II SA/Rz 95/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy decyzję Burmistrza U. D. z dnia [...] października 2009 r. [...] odmawiającą przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dzieci U. i K. B. W podstawie prawnej decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a. oraz art. 9 ust. 2 i ust. 3 oraz ust. 7, ust. 9 i ust. 11 w związku z art. 2 pkt 4, 5, 8 i 12 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów /Dz.U. nr 1, z 2009 r., poz. 7 z późn.zm./ oraz art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz.U. nr 139, z 2006 r., poz. 992 ze zm./ w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki społecznej z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego /Dz.U. nr 136, poz. 855 ze zm./. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał na jej zgodność z przepisami prawa. Stwierdzenie tego faktu musiało prowadzić do nie uwzględnienia odwołania. Wyjaśniając szczegółowo motywy orzeczenia organ stwierdził, że Burmistrz U. D. poprawnie odmówił przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, gdyż dochód w rodzinie wnioskodawcy wyniósł 767,83 zł, a ustawowy próg uprawniający do przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego wynosi 725 złotych. Przekroczenie tej kwoty musiało skutkować wydaniem decyzji odmownej. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się K. B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił skarżonej decyzji wadliwość, polegająca na błędnym ustaleniu przez organy dochodu rodziny. Zdaniem skarżącego organy obu instancji przyjęły w sposób nieuprawniony jako podstawę obliczenia dochodu, cały dochód z gospodarstwa rolnego doliczając tę kwotę do dochodu rodziny, w sytuacji gdy w istocie dochód ten jest źródłem finansowym utrzymania dwóch rodzin tzn. rodziny K. B. i H. L. Ten fakt, zdaniem skarżącego jest oczywisty w świetle przedstawianych przez niego dokumentów. Z ich treści wynika, że H. L. jest zameldowana w miejscu zamieszkania rodziny skarżącego oraz, że podlega ubezpieczeniu rolniczemu. Te okoliczności nie pozwalają przyjąć za uzasadniony sposobu ustalania dochodu rodziny skarżącego. W konsekwencji powinny prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji. Dodatkowo skarżący zauważył, że organy wadliwie prowadziły postępowanie wyjaśniające, bo wzięły pod uwagę dokumentów przedkładanych przez skarżącego. Szczególnie wada taka pojawiła się w postępowaniu odwoławczym, w którym nie odniesiono się do argumentacji odwołującego związanej z obliczeniem przez niego dochodu rodziny, zwłaszcza zaliczenia domownika H. L. do grupy osób stanowiących rodzinę w rozumieniu ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Skarżący podkreślił, że wypełniając wniosek o przyznanie świadczenia alimentacyjnego prawidłowo określił dochód rodziny odwołując się do regulacji z art. 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Domownik będąc osobą, która wypracowuje dochód rodziny w sposób oczywisty z niego korzysta, a ponieważ nie stanowi on rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy, to musi uczestniczyć w dochodzie, a to oznacza, że dochód wykazany w gospodarstwie skarżącego powinien być pomniejszony o dochód domownika. W takiej sytuacji rodzina skarżącego spełniałaby kryterium dochodowe. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza U. D., a także o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem przyznania pomocy z funduszu alimentacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ /dalej: p.p.s.a., sądy alimentacyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie Sąd stwierdza, że orzeczenie to nie narusza przepisów prawa materialnego, ani formalnego. Z tego powodu uznać należy, że skarga K. B., jako niezasadna podlega oddaleniu. Sąd nie może zgodzić się z zarzutami skargi wskazującymi na wadliwe ustalenie dochodu rodziny skarżącego, będące podstawą wydania skarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 2 pkt 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do świadczeń alimentacyjnych przez dochód rodziny dla potrzeb przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy rozumieć dochód, o którym mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Art. 3 pkt 1c tej ustawy stanowi, że dochód obejmuje również inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku od osób fizycznych, w tym dochód z gospodarstwa rolnego. Organy obu instancji właściwie wyliczyły ten dochód i poprawnie przyjęły, że taki dochód uzyskuje rodzina skarżącego. Obowiązujące przepisy nie pozwalają przyjmować podziału tego dochodu /jego pomniejszenia/ ze względu na domownika. Niewątpliwie domownik może przyczyniać się do powstania dochodu, ale z tego faktu nie można wywodzić, ale z tego faktu nie można wywodzić konsekwencji, na które wskazuje skarżący, zwłaszcza dzielić dochodu po połowie między rodzinę skarżącego i domownika. Wyliczenie dochodu z gospodarstwa rolnego odpowiada dyspozycji art. 19 ust. 4 ustawy. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd nie ulega wątpliwości, że rodzina skarżącego składa się z trzech osób i że osiąga ona dochód z gospodarstwa rolnego. Przeliczenie łącznego dochodu na ilość członków rodziny prowadzi do stwierdzenia, że dochód miesięczny na jednego członka rodziny skarżącego przekracza kwotę 725 złotych. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, świadczenie z funduszu alimentacyjnego nie przysługuje jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kwotę 725 złotych. Przekroczenie wysokości tej kwoty jest negatywną przesłanką orzekania o świadczeniach alimentacyjnych, a to oznacza, że po jej ziszczeniu organ musi wydać decyzję odmowną. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.