II SA/Rz 951/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Wojewody z dnia[...] listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu przewidzianego do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez W. S. jest postanowienie Wojewody z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Skarga nie została opłacona ani też nie dołączono do niej wymaganej liczby odpisów. W związku z powyższym wezwano skarżącego o uzupełnienie powyższych braków, wyznaczając w tym celu 7 – dniowy termin i pouczając o skutkach jego niedochowania. Wezwanie doręczono skarżącemu na wskazany przez niego w skardze, adres do korespondencji, w dniu 27 grudnia 2007 r., jednak pomimo upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uzupełnił wskazanych braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jak każde pismo procesowe, aby mogła być skutecznie wniesiona musi odpowiadać wymogom formalnym, między innymi musi zawierać odpowiednią ilość odpisów skargi, celem doręczenia ich pozostałym stronom postępowania, musi również zostać należycie opłacona. Braki formalne podlegają uzupełnieniu w trybie i w terminie wskazanym przez Sąd. Jeżeli pomimo wezwania strona nie uzupełni ich, skarga podlega odrzuceniu – art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Również nieuiszczenie wpisu, pomimo wezwania, powoduje konieczność odrzucenia skargi – art. 220 § 3 P.p.s.a. W świetle powyższego stwierdzić należy, że bezskuteczny upływ, wyznaczonego przez Sąd, terminu do uzupełnienia braków skargi, uzasadniał podjęcie postanowienia o odrzuceniu skargi. Mając powyższe na uwadze Sad orzekał jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.