II SA/Rz 949/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] ([...]) Starosta działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku Zespołu Elektrowni Wodnych [...] S.A. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wiaty drewnianej - rekreacyjnej na działce nr 297 w P. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. H. C. - właściciel Przedsiębiorstwa Handlowo-Gastronomicznego "[...] " poinformował Starostę o zawartej przez niego z inwestorem w dniu [...] grudnia 2004 r. umowie dzierżawy części działki nr 297, zgodnie z którą przysługuje mu wyłączne prawo prowadzenia działalności handlowo - gastronomicznej na wyspie P. i nieograniczone prawo "korzystania z przedmiotu najmu". Wskazał też na dokonaną już przez ZEW [...] zabudowę na działce nr 297 i zawnioskował, aby w przypadku zamiaru uzyskania przez inwestora "zezwolenia na budowę lub zgłoszenia (...) budowy obiektów" potraktować go jako stronę postępowania. W kolejnym piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. skierowanym do Starosty Powiatu H. C. powołując się na powziętą w dniu wcześniejszym wiadomość o wydaniu pozwolenia na budowę wskazał, że na przedmiotowej działce została już postawiona w trybie zgłoszenia duża drewniana wiata z zadaszeniem na ognisko, która powinna zostać rozebrana do listopada 2009 r. Rozbiórka nie została dokonana, więc budynek stoi nielegalnie i "powinno zostać wstrzymane pozwolenie na budowę". W piśmie tym H. C. powołując się na swój interes prawny związany z dzierżawą działki wniósł także o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze strony. W kolejnym piśmie do Starosty oznaczonym datą [...] czerwca 2010 r. (nadanym w urzędzie pocztowym [...] czerwca) wniósł o uznanie jego wcześniejszych pism z dnia [...] i [...] czerwca 2010 r. jako odwołania od pozwolenia na budowę i przeprowadzenie postępowania od nowa z nim jako stroną. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 28, art. 105 § 1, art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane umorzył postępowanie odwoławcze. W jej uzasadnieniu wskazał, że odwołanie H. C. zostało wniesione w terminie, tj. przed uzyskaniem przez decyzję organu I instancji waloru ostateczności, niemniej w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego spowodowana brakiem po stronie odwołującego się przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną jest ten, którego uprawnień lub obowiązków dotyczy decyzja administracyjna, czyli ten kto ma interes prawny w jej rozstrzygnięciu. Podmioty mające interes prawny w wydaniu pozwolenia na budowę wymienia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazując na inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Działka inwestycyjna znajduje się w użytkowaniu wieczystym inwestora, a odwołujący się jest jedynie dzierżawcą jej części i nie sposób go zaliczyć do żadnej z wymienionych kategorii. W postępowaniu o kwestionowane przez niego pozwolenie na budowę nie został więc uznany za stronę, nie została mu doręczona decyzja i tym samym nie ma on również legitymacji do złożenia odwołania. Decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył H. C. (błędnie określając ją jako postanowienie), wnioskując o jej uchylenie w całości. Zarzucił jej rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 28 Kpa poprzez przyjęcie, że nie jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy sprawuje zarząd częścią nieruchomości która ma podlegać zabudowie i posiada wyłączność na prowadzenie tam działalności gastronomicznej wynikającą z obowiązującej jeszcze przez ponad 4 lata umowy dzierżawy. Planowana przez ZEW inwestycja ma mieć miejsce na tej samej nieruchomości, a więc w strefie oddziaływania w stosunku do obszaru którym zarządza. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1596/08 obszar oddziaływania obiektu stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego to teren wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wzniesienie obiektu którego dotyczy wniosek niewątpliwie wpłynie na zagospodarowanie terenu, którym zarządza. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podniesione w skardze zarzuty uznał za nieuzasadnione z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. Oznacza to, że kognicja Sądu ogranicza się zatem do badania legalności wydania decyzji umarzającej postępowanie, a zatem Sąd rozstrzygając sprawę nie bada merytorycznych przesłanek i argumentów, jakimi kierował się skarżący formułując zarzuty wobec decyzji organu I instancji. Przede wszystkim podnieść należy, że ogólna reguła definiująca pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, wynikająca z treści art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, doznaje ograniczenia w postępowaniu wynikającym z prawa budowlanego w zakresie pozwolenia na budowę. W myśl bowiem przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz. U. Z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele , użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W rozpoznawanej sprawie decyzja Starosty z dnia [...] maja 2010 r. [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wiaty drewnianej - rekreacyjnej na działce o numerze ewid. 297 w miejscowości P. wydana została dla Zespołu Elektrowni Wodnych [...] S.A. Nie ulega wątpliwości, że wyżej wskazany inwestor jest użytkownikiem wieczystym działki nr ew. 297 położonej w P. Taka sytuacja w świetle powołanych wyżej przepisów musiała powodować uznanie użytkownika wieczystego tej działki za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę,a nadto, jako dysponenta prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym stanie sprawy prawidłowo orzekający organ przyjął, że skoro skarżący jest jedynie dzierżawcą części działki nr ew. 297 dla której zostało wydane pozwolenia na budowę , nie sposób zaliczyć go do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie posiadając zaś statusu strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę skarżący nie może skutecznie kwestionować wydanej w tym postępowaniu decyzji. W tym stanie faktycznym i prawnym prawidłowo organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji w przedmiocie pozwolenia na budowę był obowiązany zbadać dopuszczalność odwołania. Prawidłowo też, po ustaleniu, że skarżący nie jest stroną postępowania zakończył postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego /uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, wyrok NSAz 10 marca 2009 r. IIOSK 316/08/. Z przyczyn wyżej naprowadzonych , skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.