II SA/Rz 955/10

Dnia 17 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. G. i W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniesionego przez W. i W. G. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] maja 2010 roku, nr [...] ustalającej dla K. i J. W. oraz B. i M. J. warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1025/1 położonej przy ul. W. w M. uchyliło zaskarżoną decyzję w części punktu 2a) w zakresie: – "Budynek mieszkalny należy realizować poza linią zabudowy jak wkreślono w załączniku nr 1 do decyzji. Dopuszcza się przekroczenie o 1,5m linii zabudowy dla elementów architektury wejścia do budynku (ganek, schody, zadaszenie, taras, itp.)" i w tym zakresie orzekło: – "Budynek mieszkalny należy realizować w terenie wyznaczonym liniami zabudowy wkreślonymi w załączniku nr 1 do decyzji. Dopuszcza się przekroczenie o 1,5 m linii zabudowy ustalonej na 3,5 m dla elementów architektury wejścia do budynku (ganek, schody, zadaszenie, taras, itp.)". Z decyzją SKO nie zgodzili się W. G. i W. G. i zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami mającymi świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji w skardze zamieszczono również wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oceniając wniosek skarżącego przez pryzmat wskazanych powyżej wymogów Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego polega na podjęciu działań prowadzących do zmian w układzie rzeczywistości w sposób dopasowujący ją do jego treści. Umocowaniem do podjęcia tych działań może więc być zarówno wynikający z tego aktu obowiązek, jak i uprawnienie. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nakładającego określone obowiązki jego adresat powinien wykazać, iż podjęcie działań zmierzających do jego realizacji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli natomiast akt administracyjny przyznaje pewne uprawnienia - przyzwala na podjęcie określonych działań - wówczas podmiot, na rzecz którego je ustanowiono nie może żądać wstrzymania jego wykonania. To, czy zechce on ze swoich uprawnień skorzystać pozostawione jest wyłącznie jego woli. Nie oznacza to jednak, że akt przyznający uprawnienia nie może zostać wstrzymany. Akt administracyjny kształtujący sytuację prawną jednego podmiotu poprzez przyznanie mu określonego uprawnienia, nierzadko wpływa jednocześnie na sytuację prawną innych podmiotów w ten sposób, że nakłada na nie obowiązek znoszenia działań zgodnych z treścią uprawnienia. Zaskarżając taki akt do sądu administracyjnego, podmiot zobligowany do znoszenia działań uprawnionego może żądać jego wstrzymania, jeżeli wykaże, iż doprowadziłoby to do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydana w oparciu o art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, z późn. zmian.) decyzja ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Nie zawiera w swej treści żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłyby wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazuje wyłącznie, jakiego rodzaju inwestycja może zostać zrealizowana na danym terenie po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 63 ust. 2 powołanej wyżej ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Podkreślić więc ponownie należy, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie upoważnia inwestora do podjęcia robót budowlanych. Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (poza nielicznymi wyjątkami). Podsumowując, Sąd stwierdza, iż brak jest przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący, mimo ciążącego na nim z mocy powołanego przepisu obowiązku, okoliczności o takim charakterze nie wskazał. Również Sąd, po analizie akt sprawy, nie dopatrzył się ich z urzędu. Mając całość powyższego na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.