II SA/Rz 974/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą we L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2007r., Nr [...] w przedmiocie nałożonej kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia - postanawia - odrzucić skargę. Skargą z dnia 3 grudnia 2007r., podpisaną przez Z. M. firma A z siedzibą we L., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2007r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych) za wykonywanie transportu drogowego rzeczy przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Z uwagi na fakt, iż skarga została wniesiona i podpisana przez Z. M., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27.12.2007r. poinformowano ww., iż tut. Sąd uznaje go za pełnomocnika do odbioru pism w postępowaniu sądowym, pouczając jednocześnie o treści art. 35 § 1 i art. 299 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a. Ponadto wezwano A z siedzibą we L. do usunięcia braków formalnych przez podpisanie skargi, w terminie 60 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało wysłane pełnomocnikowi skarżącego do doręczeń – Z. M. i doręczone w dniu 11 stycznia 2008r. – (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 45 akt sądowych). Wyznaczony przez, tut. Sąd 60-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 13 marca 2008r. Wezwanie nie zostało wykonane. Z uwagi na treść zalegającego w aktach administracyjnych pełnomocnictwa, udzielonego przez dyrektora R. P. – Z. M., z którego nie wynikało umocowanie dla wymienionego do reprezentowania firmy A z siedzibą we L. przed sądami administracyjnymi, zarządzeniem z dnia 15.04.2008r., tut. Sąd wezwał ww. firmę do nadesłania dokumentów wskazujących osoby uprawnione do jej reprezentacji oraz wezwał Z. M. do wyjaśnienia czy jest on uprawniony do reprezentacji ww. firmy z mocy przepisów statutowych czy też jest jej pracownikiem bądź pracownikiem organu nadrzędnego pouczając go jednocześnie o treści art. 35 § 2 p.p.s.a. Oba wezwania zostały wysłane na adres podany w skardze przez Z. M. Z uwagi na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania, korespondencja została awizowana w urzędzie pocztowym. Pomimo dwukrotnej awizacji w dniach 23 kwietnia 2008r. i 02 maja 2008r. przesyłka nie została odebrana. Ostatnim dniem terminu do odbioru wezwania był dzień 09 maja 2008r. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd 30-dniowego terminu, wezwanie nie zostało wykonane, a wymagane dokumenty nadesłane. Ponadto z zalegającej w aktach administracyjnych decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].12.2007r., Nr [...] wynika, iż działając w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., Dyrektor Izby Celnej uwzględnił w całości skargę objętą niniejszym postępowaniem i uchylił decyzje organu I i II instancji a postępowanie umorzył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. W związku z tym sąd dokonuje oceny skargi pod względem formalnym czy odpowiada ona określonym w ustawie wymogom, bez których spełnienia nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika ustanowionego zgodnie z przepisami ustawy p.p.s.a. Natomiast przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. wskazuje, iż do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przepis art. 35 § 2 p.p.s.a. rozstrzyga natomiast kwestię pełnomocnictwa osoby prawnej. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Z tego względu Sąd zwrócił się do skarżącej firmy za pośrednictwem Z. M. – pełnomocnika do doręczeń o wyjaśnienie kwestii reprezentowania A z siedzibą we L. i potwierdzenie tego stosownymi dokumentami w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania, korespondencja została dwukrotnie awizowana w urzędzie pocztowym. Zgodnie z treścią art. 73 p.p.s.a., dotyczącego tzw. instytucji "doręczenia zastępczego" w razie, gdy pismo nie może zostać doręczone w sposób przewidziany w art. 72 P.p.s.a. należy go złożyć na okres 7 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieścić w skrzynce na korespondencję. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zastosowanie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym - Dz. U.1999 Nr 62 poz. 697 (w jego obecnym brzmieniu), co oznacza, iż warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki - (por. J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006r., str.212). Przepis § 9 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowi, że w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, domownikowi lub administracji domu, doręczyciel zobowiązany jest do pozostawienia zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce odbiorczej w terminie siedmiu kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata, dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na potwierdzeniu odbioru oraz oddaje przesyłkę do właściwej pocztowej placówki oddawczej. Skuteczność doręczenia przesyłki w ww. trybie uzależniona jest od zawiadomienia adresata o tym, gdzie złożono kierowaną do niego korespondencję (por. wyrok SN z dnia 22.02.2001r., sygn. III RN 70/00 – publ. OSNAPiUS 2001/19 poz. 574). By można było przyjąć skutek prawidłowego doręczenia, doręczyciel powinien określić na tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres siedmiu dni w stosownej placówce pocztowej lub urzędzie gminy. W przedmiotowej sprawie listonosz, jak wynika z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 57 akt sądowych), pismo adresowane do Z. M., z uwagi na jego nieobecność, pozostawił w Urzędzie Pocztowym – [...], a zawiadomienie o tym umieścił w skrzynce pocztowej. Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 3 rozporządzenia, placówka pocztowa powtórnie awizowała ww. przesyłkę. Sąd stwierdza, iż wezwanie zostało skutecznie doręczone Z. M. – pełnomocnikowi do odbioru pism w postępowaniu sądowym w dniu 09 maja 2008r., a termin do jego wykonania upływał z dniem 09 czerwca 2008r. Bezsporne jest, iż skarżący prawidłowo wezwany (za pośrednictwem pełnomocnika do doręczeń) do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. jej podpisania, nie wykonał wezwania Sądu i skargi nie podpisał. Nie nadesłał także dokumentów wskazujących na sposób reprezentacji firmy A z siedzibą we L. Również podpisany pod skargą Z. M. nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu odnośnie wskazania czy jest on uprawiony do reprezentacji firmy z mocy przepisów statutowych czy też jest jej pracownikiem bądź pracownikiem organu nadrzędnego. Procesową konsekwencją nieuzupełnienia braków formalnych, a takim brakiem jest m.in. niedołączenie do skargi pełnomocnictwa, przedstawienie dokumentów wskazujących na sposób reprezentacji firmy czy też niepodpisanie skargi, jest stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi. Odnosząc się zaś do wniosku Dyrektora Izby Celnej, zawartym w odpowiedzi na skardze z dnia 21.12.2007r. o umorzenie postępowania z uwagi na uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż rozpatrzenie tego wniosku jest możliwe dopiero po zbadaniu czy skarga nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. Wobec tego, iż skarga w niniejszej sprawie obarczona jest brakami formalnymi, które w ustawowym terminie nie zostały uzupełnione zasadnym stało się jej odrzucenie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.