pojazdu nie została ustalona wyłącznie na podstawie notatki, ale na podstawie dwukrotnego pomiaru i sporządzonych protokołów z kontroli granicznej. Skarżący dysponował jednak tylko zezwoleniem, kategorii V, które uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami określonymi w załączniku nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym pod Ip. 6, jak również, w myśl art. 64c ust. 6 P.r.d. - pojazdami i drogami określonymi dla zezwolenia kategorii V (Ip. 5 załącznika nr 1). Ponadto odwołujący przewoził kontrolowanym pojazdem ładunek umieszczony na dwóch paletach (karta akt admin. nr 3), a więc ładunek podzielny, naruszając tym samym przepis art. 64 ust. 2 P.r.d. Słusznie zatem, stosownie do przepisu art. 140ab ust. 3 lit. c oraz ust. 2, w związku z art. 64 ust. 2 tej ustawy, obciążony został karą pieniężną za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Kara powyższa musiałaby być zastosowana nawet w przypadku, gdyby przewoźnik dysponował zezwoleniem kategorii VII, ale przewoził ładunek podzielny. Fakt posiadania przez skarżącego zezwolenia kategorii V, które nie uprawniało do przejazdu pojazdem o ustalonych w trakcie kontroli parametrach, w żadnej mierze nie wpływa na zmianę sposobu ustalania rzeczywistych parametrów pojazdu oraz wyliczania stopnia przekroczenia dopuszczalnych wielkości. Z samej definicji pojazdu nienormatywnego (art. 2 pkt 35a ustawy P.r.d.) wynika, że przekroczenia w zakresie wymiarów pojazdu odnosi się do wielkości dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. W wykonaniu postanowień przepisu art. 66 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r, poz. 2022), w którym określił między innymi dopuszczalne wymiary poszczególnych rodzajów pojazdów, dopuszczalne masy całkowite oraz dopuszczalne naciski osi pojazdów. Zgodnie z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 16,50 m. Według § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m (...). Zaś w myśl § 2 ust. 4 wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 11, nie może przekraczać 4 m. W trakcie prowadzonego postępowania wykazano też, wbrew twierdzeniom skarżącego, że skontrolowany środek transportu przekroczył dopuszczalny nacisk na osie. Obowiązujące przepisy prawa krajowego jednoznacznie określają wielkości dopuszczalnych nacisków poszczególnych osi pojazdu poruszających się po drogach publicznych RP. Kwestię tę reguluje § 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. Zgodnie z ust. 1 pkt 5 lit. c) powołanego § 5, nacisk podwójnej osi napędowej nie może przekraczać 18 ton, albo 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że nacisk wywierany przez podwójną oś napędowa na jezdnię znacznie przekroczył 19 ton. Przepisy, na podstawie których działały organy orzekające pozostają w zgodzie z postanowieniami Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. U. UE.L.1996.235.59, Dz. U.UE - sp.07-2-478). Określone parametry nie służą wyłącznie dla celów dopuszczenia do ruchu pojazdu, jak chce tego skarżący, ale mają być przestrzegane na obszarze UE. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że podstawą uznania kontrolowanego pojazdu za nienormatywny były znaczące przekroczenia szerokości, długości, wysokości, masy całkowitej oraz nacisków osi pojazdu. Przekroczenie nacisku osi zdecydowało o zakwalifikowaniu do pojazdu nienormatywnego do kategorii zezwolenia VII, a wielkość przekroczenia szerokości pojazdu była podstawą do określenia wysokości kary. W świetle powyższego bezzasadne jest twierdzenie skarżącego, że wyłącznie przekroczenie pojedynczej osi napędowej mogą skutkować uznaniem pojazdu za nienormatywny. Za odrzuceniem tego poglądu świadczy również i to, że kontrolowany pojazd, który nie posiada osi pojedynczej nie podlegałby żadnej kontroli. Taki pogląd jest sprzeczny z powołanymi wyżej przepisami prawa. Powyższe prowadzi też do wniosku, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 140 ab. ust. 1 P.r.d. nie zasługiwał na uwzględnienie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że podstawowym instrumentem sprawdzania, czy pojazd nie przekracza dopuszczalnych parametrów wynikających z przepisów prawa była waga oraz przymiar, które posiadają świadectwa legalizacji właściwego urzędu miar i wag. Pomiary zostały wykonane przez uprawnione osoby, które dokonały stosownych pouczeń kierowcy pojazdu, co znajduje potwierdzenie w sporządzonych protokołach wobec zawnioskowania przez kierowcę w przewidzianym czasie powtórnego ważenia i pomiaru pojazdu. Świadectwa legalizacji znajdują się na stanowisku pomiarowym, z którymi strona w każdym czasie mogła się zapoznać. Kierujący pojazdem uczestniczył w czynnościach kontrolnych i miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie przeprowadzanego dowodu, składania uwag i wniosków. Kierowca działał w imieniu przewoźnika i reprezentował jego interesy w czasie wykonywania transportu, a zatem i podczas przeprowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kontroli. Przewoźnik decydując się na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy winien znać i przestrzegać obowiązujące na terytorium danego państwa przepisy i wyposażyć kierowcę w stosowne dokumenty, adekwatne do przewożonego ładunku. Zarzut naruszenia art. 140aa ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 64 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ, że w niniejszej sprawie doszło do przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego jest niezasadny. Bezspornie przewożony ładunek był podzielony na dwa mniejsze, zapakowane do dwóch skrzyni, co przesądza o jego podzielnym charakterze. Związek funkcjonalny tych dwóch skrzyni ze sobą akcentowany przez skarżącego po pierwsze jest niewykazany - brak na to jakichkolwiek dowodów, informacji o rodzaju ładunku, po drugie nie ma znaczenia w kontekście ustawowej definicji ładunku niepodzielnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy zastosowały prawidłową podstawę prawną wymierzonej kary, gdyż wielkość opisanych wyżej przekroczeń kilku parametrów wyczerpuje dyspozycję art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d. W ocenie Sądu organy celne słusznie przyjęły, że podnoszone przez skarżącego okoliczności, nie usprawiedliwiają powstania naruszenia, a tym bardziej nie świadczą o dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem, ani nieuprawdopodobniają, że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był podjąć kroki celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywnym. Natomiast sposób doboru określonych środków (stworzenia własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, ustalenie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną podmiotu wykonującego tenże przejazd. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, zgodnie z art. 6 k.p.a. i w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.