II SA/Rz 946/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. B. [...] w G., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W skardze na powyższą decyzję P. B. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Podał, że mając na względzie rozmiar prowadzonej działalności i wysokość kary, nie budzi wątpliwości, że jej wykonanie zagraża funkcjonowaniu przedsiębiorstwa skarżącego oraz jego egzystencji. Z uwagi na oczywiste naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Zaznaczenia również wymaga, że przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt lub czynność, które podlegają wykonaniu. Brak cechy wykonalności zaskarżonego aktu czyni bezcelowym postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Stąd też istotne znaczenie ma okoliczność czy zaskarżony akt posiada wyżej wymienioną cechę. W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego prawem zaświadczenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wskazać jednakże należy, że od 1 stycznia 2012 r. obowiązuje przepis art. 93 ust. 2 cyt. ustawy w zmienionym brzmieniu, określający moment wykonalności decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężną staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (art. 93 ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 94 ust. 2 karę pieniężną uiszcza się na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna. Powyższe wskazuje, że decyzja nakładająca karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, od której wniesiono skargę do sądu (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie), nie posiada przymiotu wykonalności do dnia zaistnienia wymienionych wyżej okoliczności, a to uzasadnia odmowę udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Końcowo Sąd zauważa, że nawet gdyby zaskarżona decyzja podlegała wykonaniu, a wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej mógł być badany z punktu widzenia wystąpienia merytorycznych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., to nie zasługiwałby na uwzględnienie. Domagając się wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14.11.2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest jednakże wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia te powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11.12.2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30.11.2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony oraz że z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej w stosunku do rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej zagraża funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Samo powoływanie się na treść przepisu, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Jednocześnie Sąd zauważa, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.