II SA/Rz 943/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B., Z. B., A. K., H. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z wniosku R. B., Z. B., A. K., H. L., II. umorzyć postępowanie z wniosku E. L., K. M. i J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 02 grudnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęły skargi R. B., Z. B., A. K., H. L., E. L., K. M. i J. M. na postanowienie tegoż organu z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w sprawie nałożenia solidarnie grzywny w wysokości 6.000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym z dnia [...].06.2009 r. nr [...]. Wraz ze skargą na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący R. B., Z. B., A. K., H. L., E. L., K. M. i J. M. złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 943/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi E. L., K. M. i J. M. z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Powyższe postanowienie stało się prawomocne dla J. M. i K. M. w dniu 26 marca 2010 r., a dla E. L. w dniu 30 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. Przesłanką warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest m.in. uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia obciąża wnioskodawcę. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem "...do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (...) Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188). W niniejszej sprawie wnioskodawcy tj. R. B., Z. B., A. K. i H. L. nie wskazali konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że w stosunku do nich niewstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zakwestionowali jedynie zasadność wydanego przez organ I i II instancji postanowienia. Stwierdzić zatem należy, że R. B., Z. B., A. K., H. L. składając wniosek nie wykazali ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd podziela stanowisko NSA, wyrażone w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2004r. sygn. I FZ 525/2006, iż "warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających (zob. LexPolonica nr 1394742). Sąd zauważa, iż zaskarżone postanowienie nakłada na skarżących obowiązek uiszczenia grzywny. Skarżący mogą zwolnić się od obowiązku wykonania nałożonej na nich grzywny w wysokości 6.000 złotych poprzez wykonanie określonego w tytule wykonawczym obowiązku. Ponadto z treści art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17.06.1966r. ( Dz.U. nr 24, poz. 151) wynika, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają umorzeniu. Wskazać jednocześnie trzeba, iż prawomocnym postanowieniem WSA w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2010 r., odrzucono skargę E. L., K. M. i J. M. Skarżący przestali zatem być stroną skarżącą tego postępowania, a stali się jego uczestnikami. Tymczasem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pochodzić musi od skarżącego. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy jego prowadzenie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 i 2) stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego, iż E. L., K. M. i J. M. przestali być skarżącymi niniejszego postępowania, tut. Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. będące podstawą do uwzględnienia wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W stosunku zaś do wniosku E. L., K. M. i J. M. orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.