II SA/Rz 97/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] i jednocześnie nakazał W. S., jako właścicielce lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku mieszkalnym położonym na działce nr 165/1 w T. odłączyć piecyk węglowy żeliwny, zamontowany w lokalu mieszkalnym nr 1, od przewodu kominowego zlokalizowanego w ścianie wspólnej pomiędzy lokalem nr 1 i 2 w ww. budynku mieszkalnym, odprowadzającego spaliny z pieca gazowego dwufunkcyjnego znajdującego się w kuchni lokalu nr 2, własności S. W. i zamurować w lokalu nr 1 otwór wlotowy do ww. przewodu kominowego, w terminie do 3 stycznia 2012 r. Z powyższą decyzją niezgodziła się W. S. i skargą z dnia 2 stycznia 2012 r. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca, w razie jego nieuwzględnienia przez organ, zawnioskowała o rozpoznanie go przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a. Jako uzasadnienie W. S. wskazała niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie szkody i wywołania skutków dla których odwrócenia może być konieczność poniesienia znacznych kosztów. Skutki te mogą być trudne do odwrócenia, a znaczne roszczenia odszkodowawcze mogą być przerzucone na podatników. Wydana decyzja nie likwiduje stanu zagrożenia ze strony spalin gazowych z pieca S. W. i doprowadza skarżącą do stanu zagrożenia dla jej zdrowia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, przed przekazaniem Sądowi skargi postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Jednakże to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą zaś Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem "...do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.(...) Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188). Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż wniosek W. S., nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczyni poza ogólnym wskazaniem, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo powstania szkody i wywoła trudne do odwrócenia skutki i zrodzi konieczność poniesienia znacznych kosztów, a powstałe roszczenia odszkodowawcze przerzucone zostaną na podatników, w żaden sposób nie wykazała na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Obowiązek wykazania konkretnego niebezpieczeństwa i jego uprawdopodobnienia leży po stronie wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem samo stwierdzenie o poniesieniu znacznych kosztów związanych z wykonaniem decyzji, bez przytoczenia konkretnych okoliczności – jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Ocena okoliczności umożliwiających ocenę decyzji z punktu widzenia art. 61 § 3 P.p.s.a., nie może być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności. Nałożony decyzją obowiązek doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem był wynikiem zapewnienia bezpiecznego użytkowania przewodu kominowego do którego podłączono z lokalu nr 1 piecyk żeliwny typu "koza", a który to piecyk został wykonany w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Sąd uznał, że charakter i okoliczności sprawy powodują, że podnoszone przez skarżącą argumenty, nie mogą stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i nie mają charakteru trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.