II SA/Rz 942/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na pismo Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacenia odprawy i nagrody jubileuszowej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji [...] (dalej: "Komendant") rozpatrzył negatywnie wniosek skarżącego o wypłacenie zaległej odprawy i nagrody jubileuszowej za przepracowane lata w Milicji Obywatelskiej i Policji, wraz z ustawowymi odsetkami od 1989 r. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie R. M. wniósł o "zmianę negatywnej decyzji" Komendanta, zawartej w zaskarżonym piśmie. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę niedopuszczalną, w tym wniesioną z uchybieniem opisanej wyżej procedury, Sąd obowiązany jest odrzucić, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Warunkiem wniesienia skargi na akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 4 Ppsa, jest, stosownie do treści art. 52 § 4 Ppsa, uprzednie pisemne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.), policjantowi zwalnianemu ze służby przysługuje, co do zasady odprawa, o wysokości określonej w art. 115 ustawy o Policji. Zgodnie zaś z art. 108 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, policjantowi przysługuje również świadczenie pieniężne w postaci nagród jubileuszowych. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 107 ust. 1), niemniej organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami (art. 107 ust. 2). W niniejszej sprawie jako przedmiot skargi wskazano pismo Komendanta z dnia [...] lipca 2015 r. wydane w sprawie wniosku skarżącego o wypłatę odprawy i nagrody jubileuszowej. Tak określony przedmiot skargi polega kognicji sądu administracyjnego, bowiem pismo to zostało wydane w sprawie z zakresu administracji publicznej i dotyczy uprawnień skarżącego, wynikających z przepisów prawa, a zatem stanowi Sądu akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. W piśmie tym Komendant, powołując się na treść art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, odmówił wypłaty skarżącemu wnioskowanych świadczeń pieniężnych, a zatem rozstrzygnął o uprawnieniach skarżącego wynikających ze wskazanych wyżej przepisów ustawy. Niemniej jak wynika z akt sprawy przed wniesieniem skargi do Sądu R. M. nie wezwał Komendanta do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Okoliczność ta obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa. Na marginesie Sąd pragnie wskazać, że znane są mu spory w judykaturze odnośnie formy, w jakiej organy policji winny rozpatrywać wnioski o wypłatę świadczeń pieniężnych, w tym m.in. odprawy lub nagród jubileuszowych, a zatem czy sprawy w tym przedmiocie organ winien załatwiać w formie decyzji, czy też pisma stanowiącego akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Niemniej nawet gdyby przyjąć, że zaskarżone pismo pomimo błędnej formy jego zredagowania stanowi decyzję administracyjną, skarga i tak podlegałaby odrzuceniu, gdyż również i w takim wypadku skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia – nie wniósł od niej odwołania.