II SA/Rz 971/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2007r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z wykonywaniem transportu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2007r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...] w części dotyczącej podstawy materialno-prawnej i w tym zakresie orzekł o innej podstawie, natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja wydana w I instancji nakładała na V. M. karę pieniężną w wysokości 8 000 zł w związku z wykonywaniem transportu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia. W końcowej części wskazanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Celnej zawarto pouczenie o treści art. 299 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stosownie do którego, gdy strona zamieszkała za granicą nie ustanowi pełnomocnika do prowadzenia sprawy, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń, pod rygorem pozostawienia pisma w postępowaniu sądowym w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W dniu 30 listopada 2007r. do Dyrektora Izby Celnej wpłynęła, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarga –zamieszkałego na Ukrainie V. M. - na wskazaną na wstępie decyzję tego organu z dnia [...] października 2007r. Pod treścią skargi widnieje podpis R. C. jako pełnomocnika wyżej wymienionego. Mając na uwadze, iż R. C. nie mieści się w określonym w art. 35 § 1 P.p.s.a. kręgu osób, które mogą występować w postępowaniu przed sądem administracyjnym jako pełnomocnik, wezwano skarżącego V. M. do podpisania skargi oraz do uiszczenia kwoty 320 zł tytułem wpisu od niej, w terminie 60 dni od daty doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Obydwa wezwania wysłano na wskazany w skardze adres R. C., razem z pismem informującym wyżej wymienionego o uznaniu go przez Sąd za pełnomocnika do odbioru pism w postępowaniu sądowym. Wezwania powyższe oraz pismo o charakterze informacyjnym zostały doręczone pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 9 stycznia 2008r., na co wskazuje podpis dorosłego domownika na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru. Termin do wykonania przedmiotowych wezwań upłynął względem skarżącego bezskutecznie w dniu 10 marca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako jeden z rodzajów pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym powinna odpowiadać jego wymogom przewidzianym w art. 46 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów w pkt 4 przewiduje, iż każde pismo strony powinno zawierać podpis jej bądź też jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Katalog osób, które mogą reprezentować strony postępowania przed sądem administracyjnym ujęty jest w art. 35 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż pełnomocnikiem strony może być adwokat, radca prawny, inny skarżący lub uczestnik postępowania, rodzice, małżonek, rodzeństwo, zstępni strony, osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, jak również inne osoby, jeżeli przewiduje to przepis szczególny. Z uwagi na brak danych wskazujących na pozostawanie skarżącego z R. C. w relacji, o której mowa w cytowanym art. 35 § 1 P.p.s.a. oraz uwzględniwszy wynikający z art. 299 § 1 P.p.s.a. obowiązek ustanowienia przez stronę skarżącą zamieszkałą za granicą pełnomocnika do prowadzenia sprawy bądź pełnomocnika do doręczeń, Sąd uznał, iż wymieniony w skardze jako zastępca prawny R. C. jest pełnomocnikiem V. M. do odbioru pism w postępowaniu sądowym (tzw. pełnomocnik do doręczeń). W powyższej sytuacji Sąd wezwał stronę skarżącą do podpisania skargi oraz jej opłacenia, kierując wezwania na adres R. C. Pomimo upływu 60 – dniowego terminu wskazanego w ich treści oraz pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do nich, V. M. nie uzupełnił wyżej wymienionych braków skargi. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.