II SA/Rz 941/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. W. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 941/21 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. W. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2021r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 2367/2 i 2368/2, obr. [...], gmina [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z 28 lutego 2020r. Spółka A. z siedzibą w [...], zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy na budowę farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 2367/2 i 2368/2 położonych w obr. [...], gmina [...]. Panele fotowoltaiczne będą zajmowały powierzchnię do ok. 5850 m², co stanowi ok. 58,50 % całej powierzchni ogrodzonego terenu. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], Wójt Gminy [...], ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ I instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarem specjalnej ochrony ptaków i siedlisk NATURA 2000, inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Organ I instancji wyjaśnił, że inwestycja zgodnie z ustawą z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283) nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto podkreślił, że ustalone warunki zabudowy nie naruszają obowiązujących przepisów w zakresie wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki oraz architektury, a przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Po rozpatrzeniu odwołań A. W. i R. R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2020r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji nie dokonał prawidłowego zakreślenia obszaru analizowanego i jego kształtu w zakresie wymaganym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Ponadto wskazał, że planowana inwestycja nie tylko nie jest tożsama z istniejącą zabudową, ale charakteryzuje ją radykalnie odmienna funkcja. SKO uznało, że w dokonanej przez organ I instancji analizie brak jest szczegółowej i konkretnej argumentacji opisującej cechy i funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by organ I instancji przeanalizował wniosek i dane charakteryzujące inwestycję na tyle, by stwierdzić, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymagana decyzja środowiskowa. Od powyższej decyzji Spółka A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 30 października 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1019/20 uchylił decyzję SKO w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu tut. Sąd wskazał, że SKO błędnie zarzuciło organowi I instancji naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zatem ma do niej zastosowanie wyłączenie od wymogu spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., którą organ II instancji powinien był zastosować. W konsekwencji zaniechania, Kolegium wadliwie przyjęło i nieprawidłowo zarzuciło organowi I instancji brak analizy spełnienia przez sporną inwestycję wymagań dot. tzw. dobrego sąsiedztwa, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Oznacza to, że stwierdzona w sposób błędny przez SKO konieczność spełnienia przez inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (ze wszystkimi związanymi z tym wymogami, w tym przede wszystkim braku ustalenia frontu działki i wyznaczenia w oparciu o szerokość obszaru analizowanego, braku ustaleń sposobu zagospodarowania i analizy zabudowy na obszarze analizowanym) nie mogła stanowić podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Ponadto, przedmiotowe przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), które mogą wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z powyższym, planowana inwestycja może więc zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż zgodnie ze złożonym wnioskiem, powierzchnia terenu pod zabudowę podlegająca przekształceniu będzie wynosić ok. 5900 m², przekraczając tym samym próg 0,5 ha. Sąd podkreślił, że należało zbadać, czy znajduje się ona w obszarze objętym formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody (tj. parkiem narodowym, rezerwatem przyrody, parkiem krajobrazowym, obszarem chronionego krajobrazu, obszarem Natura 2000, użytkiem ekologicznym lub zespołem przyrodniczo - krajobrazowym) lub w otulinach form ochrony przyrody o których mowa w jej art. 6 ust. 1 pkt 1-3 (parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego). Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej kolejności Kolegium przytoczyło treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 3, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.), a także art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 72, art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "o.o.ś."). SKO wskazało, że inwestycje w postaci farm fotowoltaicznych nie są kwalifikowane jako inwestycje celu publicznego, a ustalenie ich lokalizacji następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Kolegium planowana inwestycja nie jest położona na obszarze parku narodowego, rezerwatu przyrody bądź parku krajobrazowego ani w otulinach tych form. Nie leży także na obszarze Natura 2000, obszarze chronionego krajobrazu, użytku ekologicznego lub zespołu przyrodniczo - krajobrazowego (leży jedynie w pobliżu obszarów ptasich Natura 2000). Oznacza to, że planowana inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ II instancji podkreślił, że spełnione są pozostałe warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.z.p.), tj. istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Analizowany teren jest uzbrojony w sieć wodociągową, elektroenergetyczną i telekomunikacyjną, natomiast działki stanowią grunty rolne R klasy V i VI, dla których nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze w rozumieniu art. 7 ust. 2 z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium wskazało, że kwestia dotycząca ewentualnej utraty wartości nieruchomości nie jest przedmiotem oceny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Od powyższej decyzji A. W. i R. R.reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego C. G. wnieśli skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego i kosztów uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 941/21 odrzucił skargę R. R. z powodu braku fiskalnego skargi. A. W. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: ­ art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247), poprzez jego niezastosowanie, polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; ­ art. 6 ust. 1 pkt 1- 5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.; dalej: u.o.p.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku dostatecznych i rzetelnych ustaleń organu w zakresie zbadania, czy planowana inwestycja znajduje się w obszarze objętym formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody; a także naruszenie przepisów postępowania, tj.: ­ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania do organów administracyjnych i nie wyjaśniając w sposób wyczerpujący istotnych dla sprawy okoliczności oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji bez zbadania oddziaływania inwestycji na środowisko oraz czy planowana inwestycja znajduje się w obszarze objętym formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody; ­ art. 10 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie zapewniający stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, strona nie została poinformowana przez organ Il instancji o uchyleniu na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30.10.2020 r., sygn. akt Il SA/Rz 1019/20 ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. akt [...] i o dalszym prowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie; ­ art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazania wyczerpujących wyjaśnień i ustaleń w zakresie zbadania, czy planowana inwestycja znajduje się w obszarze objętym formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody. W uzasadnieniu skargi A. W. podniosła, że w niniejszej sprawie organ II instancji uniemożliwił stronie zajęcie stanowiska w sprawie. Wskazała, że nie była stroną postępowania toczącego się przed WSA wskutek sprzeciwu inwestora. W ocenie skarżącej doszło do kontynuowania postępowania administracyjnego bez jej wiedzy i w sposób nie zapewniający stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Podniosła także, że powinna mieć możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego. Dodatkowo wskazała, że ustalenia w zakresie położenia planowanej inwestycji w obszarze objętym formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody powinno mieć miejsce w oparciu o oficjalne stanowisko złożone w formie pisemnej, stanowiącej opinię, wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a nie opierać się wyłącznie na danych pochodzących z rejestru udostępnionego poprzez sieć internetową. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wskazać, że w niniejszej sprawie tutejszy Sąd wydał na wcześniejszym etapie postępowania wyrok z 30 października 2020r., sygn. II SA/Rz 1019/20, w którym uchylił decyzję SKO w [...] z [...] lipca 2020r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Oczywistym zatem pozostaje, że ma do niej zastosowanie wyłączenie od wymogu spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., przewidujących aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1) oraz by teren miał dostęp do drogi publicznej (pkt 2). Przywołując natomiast § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, dalej: rozporządzenie) Sąd stwierdził, że planowana inwestycja może zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż według złożonego wniosku, powierzchnia terenu pod zabudowę podlegającą przekształceniu będzie wynosić ok. 5900 m2, przekraczając tym samym próg 0,5 ha. Sąd nakazał więc zbadać, czy znajduje się ona w obszarze objętym formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody (tj. parkiem narodowym, rezerwatem przyrody, parkiem krajobrazowym, obszarem chronionego krajobrazu, obszarem Natura 2000, użytkiem ekologicznym lub zespołem przyrodniczo - krajobrazowym) lub w otulinach form ochrony przyrody o których mowa w jej art. 6 ust. 1 pkt 1-3 (parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego). Na podstawie art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z powyższym Sąd rozpoznając skargę A. W. związany jest oceną Sądu wyrażoną we wcześniej wydanym wyroku z 30 października 2020r. co do tego, że sporna inwestycja na mocy wyłączenia zawartego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona została z obowiązku spełnienia wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) i wymogu dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.zp.). Odnosząc się do wymogu wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego) niekwestionowane były ustalenia organu I instancji, że w stosunku do spornej inwestycji istnieje zapotrzebowania na energię elektryczną na zasadach przyłączenia określonych przez Spółkę B. Teren nie wymaga również uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż działki nr ewid. 2367/2 i 2368/2 stanowią użytki rolne klas V i VI, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1326). W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wykonał w sposób nie budzący wątpliwości wytycznych co do ustalenia, czy teren spornej inwestycji objęty jest formami ochrony przyrody wskazanymi w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie istnieje możliwość, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie wpływać na środowisko. Stosownie bowiem do § 3 ust. 1 pkt 54 ww. rozporządzenia, zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Projektowana zabudowa systemami fotowoltaicznymi przekracza powierzchnię 0,5 ha zatem należało zbadać, czy znajduje się na obszarze, objętym formami ochrony przyrody – wskazanymi w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Kolegium realizując wskazania Sądu co do konieczności zbadania wyżej przedstawionej kwestii wskazało, że planowana inwestycja nie leży na obszarach wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody. Kolegium powołało się przy tym na dane z Centralnego Rejestru Form Ochrony Przyrody prowadzonym przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazując, że w aktach sprawy znajdują się wydruki z tego rejestru. Wbrew jednak temu twierdzeniu, w aktach sprawy nie znajdują się wydruki z tego rejestru. Należy w tym miejscu podkreślić, że wszelkie ustalenia organu powinny znaleźć odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, stosownie do wymogu z art. 77 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie tak nie jest wbrew stwierdzeniu, zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kwestia objęcia spornego terenu formami ochrony przyrody budzi istotne wątpliwości również z uwagi na treść postanowień zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody "[....]" (Dz. Urz. Woj. [....] Z 2017 r. poz. ). Jak wynika z § 1 ww. zarządzenia, miejscowość [...] jest objęta obszarem rezerwatu "[....]". W związku z powyższym – w celu wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, że działki, na których ma być realizowana sporna inwestycja nie są objęte granicami ww. rezerwatu – organ powinien w celu ustalenia powyżej kwestii zwrócić się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który na mocy § 5 ww. zarządzenia sprawuje nadzór nad ww. rezerwatem. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził ogólnikowo, że działki przeznaczone pod inwestycje nie znajdują się na terenie parku narodowego, rezerwatu przyrody bądź parku krajobrazowego ani w otulinach tych form, jak również na obszarze Natura 2000, obszarze chronionego krajobrazu, użytku ekologicznego lub zespołu przyrodniczo — krajobrazowego, przy czym organ odwołuje się na potwierdzenie swych wniosków do dowodów, które – wbrew twierdzeniom uzasadnienia - nie znajdują się w aktach sprawy. Organ nie odniósł się również do kwestii granic rezerwatu przyrody "[...]", który znajduje się również na terenie miejscowości [...]. Z tego względu należało stwierdzić, że organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, czy przedmiotowe działki objęte są ww. formami ochrony przyrody, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego przez Kolegium w zakresie wyżej wskazanym należy zwrócić uwagę na konieczność respektowania przez organ odwoławczy treści art. 10 k.p.a. W szczególności, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zatem stronom postępowania należy umożliwić zapoznanie się z materiałem dowodowym, który powinien zostać uzupełniony przez organ odwoławczy przed wydaniem decyzji, stosownie do zasady czynnego udziału w postępowaniu z art. 10 § 1 k.p.a. Z przedstawionych powyżej względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz Skarżącej na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w wysokości 997 zł (w tym wpis od skargi – 500 zł, 480 zł – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w wysokości 480 zł -stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265); opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł).