II SA/Rz 972/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. i E. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odrzucić skargę. W dniu 2 października 2006r. wpłynęła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, adresowana do tutejszego Sądu, skarga K. i E. M. na postanowienie tego organu z dnia [...] sierpnia 2006r. znak: [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania E. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r. znak:[...], która nakazywała K. i E. M. zlikwidowanie odpływu ze studzienki. Równocześnie, w tym samym piśmie, wyżej wymienieni zaskarżyli decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006r. znak jak wyżej, która utrzymywała w mocy cytowaną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarga dotycząca decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Rz 971/06 natomiast ta, która dotyczyła postanowienia tego organu, pod sygnaturą II SA/Rz 972/06. Do skargi załączone zostało pismo zawierające wniosek o zwolnienie z opłaty sądowej. W związku z faktem, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem z dnia 2 listopada 2006r. przesłano skarżącym takie formularze celem ich uzupełnienia. W odpowiedzi na powyższe K. M. przesłała do tutejszego Sądu wypełniony formularz dotyczący tylko sprawy o sygnaturze II SA/Rz 972/06, natomiast E. M. złożył taki formularz odnośnie sprawy o sygnaturze II SA/Rz 971/06. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w osobie referendarza sądowego, zarządzeniem z dnia 27 listopada 2006r. pozostawił bez rozpoznania wniosek K. M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 971/06 (ze względu na niezłożenie formularza w zakresie dotyczącym tej sprawy) a postanowieniem z tego samego dnia po merytorycznym rozpoznaniu odmówił przyznania wyżej wymienionej prawa pomocy w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 972/06. W stosunku zaś do E. M. zapadły 27 listopada 2006r. dwa rozstrzygnięcia o takiej samej jak wyżej treści, tyle że w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 972/06 wniosek wyżej wymienionego o zwolnienie od kosztów sądowych pozostawiono bez rozpoznania (z tej samej przyczyny, jak w wypadku K. M.), natomiast w sprawie II SA/Rz 971/06 odmówiono wyżej wymienionemu przyznania prawa pomocy (przy wzięciu pod uwagę ustawowych przesłanek przyznania takiej pomocy). Powyższe postanowienia i zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 29 listopada 2006r. i nie zostały przez nich zaskarżone. W związku z powyższym K. i E. M. pismem z dnia 12 stycznia 2007r. wezwani zostali do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi - w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 972/06. Wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 16 stycznia 2007r. a wskazany im siedmiodniowy termin do usunięcia braku fiskalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 23 stycznia 2007r. Wymogiem, który warunkuje skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego a zatem pozwala na jej merytoryczne rozpatrzenie, jest konieczność jej opłacenia w przewidzianej przez prawo wysokości. Stanowi o tym przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei stosownie do § 3 powoływanego przepisu, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wnoszący w niniejszej sprawie skargę na wymienione na wstępie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie uiścili należnej od niej opłaty, pomimo tego, iż byli pouczeni o konsekwencjach prawnych niedopełnienia takiej czynności. Dlatego też powyższa skarga K. i E. M. została odrzucona po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a.