II SA/Rz 949/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C., J. C., M. B. oraz J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 22 listopada 2007r. wpłynęła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarga na decyzję tego organu z dnia [...] października 2007r., znak: [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r., znak: [...] - która nakładała na B. i K. A. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczo-inwentarskiego – w zakresie terminu wykonania tego obowiązku i ustalającą równocześnie nowy termin, zaś w pozostałej części utrzymującą tę decyzję w mocy. Na wstępie skargi jako strony skarżące wskazano następujące osoby: B. C., J. C., M. B. oraz J. B. Natomiast pod treścią skargi widnieją podpisy jedynie B. C. oraz M. B. W zaistniałej sytuacji wezwano J. C. oraz J. B. do podpisania skargi – w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Mając z kolei na uwadze, iż do skargi nie dołączono jej odpisu jak też, że nie została ona opłacona, wezwano B. C. i J. C. do nadesłania jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego oraz do solidarnego uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu sądowego – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie o takiej samej treści zostało także skierowane do M. B. oraz J. B. Wszyscy skarżący otrzymali wskazane wezwania w dniu 24 grudnia 2007r. (dowód: zwrotne potwierdzenia ich odbioru). W ostatnim dniu biegu terminu do wykonania wezwania tj. 31 grudnia 2007r. B. C. i J. C. odpowiadając na nie wnieśli do tut. Sądu pismo, w którym wskazali, iż siedmiodniowy termin przeznaczony na zastosowanie się do jego treści był zbyt krótki, zwłaszcza uwzględniając, iż w czasie jego biegu wystąpiły dni wolne od pracy. Równocześnie wskazali, iż nie byli w stanie w tym czasie uiścić kwoty wpisu sądowego ze względu na chorobę córki, która wymaga wydatkowania stosownych środków pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., skarga składana do sądu administracyjnego powinna m. in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te określone zostały w art. 46 i 47 P.p.s.a. Wśród nich należy wymienić podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.) oraz obowiązek dołączenia do skargi stosownej liczby jej odpisów celem doręczenia ich pozostałym stronom postępowania (art. 47 P.p.s.a.). Poza tym skarga musi zostać prawidłowo opłacona (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Konsekwencję niedotrzymania któregokolwiek z podanych wyżej warunków skuteczności skargi stanowi konieczność jej odrzucenia, o czym stanowią art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, należy przyjąć, iż skarga niniejsza podlega odrzuceniu. W przypadku J. C. oraz J. B. przyczyną wskazanego rozstrzygnięcia jest brak podpisu wyżej wymienionych na złożonej przez nich skardze. Warunek ten ma podstawowe znaczenie przy ocenie braków skargi, bowiem podpis nosi indywidualne cechy, które pozwalają odróżnić go od innych i w ten sposób umożliwiają identyfikację osoby podpisującego. Natomiast w odniesieniu do B. C. oraz M. B. podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z § 1 tegoż przepisu Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Dlatego też orzeczono jak w sentencji, po myśli powołanych wyżej przepisów.