II SA/Rz 946/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Rz 946/07 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania S. P. oraz Wójta Gminy Ż. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2007r. nr [...] orzekającą o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi S. gm. Ż. zmian w zakresie działki nr 254 polegających na tym, iż w pozycji rejestru nr 15, w której ujawniono Gminę Ż. jako władającą gruntem w miejsce działki nr 254 o pow. 0,09 ha wpisać działki nr 254/1 o pow. 0,02 ha i nr 254/2 o pow. 0,07 ha, a w pozycji rejestru nr 136, w której ujawniony jest S. P. jako właściciel działek nr 253 i 272 o pow. łącznej 0,64 ha ujawnia się działkę nr 254/1 o pow. 0,02 ha odłączoną z pozycji rejestru nr 15. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. nr 240, poz. 2027 ze zm. – zwana dalej w skrócie p.g.i k.). W odwołaniu Gmina Ż. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, gdyż w jej ocenie prowadzone postępowanie polegało na uzgodnieniu księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i dlatego postępowanie winno toczyć się przed sądem powszechnym, a nie organem administracji publicznej. S. P. w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] września 2007r., podtrzymał wniosek z [...] października 2004r. dotyczący sprostowania w ewidencji gruntów polegający na oznaczeniu drogi numerami 253 i 272 w miejsce nr 254/1 oraz anulowanie wpisu jako władającego – Urząd Gminy w Ż. Za niezgodne z prawem S. P. uznał wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów polegające na utworzeniu nowej działki o nr 254/1 o pow. 2 arów i wpisanie jako władającego gminę Ż. Skoro działki te stały się częściami działek 253 i 272 zatem winna zostać skorygowana jedynie powierzchnia tych działek, co skarżący przedstawił na rysunku zawartym w odwołaniu, co jest zgodne z treścią aktów notarialnych. Zaznaczył, że od 1985r. nie było żadnej czynności geodezyjnej, która uzasadniałaby podział nieruchomości, gdyż wydzielenie drogi o nr 254 było bezprawnym błędem organów geodezyjnych, bo droga pomiędzy działkami skarżącego była drogą prywatną. Nastąpiło zdublowanie numerów tej części nieruchomości, gdyż parcele tworzące aktualnie wydzieloną drogę weszły w skład nieruchomości 252 i 272. Oznaczenie drogi jest błędem popełnionym przez organ, którą bezprawnie przekazano we władanie gminy w marcu 2004r. Nieuzasadnione jest też zwiększenie całkowitej powierzchni gruntów o 2 ary. Organ odwoławczy nie uznał za zasadne zarzuty odwołania Gminy Ż. jak i zarzuty zawarte w odwołaniu S. P. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w obowiązującym operacie ewidencji wsi S. działki nr 253 i 272 zostały wykazane na rzecz S. P. i objęte są Kw nr [...] na podstawie umowy darowizny z dnia [...] lipca 1992r. Rep. A nr [...]. Biorąc pod uwagę żądanie S. P. włączenia części działki nr 254 stanowiącej obecnie drogę dojazdową, a odpowiadającej dawnym pgr 646/3 i 960/3 do sąsiednich działek o nr 253 i 272 stanowiących własność skarżącego należy stwierdzić, że podczas odnawiania operatu ewidencji gruntów i przejścia z systemu parcelowego na działkowy popełniono błąd. Parcele gruntowe 646/3 i 960/3 wraz z innymi parcelami niewłaściwie zmieniły oznaczenie na działkę nr 254 o pow. 0,09 ha wykazywaną w operacie ewidencji gruntów jako droga we władaniu Gminy Ż. Błędnie został również sporządzony wykaz zmian gruntowych złożony przy księdze wieczystej nr [...], w którym przedstawiono między innymi to, że parcele gruntowe 960/3 i 646/3 utworzyły działki nr 253 i 272 nie wyszczególniając ich przy utworzeniu części drogi 254. Starosta D. zlecił jednostce wykonawstwa geodezyjnego sporządzenie operatu geodezyjnego i dostosowanie stanu ewidencyjnego działki nr 254 do stanu prawnego. Wykorzystując materiały archiwalne złożone przy ZD 1024 i 1025 oraz przy Kw nr [...], uprawniony geodeta dokonał podziału działki nr 254. Sporządzona dokumentacja geodezyjna zawiera mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych, z którego wynika, że działka nr 254 dzieli się na działki nr 254/1 o pow. 0,02 ha i pow. 0,07 ha. Operat zawiera sprostowanie dotyczące błędnie wykonanej synchronizacji podczas odnowienia operatu ewidencyjnego wsi S., w której pominięto grunt zajęty pod część drogi wykazanej na rzecz Gminy Ż. Organ wyjaśnił, że wydzielenie drogi jako oddzielnej działki znajduje uzasadnienie w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w spawie ewidencji gruntów i budynków. Wydzieloną obecnie działkę wykazaną na rzecz S. P. pozostawiono we władaniu Gminy Ż., bo stanowi drogę dojazdową do działek sąsiednich. W skardze do Sądu skarżący wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt II SA/Rz 564/05, którym uchylono decyzje organów obydwu instancjami odmawiające sprostowania błędu popełnionego przez organy ewidencyjne i podkreślił, że w dalszym ciągu nie udowodniono kwestii powstania działki nr 254. Zaznaczył, że nigdy nie domagał się ujawnienia jako właściciela działki nr 254, a jedynie oznaczenia odpowiednio nr 253 i 272, części działki nr 254, biegnącej pomiędzy wyżej wymienionymi działkami, gdyż brak jest dowodów na utworzenie tej działki. Działka nr 254 nie mogła powstać podczas odnowienia operatu gruntów w 1985r. z przejścia z systemu parcelowego na działkowy, bo droga nie stanowiła odrębnej parceli, nie miała nadanego numeru, zawarta była w powierzchni parcel nr 646/1; 646/2; 646/3; 647; 960/3 i 960/4 zakupionych przez poprzedniczkę prawną aktem notarialnym Nr rep. [...]. Organ odwoławczy potwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że popełniono błędy i parcele nr 646/3 i 960/3 niewłaściwie zmieniły oznaczenie na działkę nr 254. Nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż błędnie został sporządzony wykaz zmian gruntowych złożony przy księdze wieczystej Nr [...]. Operat geodezyjny nie wyeliminował błędu popełnionego przez organ, a podzielił tylko działkę nr 254 na działkę nr 254/1 o pow. 2 arów i 254/2 o pow. 9 arów. Wydzielenie odrębnej działki nr 254/1 spowodowało zdublowanie oznaczenia działki, która prowadzi przez działki nr 253 i 272 o pow. 0,64 ha powstałych z nabytych parcel budowlanych 162 i 163 oraz pgr nr 447, 646/1, 646/2, 960/3, 646/3, 644, 645, 960/4, i 649 o łącznej powierzchni 52 ary. Organy nie wyjaśniły kwestii niezgodności powierzchni między ewidencją gruntów prowadzoną przez organ a dowodami nabycia – przejęcia działki nr 254/1- o pow. 2 arów do państwowego zasobu geodezyjnego z dnia [...].08.07, bo brak jest dowodów na utworzenie takiej działki. Organ nie przedłożył dowodów podważających akty notarialne z 1949 i 1992r. Drogę urządzili poprzedni właściciele gruntów, ale tylko do gruntów stanowiących ich własność i nie zgadza się, aby gmina była wpisana jako władająca drogą. Podkreślił, że nie domaga się włączenia drogi do działek nr 253 i 272, bo droga przebiega przez te działki i powinna mieć takie numery jak działki, których jest właścicielem bez dopisywania powierzchni. Oznaczenie drogi numerami działek będzie zgodne, gdyż tak są oznaczone wszystkie drogi prywatne. Końcowo wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji jako bezzasadnych. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu decyzji. W piśmie z dnia 7 stycznia 2008r. skarżący S. P. odnosząc się do argumentów odpowiedzi na skargę stwierdził, że nie jest prawdą, iż sporządzony operat pomiarowy usunął błędy w sporządzonej synchronizacji w czasie odnowienia operatu ewidencyjnego wsi S., w której pominięto grunt zajęty pod część drogi wykazany na rzecz gminy Ż. Zarzucił, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy zapisami w ewidencji gruntów działek nr 253 i 272 o pow. 0,64ha, a dowodami nabycia parcel, przez które przebiega szlak drogi i w całości utworzyły te działki a to:- parcele nr 649/2, 960/4 o pow. 12 arów; -parcele nr 163, 647, 646/1, 646/2, 960/3 o powierzchni 29 arów; - parcele nr 162, 646/3, 644, 645 o pow. 11 arów, a ich zsumowanie daje powierzchnię 52 arów, czyli rozbieżność, co do powierzchni wynosi 12 arów, co ma istotne znaczenie, gdyż według organów następuje powiększenie tych parcel o kolejne 2 ary. Nadmienił, że organy nie zrealizowały w całości wyroku WSA z 2.03.2006r. sygn. akt II S.A./Rz 564/05, przy czym nie wyjaśnił, w jakiej części wyrok nie został zrealizowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga jest uzasadniona, ale nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt II SA/Rz 564/05 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] marca 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. W ponownie prowadzonym postępowaniu zobligował organ do ustalenia w ujęciu historycznym zmian dotyczących powstania działek aktualnie oznaczonych nr 253 i 272 oraz działki nr 254 celem wyjaśnienia, czy dawne pgr 960/3 i 646/3 utworzyły działkę nr 254, czy też weszły odpowiednio w skład działek nr 253 i 272, zbadania stanu hipotecznego nieruchomości wykazanych w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w D. oraz wyjaśnienia przesłanki wpisania Gminy Ż. jako władającej na podstawie art. 51 p.g.i k. W odwołaniu z dnia [...] października 2007r. (data wpływu do organu), na skutek którego wydano zaskarżoną decyzję, skarżący zarzucił błędne wydzielenie i oznaczenie jako odrębnej działki nr 254 o funkcji drogi i bezprawne przekazanie jej we władanie Gminy Ż., co nastąpiło w miesiącu marcu 2004r. Skarżący zakwestionował powierzchnię działek, których jest właścicielem, gdyż wydzielenie działki nr 254/1 i wpisanie go jako jej właściciela nie mogło spowodować zwiększenia powierzchni działek, która w aktach notarialnych i w ewidencji gruntów wynosi 0,64 ha, a w ich powierzchni zawiera się już powierzchnia działki oznaczonej nr 254/1. Mając na względzie przytoczone wskazania zawarte w powołanym wyroku WSA W Rzeszowie jak i zarzuty odwołania Sąd doszedł do przekonania, że organy ewidencyjne dokładnie nie wyjaśniły, czy aktualnie wydzielona działka nr 254/1 powstała z dawnych pgr 960/3 i 646/3, czy twierdzenia skarżącego, że wymienione parcele gruntowe utworzyły w okresie przechodzenia w ewidencji gruntów z systemu parcelowego na działkowy odpowiednio działki nr 253 i 272, gdyż ich powierzchnia jest zgodna z aktami notarialnymi z przeszłości i w powierzchniach tych działek zawiera się powierzchnia działki wydzielonej pod drogę. W szczególności organ odwoławczy nie rozprawił się z zarzutami zawartymi w odwołaniu dotyczącymi powierzchni działki oraz, czy istotnie wpisanie Gminy Ż. jako podmiotu władającego działką nr 254 nastąpiło tak jak twierdzi skarżący w marcu 2004r. i w oparciu, o jakie dokumenty. Znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy operat pomiarowy sporządzony przez uprawnionego geodetę w celu dostosowanie stanu prawnego działki nr 254. nie wyjaśnia jednoznacznie wskazanych wątpliwości, które zgodnie z wytycznymi Sądu organ winien dokładnie wyjaśnić w ponownie prowadzonym postępowaniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ogólnikowo stwierdził, iż parcele gruntowe 646/3 i 960/3 wraz z innymi parcelami niewłaściwie zmieniły oznaczenie na działkę nr 254 o pow. 0,09ha wykazaną w operacie ewidencyjnym jako droga we władaniu Gminy Ż. Nadto, błędnie sporządzono wykaz zmian gruntowych złożony przy księdze wieczystej nr [...], w którym przedstawiono, że parcele gruntowe 960/3 i 646/3 utworzyły działki nr 253 i 272 nie wyszczególniając ich przy utworzeniu części drogi nr 254. Przytoczona treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie zawiera odpowiedzi ani na kwestie zawarte we wskazaniach wyżej wymienionego wyroku WSA, ani na zarzuty podniesione przez skarżącego w odwołaniu, organ nie określił precyzyjnie, na czym polegały te błędy i nieprawidłowości. Sporządzona dokumentacja geodezyjna nie pokazała w jasny i przejrzysty sposób, kiedy, w wyniku, jakich czynności oraz z jakich parcel gruntowych powstały działki nr 253 i 272. Z akt sprawy nie wynika też, kiedy powstała droga oznaczona jako działka nr 254 na odcinku odpowiadającym aktualnie wydzielonej działce nr 254/1. Ponadto organ nie podał, kiedy i na jakiej podstawie Gmina Ż. została wpisana jako władająca działką nr 254. W § 12 wyżej powołanego rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2001r. zawarto przesłanki, na podstawie których ujawnia się prawa osób i jednostek organizacyjnych w ewidencji gruntów. Wprowadzając zmiany w ewidencji gruntów, polegające na ujawnieniu skarżącego jako właściciela nowo wydzielonej działki nr 254/1 organ nie wskazał tytułu prawnego, na podstawie którego dokonał takiego wpisu. Katalog dokumentów wymienionych w § 12 powołanego rozporządzenia, uprawniający do wykazania praw osób i jednostek w ewidencji gruntów jest katalogiem zamkniętym i tylko dokumenty w nim wymienione mogą stanowić podstawę wpisów, czy też wprowadzania zmian w ewidencji gruntów w ramach aktualizacji ewidencji gruntów, czyli, czyli wykazania w ewidencji gruntów stanu prawnego wynikającego z dokumentacji znajdującej się w zasobach ewidencji. Organy ewidencji, jak sama nazwa wskazuje, ewidencjonują udokumentowane stany prawne, ale same ich nie mogą zmieniać. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do zarzutu dotyczącego powierzchni działek, która według skarżącego bez względu na fakt wykazania części drogi nr 254, aktualnie oznaczonej jako działka nr 2454/1 nie powinno skutkować zwiększeniem powierzchni działek, których jest właścicielem. Zgodnie z § 44 pkt 2 ww. rozporządzenia, starosta ma obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Przepis ten określa też granice prowadzenia sprawy w trybie administracyjnym o sprostowanie w ramach aktualizacji operatu ewidencji gruntów, dla której właściwa jest droga postępowania administracyjnego. Żądanie wprowadzenia zmian w operacie, które nie jest poparte stosownymi dokumentami stanowi spór o własność, dla dochodzenia którego właściwa jest droga przed sądem powszechnym. W przepisie art. 7 k.p.a. zawarto zasadę prawdy obiektywnej, zgonie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Zebranie materiału dowodowego, a następnie jego cena przeprowadzona z zachowaniem reguły określonej w art. 80 k.p.a., według której organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rezultatem prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, przy niewątpliwie ustalonym stanie faktycznym winna być decyzja administracyjna, odpowiadająca warunkom wymienionym w art. 107k.p.a., do których zalicza się między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Należy podkreślić, że funkcją uzasadnienia w szczególności organu odwoławczego jest też realizacja zasady przekonywania stron (art. 11 k.p.a.), mająca na celu wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Standardom tym nie odpowiada zaskarżona decyzja, co uchybia art. 7, art. 77 i art. 107 §3 k.p.a. Wskazane naruszenia stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to obliguje Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd nie uznał za uzasadniony zarzut bezpodstawnego wydzielenia drogi jako odrębne działki ewidencyjnej. Stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 – na dalej rozporządzeniem) działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, linie kolejowe, wody śródlądowe, rowy, a ich wyróżnienie w postaci odrębnych działek jest celowe ze względu na odrębne oznaczenie tych gruntów w innych ewidencjach i rejestrach publicznych, bądź ze względu na ich różne nazwy urzędowe. (§ 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). Załącznik nr 6 do rozporządzenia – "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" w części 3. Grunty zabudowane i zurbanizowane w pkt 7 – tereny komunikacyjne wymienia lit. a) drogi – do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 i nr 86, poz. 958 – publikator aktualny na dzień wydania rozporządzenia). W szczególności do dróg zalicza się grunty zajęte pod drogo krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne, drogi w osiedlach mieszkaniowych, drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej, place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych i innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych. Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Odnosząc się do wyżej przywołanych sposobów oznaczania gruntów w ewidencji gruntów i budynków w szczególności przy użyciu sformułowań wymienionych w załączniku nr 6 pkt 3.7 lit a), a w szczególności zwrotu "drogi dojazdowe" do gruntów rolnych i leśnych, trudno jednoznacznie wskazać, iż organy ewidencyjne popełniły błąd, wyodrębniając w ewidencji jako oddzielna działkę drogę i nadając jej numer, w kontekście twierdzeń skarżącego, że ta część nieruchomości od zawsze pełniła funkcję drogi dojazdowej. Ponadto Sąd zauważa, że lektura pism procesowych składanych przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego wskazuje, że treść zgłaszanych wniosków ulegała różnym modyfikacjom. Dlatego też dla określenia zakresu prowadzonego postępowania organ wezwie skarżącego do określenia jednoznacznej treści wnioskowanych do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wezwie skarżącego do skonkretyzowania treści wniosku, co pozwoli określić zakres przedmiotowy sprawy administracyjnej. Na podstawie dokumentacji geodezyjnej ustali, z jakich parcel gruntowych powstały działki nr 253 i 272; kiedy i z jakich działek została utworzona działka nr 254, w jakim czasie i na jakiej podstawie została wpisano jako władającą tą działką Gminę Ż. (czy miało to miejsce jak twierdzi skarżący w marcu 2004r.), a także w oparciu, o jaki dokument skarżący został ujawniony jako właściciel działki nr 254/1. Organ wyjaśni dokładnie sprawę powierzchni działek, dla ustalenia której nie można wykluczyć konieczności przeprowadzenia pomiarów w terenie. Sąd nie przesądza treści przyszłego rozstrzygnięcia, które będzie uzależnione od ustaleń poczynionych w trakcie postępowania wyjaśniającego, z którymi strony przed wydaniem decyzji winny być zapoznane stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Decyzja winna czynić zadość warunkom wymienionym w art. 107 k.p.a. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania pomimo uwzględnienia skargi, gdyż skarżący prawidłowo pouczony o treści art. 210 p.p.s.a. nie zgłosił takiego wniosku do czasu zamknięcia rozprawy.