II SA/Rz 943/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego -skargę oddala- II SA/Rz 943/07 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi M.G. jest decyzja Wojewody z dnia [....]r., Nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem przez w/w decyzję Starosty z dnia [...]r., Nr [...] odmawiającą przyznania M.G. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W motywach decyzji organ odwoławczy m. innymi podał, że M.G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. /dalej PUP/ w dniu 30.11.2001 r. i jednocześnie w tym dniu złożyła wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Starosta decyzją z dnia [...]r., Nr [...] przyznał jej zasiłek przedemerytalny w kwocie 572,10 zł miesięcznie od dnia 1.12.2001 r. W dniu 12.05.2005 r. wpłynęło do PUP w R. jej podanie w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego zgodnie z ustawą z dnia 17.12.2001 r. o zmianie ustawy m. innymi o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. Nr 154, poz. 1793/. W sprawie tej powstał spór kompetencyjny między Starostą, a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałem w R. Spór ten został rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 9.05.2007 r., sygn. akt I OW 1/07 wskazał, iż Starosta jest właściwy do rozpoznania wniosku M.G. z dnia 12.05.2005 r. w przedmiocie przyznania świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wymieniony Starosta odmówił przyznania M.G. świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 150a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji i przytoczył następującą argumentację: Art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12.01.2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do art. 37k ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta oraz posiada okres uprawniający do emerytury lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29.12.1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy /Dz. U. z 1994 r., Nr 1, poz. 1, ze zm./. Powołany przepis art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia został wprowadzony do tej ustawy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30.03.2005 r., sygn. akt K 19/02 /Dz. U. Nr 59, poz. 517/ w którym stwierdzono, ze art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 17.12.2001 r. /Dz. U. Nr 154, poz. 1793/ w części w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W rezultacie stwierdzić należy, iż przepis art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia skierowany jest do osób, które do dnia 12.01.2002 r. spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, lecz nie mogły ich zrealizować z uwagi na niekonstytucyjne brzmienie art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 17.12.2001 r. Do takich osób nie może być zaliczona M.G., bowiem decyzją z dnia [...]r. przyznano jej zasiłek przedemerytalny, a oprócz tego do dnia 12.01.2002 r. nie spełniała wszystkich przesłanek nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, określonych w art. 37k ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 14.12.1994r. M.G. urodziła się w dniu [...]r., zatem do dnia 12.01.2002 r. nie osiągnęła wieku co najmniej 58 lat. Z wymienioną W.F. "PZL – S." S.A. w S.M. rozwiązała stosunek pracy z przyczyn dotyczących tego zakładu ze skutkiem na dzień 29.11.2001 r. W podanym zakładzie pracy była zatrudniona w okresie 1.05.1971 r. – 29.11.2001 r., czyli legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym co najmniej 20 lat, ale w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany z nią stosunek pracy, nie ukończyła co najmniej 55 lat. Nie legitymowała się również w tym czasie okresem uprawniającym do emerytury w wymiarze 35 lat. Rozwiązanie z M.G. stosunku pracy nie nastąpiło z powodu niewypłacalności pracodawcy. W wyroku z dnia 28.02.2007 r., sygn. akt II SA/Rz 565/00 zapadłym w sprawie zasiłku przedemerytalnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, iż w dniu 18.09.2006 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie o sygnaturze SK 15/05, w którym stwierdził niekonstytucyjność zapisu "do dnia 12.01.2002 r." zawartego w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20.12.2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty /Dz. U. z 2003 r., Nr 6, poz. 65/. Przepis ten stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu obowiązującym dnia 31.12.2001 r. przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12.01.2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. W/w Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż wprawdzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się bezpośrednio do ustawy o promocji zatrudnienia, ale zważywszy na fakt, że przepis art. 150a jest również przepisem intertemporalnym w zakresie nabywania prawa do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego to przepisy, w których użyto zwrotu "do 12 stycznia 2002 r." wymagają rekonstrukcji w sposób wynikający z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, to nawet przy takim stanowisku, M.G. nie spełnia wszystkich warunków nabycia świadczenia przedemerytalnego określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z 14.12.1994 r. /wedle stanu prawnego obowiązującego w dniu 31.12.2001 r./. W dacie wydania zaskarżonej decyzji nie ukończyła 58 lat, jak również nie spełniła warunków określonych w pozostałych punktach /2-4/ powołanego przepisu/. W odwołaniu M.G. zarzuciła, że decyzja organu I instancji została jej doręczona bezpośrednio z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Jednocześnie zaznaczyła, iż pełnomocnictwo zostało złożone wraz z odwołaniem wniesionym od poprzedniej decyzji Starosty. Odnosząc się do tego zarzutu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż istotnym dla oceny zasadności podniesionego zarzutu jest ustalenie przedmiotu udzielonego przez stronę pełnomocnictwa. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 11.09.2006 r., tj. po otrzymaniu dnia [...]r. decyzji Starosty Powiatu wydanej w dniu [...]r., Nr [...] rozstrzygającej o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, M.G. udzieliła adwokatowi G.G., radcy prawnemu M.R.-M. i radcy prawnemu T.W. pełnomocnictwa do reprezentowania jej w postępowaniu odwoławczym przed Wojewodą oraz w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie z jej wniosku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem radca prawny M.R.-M. wniosła odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...]r. Udzielone przez M.G. pełnomocnictwo dotyczyło zatem wyłącznie postępowania odwoławczego od podanej decyzji i ewentualnego postępowania przed WSA w Rzeszowie. M.G. nie udzieliła więc pełnomocnictwa do reprezentowania jej w postępowaniu przed organem I instancji. Wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożyła sama, tj. bez udziału pełnomocnika, dlatego też Starosta Powiatu doręczył decyzję z dnia [...]r. właśnie M.G. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżąca M.G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie ewentualnych kosztów postępowania sądowego i powtórzyła zarzut z odwołania, iż decyzje I i II instancji zostały doręczone bezpośrednio stronie z pominięciem pełnomocnika ustanowionego w sprawie /radca prawny M.R.-M./. Pełnomocnictwo złożyła wraz z odwołaniem od poprzedniej odmownej decyzji Starosty Powiatu. Zdaniem skarżącej wyjaśnienia organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, iż zakres udzielonego pełnomocnictwa obejmował wyłącznie złożenie odwołania od uchylonej decyzji Starosty Powiatu z dnia [...]r. i złożenie skargi do WSA jest bezzasadne, zatem "już z samego tytułu naruszenia prawa strony do działania w sprawie przez pełnomocnika uważam, iż wydana decyzja powinna być uchylona jako naruszająca przepisy prawa procesowego". Poza tym zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego poprzez odmowę przyznania skarżącej prawa do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie zmieniającej z dnia 17.12.2001 r. Za przyznaniem jej żądanego świadczenia przemawia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30.03.2005 r., sygn. akt K 19/02, w którym stwierdzono niezgodność art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17.12.2001 r. z Konstytucją RP w części w jakiej przepis ten wyłączał nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem 1.01.2002 r. spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca uważa, że przysługuje jej prawo do świadczenia przedemerytalnego z art. 150a ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż w jej ocenie w dniu obowiązywania ustawy spełniała warunki do otrzymania takiego świadczenia. Nie zgadza się z poglądem organu odwoławczego, iż zbyt wczesne złożenie wniosku o świadczenie /przed 31.12.2001 r./ musi skutkować odmową przyznania przedmiotowego świadczenia. Takie stanowisko organu jest dlań krzywdzące i niezgodne z art. 2 i 32 Konstytucji RP. Zasady sprawiedliwości społecznej i równego traktowania powinny skutkować podejmowaniem przez organy takich decyzji, które zwiększałyby zaufanie obywateli do państwa. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko i motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy nawiązać do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./, z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Z powołanej funkcji kontrolnej Sądu równocześnie wynika, iż przy tej kontroli Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast zakres przedmiotowej kontroli określa m. innymi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną, czyli nie jest związany granicami skargi. Stan faktyczny sprawy Sąd ustala na podstawie akt administracyjnych i sądowych /art. 133 § 1 p.p.s.a./. Z akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny: Z karty rejestracyjnej wynika, iż M.G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. jako osoba uprawniona do zasiłku przedemerytalnego w dniu 30.11.2001 r. i w tym dniu złożyła wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Do wskazanego wniosku dołączyła dwa świadectwa pracy, a mianowicie: 1) z dnia 5.04.2001 r. wystawione przez PPUP "P.P." – R.U.P. w R. stwierdzające, że M.W. córka J. i R. ur. [...]r. /obecnie G./ była zatrudniona w U.P.-T. w S.M. jako telefonistka w okresie [...]r., w wymiarze: od[...]– ½ etatu, od [...]r. – w pełnym wymiarze czasu pracy. 2) w W.F."PZL-S." S.A. w S.M. w okresie [...]r. – na stanowisku starszego referenta w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy został rozwiązany na podstawie porozumienia stron – w trybie art. 11 ustawy z 28.12.1989 r. – Dz. U. z 1990 r., Nr 4, poz. 19, czyli z przyczyn dotyczących zakładu pracy określonych w art. 1 ust. 1 i 2 w/w ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Decyzją Starosty z dnia [...]r., nr [...] przyznano M.G. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1.12.2001 r. w kwocie 572,10 zł miesięcznie /brutto/, tj. w wysokości 120 % zasiłku podstawowego. W dniu [...]r. wpłynęło do PUP w R. podanie M.G. o przyznanie świadczenia przedemerytalnego /w miejsce zasiłku przedemerytalnego/ i w podaniu powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30.03.2005 r., sygn. akt K 19/02. W związku z tym podaniem doszło do sporu kompetencyjnego między Starostą Powiatu, a ZUS – Oddziałem w R., który został rozstrzygnięty postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.05.2007 r., sygn. akt I OW 1/07 wskazującym, że Starosta jest organem właściwym do rozpoznania wniosku M.G. z dnia 12.05.2005 r. w przedmiocie przyznania świadczenia przedemerytalnego. Na marginesie należy nadmienić, iż przed rozstrzygnięciem tego sporu, Starosta decyzją z dnia [..]r., Nr [...] odmówił przyznania M.G. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Na skutek odwołania w/w, Wojewoda decyzją z dnia [...]r., Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...]r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji, bowiem uznał, iż właściwym w sprawie jest ZUS – Oddział w R. Po tej decyzji wymieniony Starosta wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, o czym już wspomniano. Jak to wynika z części opisowej /historycznej/ niniejszego uzasadnienia, to przedmiotem skargi M.G. jest decyzja Wojewody z dnia [...]r ., Nr [....] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r., nr [...] odmawiającą przyznania M.G. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W ocenie Sądu przedstawiony stan faktyczny sprawy pokrywa się z ustaleniami organu odwoławczego, które były wystarczające do dokonania prawidłowej subsumcji z przepisami prawa materialnego. Skarżąca nie kwestionując ustalonego stanu faktycznego, żądanie o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w miejsce pobieranego od dnia 1.12.2001 r. zasiłku przedemerytalnego opiera na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30.03.2005 r., sygn. akt K 19/02 /OTK-A-2005/3/28/ oraz na unormowaniu zamieszczonym w art. 150a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm./, który został wprowadzony do tej ustawy przez art. 1 pkt 76 noweli z dnia 28.07.2005 r. /Dz. U. Nr 164, poz. 1366/ i wszedł w życie z dniem 1.11.2005 r. Orzekające organy, a w szczególności organ odwoławczy prawidłowo oceniły na tle obowiązujących przepisów zebrany materiał dowodowy i właściwie umotywowały wydane rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji zdaniem Sądu należy jedynie powtórzyć ocenę prawną przytoczoną przez te organy. W powołanym wyroku z dnia 30.03.2005 r., Trybunał Konstytucyjny m. innymi stwierdził, że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17.12.2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz. U. Nr 154, poz. 1793/ - w części, w jakiej zawiera zwrot "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy /przed 1.01.2002 r./ spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Z przytoczonej tezy wyraźnie wynika, iż odnosi się ona do osób, które do końca grudnia 2001 r. spełniały warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego, lecz do tego czasu nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca do takich osób nie mogłaby być zaliczona, bowiem w dniu 30.11.2001 r. zarejestrowała się w PUP w R. i z dniem 1.12.2001 r. przyznano jej zasiłek przedemerytalny. Dodać też należy, iż skarżąca do końca grudnia 2001 r. nie spełniała warunków do nabycia świadczenia przedemerytalnego, określonych w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56, z późn. zm./, dalej jako u.z.b. W art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty /Dz. U. z 2003 r., Nr 6, poz. 65/ postanowiono: ust. 1 – Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w u.z.b., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12.01.2002 r. spełnili warunki do ich nabycia, ust. 2 – bezrobotni, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na swój wniosek od następnego dnia po dniu złożenia wniosku, nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18.09.2006 r., sygn. akt SK 15/2005 /OTK-A-2006/8/106/ orzekł, iż art. 3 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 20.12.2002 r. w części, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r.", jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Natomiast w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30.03.2005 r., K 19/2, ustawodawca wprowadził do ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy art. 150a /przepis międzyczasowy/, który w ust. 1, 2, 3 i 4 zawiera następujące unormowania: ust. 1 – Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach u.z.b., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12.01.2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2, ust. 2 – Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, ust. 4 – Osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w u.z.b., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001 r., ust. 5 – Osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do dnia 28 lutego 2006 r., do właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy. Warunki nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, określa art. 37k ust. 1 u.z.b. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001 r. Przepis ten stanowi, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła 55 lat kobieta oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet, 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29.12.1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Przytoczonych warunków skarżąca nie spełnia: ad. 1) posiada okres uprawniający do emerytury, ale w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie miała 58 lat /wiek ten osiągnie dopiero w 2009 r./, ad. 2) w roku 2001, w którym rozwiązano z nią stosunek pracy, posiadała okres uprawniający do emerytury, ale nie miała ukończonych 55 lat /wiek ten osiągnęła w 2006 r./, ad. 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy /29.11.2001 r./ z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie posiadała 35-letniego okresu uprawniającego do emerytury /legitymowała się okresem 31 lat i 8 miesięcy/, ad. 4) do dnia 31.12.2000 r. nie posiadała 34-letniego okresu uprawniającego do emerytury, a ponadto stosunek pracy nie został rozwiązany z powodu niewypłacalności pracodawcy. Poza tym w dniu 31.12.2001 r., nie spełniała warunków do uzyskania statusu bezrobotnego, bowiem pobierała zasiłek przedemerytalny. Według art. 2 ust. 1 pkt 2 litera c – u.z.b., osobą bezrobotną była osoba, która m. innymi nie pobierała zasiłku przedemerytalnego. Dodać też trzeba, że okres pobierania zasiłku przedemerytalnego nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego. Art. 150a ust. 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zezwala jedynie na tego rodzaju zaliczenie zasiłków dla bezrobotnych, o jakich mowa w art. 23 u.z.b., bo chodzi tu o zasiłki dla bezrobotnych, zaś skarżąca w dniu 31.12.2001 r. pobierała zasiłek przedemerytalny, zatem nie była osobą bezrobotną w rozumieniu u.z.b. Przedstawione rozważania potwierdzają, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, przeto Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne. Pierwszy, podnoszony również w odwołaniu dotyczy naruszenia art. 40, ust. 2 k.p.a., bowiem według skarżącej decyzje organów zostały doręczone skarżącej, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi r. pr. M.R.-M. Skarżąca w skardze wyjaśniła, iż pełnomocnictwo zostało złożone wraz z odwołaniem od poprzedniej odmownej decyzji Starosty Powiatu. Chodzi tu o decyzję tegoż organu z dnia [...]r., obecnie nieistniejącą w obrocie prawnym /k. 20 akt adm./. Odwołanie od tej decyzji w imieniu skarżącej wniosła pełnomocnik r. pr. M.R.-M. i dołączyła pełnomocnictwo, opatrzone datą 11.09.2006 r. o treści: "Udzielam pełnomocnictwa adw. G.G., radcy prawnemu M.R.-M., radcy prawnemu T.W. do reprezentowania mnie w postępowaniu odwoławczym przed Wojewodą oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie z mojego wniosku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego". Z treści tego pełnomocnictwa wyraźnie wynika, że zakres umocowania obejmował tylko postępowanie odwoławcze, czyli wniesienie odwołania od decyzji Starosty z dnia [...]r., reprezentowanie M.G. w postępowaniu odwoławczym związanym z zaskarżeniem powyższej decyzji i ewentualnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...]r., Nr[...], którą uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...]r. i umorzono postępowanie pierwszej instancji z powodu braku właściwości rzeczowej. Wskazana decyzja organu II instancji nie była zaskarżona do sądu administracyjnego, czyli prawomocnie zakończyła postępowanie administracyjne. Po jej wydaniu doszło do sporu kompetencyjnego między w/w Starostą, a ZUS – Oddziałem w R., który został rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny /postanowienie z dnia 9.05.2007 r./, który wskazał, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku M.G. z dnia [...]r. jest Starosta. Tak więc zdaniem Sądu zakres rzeczonego pełnomocnictwa nie obejmował postępowania administracyjnego, ani tez sądowego prowadzonego po rozstrzygnięciu sporu kompetencyjnego. Do drugiego zarzutu, iż zaskarżona decyzja nie da się pogodzić z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30.03.2005 r., sygn. akt K 19/02 i narusza art. 150a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Sąd szczegółowo ustosunkował się przy omawianiu przepisów prawnych stanowiących podstawę wyrokowania.