II SA/Rz 952/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o zwolnienie od wpisu od skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie objętym wnioskiem. R. B. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] wniosła o przyznanie jej zwolnienia z opłaty od skargi w ½ części (względnie w całości), albowiem nie jest w stanie w całości jej uiścić bez uszczerbku koniecznego dla swojego utrzymania. Ponieważ zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, skarżąca została wezwana do jego złożenia na formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania został jednocześnie załączony formularz tego wniosku. W udzielonej w powyższym terminie odpowiedzi R. B. poinformowała o swojej rezygnacji z ubiegania się o zwolnienie z opłaty od skargi, załączając jednocześnie dowód opłacenia wpisu od skargi na kwotę 500 zł. Uznano to za cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 243 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie tylko na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, co tym samym wyłącza możliwość orzekania w tym zakresie "z urzędu". Cofnięcie wniosku wywiera skutek w postaci braku podstaw prawnych do jego merytorycznego rozpoznania, co prowadzi do umorzenia w tym zakresie postępowania jako bezprzedmiotowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 i art. 258 § 3 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.