II SA/Rz 953/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup żywności -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. /dalej: Kolegium/ utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. W. z dnia [...] lipca 2006 r., [...] odmawiającą przyznania Z. S. zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności. W uzasadnieniu własnej decyzji Kolegium wskazało, że odwołanie Z. S. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja organu I instancji odpowiada prawu. W szczególności zasiłek celowy dla odwołującej nie mógł być przyznany, gdyż jej dochód w sposób znaczny przekroczył kryterium dochodowe określone w ustawie. Pomoc społeczna, w tym zasiłki wypłacane są osobom, które nie mają dochodu albo ich dochód nie wystarcza na pokrycie potrzeb życiowych. Z tego względu ustawa z 12 marca 2004 r., o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64, z 2004 r., poz. 593 ze zm./ wprowadza jako jedno z głównych kryteriów udzielania pomocy. Kryterium dochodu, którego nie spełnienie musi skutkować odmową żądanej pomocy. Ponieważ w sprawie z odwołania Z. S. taka sytuacja wystąpiła to organy pomocy społecznej musiały odmówić żądanego zasiłku. Równocześnie rozważyły czy nie zachodziły okoliczności do przyznania specjalnego zasiłku celowego, gdyż ten rodzaj pomocy nie jest uzależniony od dochodu. Badając sprawę Z. S. pod tym kątem organy stwierdziły, że w przypadku odwołującej brak jest szczególnie uzasadnionych okoliczności do przyznania takiej pomocy. Wprawdzie odwołująca jest osobą chorą, jednak jej zasoby finansowe pozwalają ponosić koszty życia codziennego łącznie z wydatkami na leczenie. Z takich względów organy nie dopatrzyły się podstaw do uwzględnienia odwołania. Z decyzją Kolegium nie zgodziła się Z. S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podniosła, że decyzja Kolegium jest dla niej krzywdząca, gdyż odwołuje się tylko do potrzeb związanych z zakupem żywności, a przecież jej wydatki na leczenie są istotnym obciążeniem dla jej budżetu. Z tego względu organ powinien wziąć pod uwagę te obciążenia i przyznać zasiłek celowy. Skarżąca nie wskazała kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji, natomiast szczegółowo przedstawiła historię swojej choroby wnosząc o rozpatrzenie jej skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez te Sądy wyznaczony jest treścią art.134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne rozpoznając skargę nie są związane jej zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Przyjmując tak wyznaczony zakres kontroli sprawowanej przez Sąd trzeba stwierdzić, że objęta skargą Z.S. decyzja Kolegium nie może być uchylona, a to oznacza, że skarga musiała zostać oddalona. Na rzecz takiego rozstrzygnięcia przemawia to, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego oraz procesowego w taki sposób, by dawało to podstawę do jej uchylenia. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje stwierdzenie, że skarżąca jest osobą chorą oraz, że w chwili wydawania decyzji posiadała dochód w kwocie 963 złote 98 groszy. Dla uzyskania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego spełnione muszą być przesłanki, z którymi ustawa o pomocy społecznej wiąże prawo do otrzymania określonego świadczenia. Istotne jest, że kryteria te muszą być spełnione łącznie, gdyż brak któregokolwiek daje podstawę do odmowy przyznania świadczenia. W sprawie Z. S. spełniony jest tylko jeden z warunków tzn. przewlekła choroba, na którą wskazuje art. 7 ustawy. Jednak wystąpienie tej przesłanki nie uprawnia jeszcze do uzyskania pomocy, o ile dochód wnioskodawcy przekracza kwotę wskazaną w ustawie. Dla osoby samotnej ustawa o pomocy społecznej w chwili orzekania przez organy przyjmowała jako kryterium dochodowe kwotę 461 złotych. Zatem dochód skarżącej dwukrotnie przekroczył tę kwotę. Już stwierdzenie tylko tego faktu dawało podstawę do odmowy przyznania zasiłku celowego, o którym stanowi art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Organy dodatkowo rozważyły możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego, który jest niezależny od dochodu osoby. Sąd stwierdza, że działanie organów w tym zakresie nie narusza prawa, gdyż wniosek skarżącej o pomoc finansową był sformułowany ogólnie, zatem dawał podstawę do działania pomimo wyraźnego żądania strony. Jednak w tym zakresie organy stwierdziły, że sytuacja materialna skarżącej nie jest na tyle tragiczna, a w jej życiu nie zaszły nadzwyczajne okoliczności, by móc przyznać jej takie świadczenie, zwłaszcza, że z tego typu pomocy musi korzystać wiele osób w gorszej sytuacji majątkowej. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.