II SA/Rz 959/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 160 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1 art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp.1.1, a także lp.1.13 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania D. Z. (dalej: "Skarżący") od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o nałożeniu na kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nałożył karę pieniężną w wysokości 12.000zł z tytułu naruszenia lp.1.1.załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 27 kwietnia 2019 r. skontrolowano samochód osobowy, którym kierował Skarżący, wykonując krajowy transport drogowy - przewóz osób. Pasażerka pojazdu po wykonaniu usługi, zamówionej poprzez aplikację BOLT, uiściła opłatę za przejazd za pomocą aplikacji BOLT w wysokości 9,89 złotych. Pasażerom nie został wydany paragon fiskalny. Kierujący nie okazał do kontroli żadnych dokumentów. W tej sytuacji stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz niewskazanie na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli (lp. 1.13. załącznika nr 3 do u.t.d.). Na tej podstawie WITD nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 17.000 zł, tj. 12.000 zł z tytułu lp. 1.1 załącznika nr 3 i 5000 zł z tytułu lp. 1.13 załącznika nr 3, ograniczoną do wysokości 12.000 zł, zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, w którym zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. GITD stwierdził, że w dniu kontroli Skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Wobec tego WITD prawidłowo ustalił stan faktyczny i zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 u,t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Natomiast GITD uznał, że kara pieniężna z tytułu naruszenia lp.1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona niesłusznie. Kara z tego tytułu nakładana jest wtedy, kiedy przedsiębiorca wyznacza kilku zarządzających i nie wiadomo, który odpowiada za daną operację transportową. Z tej przyczyny organ uchylił przedmiotową decyzję, jednocześnie orzekając co do wysokości kary. W skardze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której organ nałożył karę pieniężną w kwocie 12.000 zł (pkt 2 decyzji), uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o kosztach postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia: 1. art. 5 b u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. (głównie ze względu na to, że czynności Skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej), 2. art. 92 a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d., pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego; 3. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 4. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 5. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 6. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 7. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt; 8. art. 8 K.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Stan sprawy jest następujący. W dniu [...] kwietnia 2019 r. funkcjonariusze KAS przeprowadzili kontrolę samochodu osobowego, którego kierowcą był Skarżący. Z czynności tej sporządzony został protokół, zawierający oświadczenie kierującego oraz przewożonego pasażera; przesłuchano również Skarżącego w charakterze strony (K. 1-3 oraz 8-9 akt adm.). Przesłuchano także przewożonego przez Skarżącego pasażera (k. 10-12 akt j.w.), po czym w dniu 29 kwietnia 2019 r. zawiadomiono Skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kolejnym zawiadomieniem (z dnia 25 czerwca 2019 r.) WITD poinformował Skarżącego m.in. w trybie art. 10 § 1 K.p.a. (k.25 akt adm.), po czym decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. wymierzył karę pieniężną; decyzja doręczona została profesjonalnemu pełnomocnikowi, który zgłosił udział w postępowaniu (k. 28 i 36 akt. adm.). Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez pełnomocnika, GITD decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. orzekł reformatoryjnie i rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi. II. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51). Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Natomiast w myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł. III. Ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika, że w dniu 27 kwietnia 2019 r. skontrolowano samochód osobowy, którym kierował Skarżący, wykonując krajowy transport drogowy - przewóz osób. Przewóz miał charakter zarobkowy, był wykonywany we własnym imieniu przez Skarżącego a polegał na przewiezieniu pasażerki z okolic R. na ulicę P.. Pasażerka usługę zamówiła korzystając z aplikacji BOLT-TAXIFY; pod wskazany przez nią adres przyjechał nieoznakowany jako taksówka samochód, którego kierowcą był Skarżący. Opłata za przewóz wyniosła 9,89 zł i uregulowana została za pośrednictwem tej samej aplikacji (BOLT-TAXIFY). Za usługę pasażerka nie otrzymała paragonu. W trakcie kontroli kierujący nie okazał dokumentów w postaci wypisu z zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji wydanych na jego rzecz. Nie okazał też żadnych dokumentów z których wynikałoby, że świadczy usługę przewozu w imieniu innego podmiotu. Zatem ustalenia, że Skarżący wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nie posiadając wymaganej licencji, mają oparcie w protokole kontroli oraz protokołach z przesłuchania pasażerki i Skarżącego i zasługują na pełną aprobatę. Dodatkowo wskazać należy, że Skarżący do protokołu przesłuchania w charakterze strony przyznał, że korzystał z aplikacji BOLT przy nawiązywaniu kontaktu z klientem i realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz, przy czym usługi transportowe świadczone przez Skarżącego nie miały charakteru jednorazowego. Skarżący zeznał, że przewozy realizuje od dwóch tygodni, w sposób zorganizowany i ciągły. IV. W świetle powyższego zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. są niezasadne. Sąd stwierdza, że organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego jest prawidłowa a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć też należy, że zapewniono Skarżącemu udział w postępowaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew skardze, nie narusza art. 107 § 3 K.p.a.; zaskarżona decyzja nie narusza również art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (a nie jak skarga zarzuca art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.). W konsekwencji, przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, GITD dokonał właściwej subsumcji prawa materialnego wymierzając karę pieniężną przewidzianą za naruszenie objęte lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.