II SA/Rz 962/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr/ po rozpoznaniu w II Wydziale Ogólnoadministracyjnym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. B.-K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2010r., znak [...] w przedmiocie odrzucenia skargi p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę. Zarządzeniem z dnia 19 października 2010r. wezwano skarżącą R. B.-K. do usunięcia braków fiskalnych wniesionej skargi poprzez uiszczenie w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania wpisu od skargi w kwocie 100zł pod rygorem odrzucenia skargi (k.[...]). Ponadto odrębnym zarządzeniem wezwano ją do uzupełnienia braków formalnych skargi polegających na braku dostatecznej liczny odpisów skargi. Odpis zarządzeń doręczono skarżącej w jednej przesyłce listownej w dniu 21 października 2010r. (k.[...]). W piśmie z dnia 26 października 2010r. (data wpływu do biura podawczego tut. Sądu, k.[...]) skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o wyjaśnienie, odpisy skargi z jakiej daty powinna doręczyć, gdyż w wezwaniu wskazano datę skargi inną, aniżeli data w której skarżąca wniosła skargę na decyzję [...]. Jednocześnie skarżąca zapowiedziała, że dopiero po uzyskaniu powyższego wyjaśnienia odniesie się do wezwania o uiszczenie wpisu sądowego, gdyż zamierza złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Do pisma z dnia 8 listopada 2010r., uzupełniającego braki formalne w zakresie brakujących odpisów skargi, skarżąca załączyła formularz "PPF" i wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ten skierowano do rozpoznania na posiedzenie niejawne zarządzeniem z dnia 8 listopada 2010r. (k.[...]), a postanowieniem z dnia 22 listopada 2010r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym dotyczącym kosztów sądowych (k.[..]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego w przepisanym terminie. Stosownie do art.1 §1-§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Tryb procedowania sądu administracyjnego w tej sferze regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Pisma w postępowaniu sądowym spełniać muszą wszystkie wymogi formalne i fiskalne, od których zależy nadanie sprawie prawidłowego biegu. Skarga jest kwalifikowanym typem pisma w postępowaniu sądowym i powinna spełniać wymogi z art. 57 §1 pkt 1-3 p.p.s.a., a ponadto z mocy art.47 §1 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Obowiązek ten ciąży na skarżącym. Art.49 §1 p.p.s.a. stanowi zarazem, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na podstawie art.58 §1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Niezależnie od tego, jeżeli pismo podlegające opłacie sądowej nie zostało należycie opłacone przewodniczący wzywa obowiązanego, aby należną opłatę uiścił w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, ponieważ wobec braku opłaty sądowej Sąd nie podejmie żadnej czynności (art.220 §1 i §3 p.p.s.a.). Do uiszczenia kosztów sądowych, w tym opłaty sądowej w postaci wpisu od skargi, obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art.214 §1 p.p.s.a), a opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 §1 p.p.s.a.). Przerwanie biegu terminu siedmiodniowego do uiszczenia wpisu powoduje złożenie we wskazanym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych (art. 243 §1 i art. 254 §1 p.p.s.a). Mając na względzie powyższe ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sąd stwierdza, że skarżąca nie uiściła wpisu w wyznaczonym terminie, ani nie złożyła w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki należało bowiem złożyć w terminie 7 dni od daty doręczenia jej wezwania do uiszczenia wpisu. Zapowiedź skarżącej zawarta w piśmie z dnia 26.10.2010r., że ustosunkuje się do tego wezwania w tym zakresie w terminie późniejszym, tj. dopiero po otrzymaniu wyjaśnienia co do zarządzenia wzywającego ją o odpisy skargi, jest bez znaczenia dla skutków braku wykonania drugiego z zarządzeń, a odnoszącego się do wpisu. Nie ulega żadnym wątpliwościom, że skarżąca złożyła wniosek o prawo pomocy po upływie terminu siedmiu dni od daty doręczenia jej wezwania. Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 21.10.2010r., a pismem z dnia 26.10.2010r. złożyła w tut. Sądzie pismo, o którym powyżej. Sąd zwraca uwagę, że zarządzenie o uiszczenie wpisu nie było dotknięte żadną wadą, zostało sporządzone na odrębnym dokumencie i zawierało właściwe pouczenie. Dopiero w dniu 8.11.2010r. skarżąca złożyła wniosek o prawo pomocy, czyli z przekroczeniem terminu 7 dni, który upłynął w dniu 28.10.2010r. Wniosek ten co prawda skierowano do rozpoznania i przyznano skarżącej prawo pomocy, jednakże terminy ustawowe przewidziane dla usuwania braków fiskalnych mają charakter prekluzyjnych i nie podlegają wydłużeniu czy modyfikowaniu w zależności od woli strony czy innego podmiotu. Ich niedotrzymanie wywołuje skutki ściśle określone prawem i podjęcie wadliwej czynności procesowej nie prowadzi do konwalidacji takiego uchybienia strony w zakresie niedotrzymania terminu. Z tych względów, skoro w terminie prawem przepisanym skarżąca nie uiściła należnego wpisu, ani nie złożyła wniosku o prawo pomocy, to skargę jako nieopłaconą w terminie należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia na podstawie art. 220 §3 p.p.s.a. Sąd orzekał na podstawie art. 58 §3 w zw. z art. 16 §2 p.p.s.a.