II SA/Rz 975/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi N. Z. O. Z. "I." Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia -skargę oddala- Postanowieniem z dnia [...] września 2009 roku, nr [...] Prezydent Miasta zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalno – usługowego o cześć usługową (usługi medyczno-rehabilitacyjne) na działkach nr ewid. 2232/1, 2332/2, 2333/1, 2333/2 położonych w K. przy ul. Cz. 13 do dnia 21 lipca 2010 roku, tj. na okres 12 miesięcy od daty złożenia wniosku w przedmiocie wydania decyzji. Postanowienie zostało doręczone stronom postępowania wraz ze stosownym pouczeniem, co do sposobu i terminu wniesienia od niego zażalenia. Spóła z o.o. I. otrzymała postanowienie w dniu 23 września 2009 roku – zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 13 akt adm. organu I instancji. W dniu 6 października 2009 roku I. sp. z o.o. wniosła zażalenie od postanowienia z dnia [...] września 2009 roku. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO w Krośnie wywiodło, że zażalenie zostało wniesione po upływie siedmiodniowego terminu, o jakim mowa w art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.). Kwestionowane postanowienie Prezydenta Miasta. zostało doręczone spółce w dniu 23 września 2009 roku. Termin do wniesienia zażalenie upływał zatem z końcem dnia 30 września 2009 roku. Wniesienie go w dniu 6 października 2009 roku determinuje zatem ocenę, iż jest ono spóźnione. We wniesionej na postanowienie SKO skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, I. sp. z o.o. zakwestionowała ustalenia organu, w przedmiocie daty doręczenia postanowienia Prezydenta Miasta. Wskazała, że postanowienie zostało doręczone pracownikowi spółki w dniu 30 października 2009 roku, co dowodzi zachowania terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji we właściwym zakresie ustaliły stan faktyczny istotny dla sprawy oraz poprawnie wskazały i zrekonstruowały treść norm stanowiących podstawę prawną wydanego postanowienia. W sprawie bezsporny jest fakt doręczenia postanowienia Prezydenta Miasta spółce I. Sporna jest natomiast kwestia dnia, w którym tego dokonano. Wstępnie należy odnotować, że niewpisanie przez odbiorcę na zwrotnym potwierdzeniu daty doręczenia przesyłki, w sytuacji gdy jednocześnie potwierdza jej otrzymanie własnoręcznym podpisem, nie powoduje nieskuteczności doręczenia – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 25 marca 1994 r., sygn. SA/Ł 212/93, publ. LexPolonica nr 328920. Art. 46 § 1 K.p.a. jednoznacznie wskazuje, że osoba odbierająca potwierdza odbiór pisma ze wskazaniem daty. Doręczyciel może uzupełnić te dany tylko w warunkach określonych w art. 46 § 2 K.p.a. Za przyjęciem, że postanowienie Prezydenta Miasta doręczono spółce I. w dniu 23 września 2009 roku przemawiają dodatkowo następujące okoliczności: – każda z sześciu stron postępowania przed organem I instancji otrzymała postanowienie w okresie od 22 do 24 września 2009 roku; – wszystkie zwrotne potwierdzenia odbioru zostały wypełnione przez tę samą osobę, tym samym długopisem/piórem, co wskazuje, że musiało to nastąpić pomiędzy datą wydania postanowienia – 21 września 2009 roku, a datą najwcześniejszego doręczenia – 22 września 2009 roku; – umieszczony na zawrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia spółce I. podpis doręczyciela oraz data doręczenia pod względem odwzorowania graficznego jest identyczny z tym, jaki został zamieszczony przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia adresowanego do Z. Z.. Z. Z. swym podpisem potwierdził datę doręczenia – 23 września 2009 roku. Przemawia to za ustaleniem, że postanowienie doręczono spółce w tym samym dniu co Z. Z., tj., w dniu 23 września 2009 roku; – pisemne wyjaśnienia doręczyciela P. D., który potwierdza, że doręczył przesyłkę osobiście w dniu 23 września 2009 roku. W ocenie Sądu wskazane okoliczności dezawuują stanowisko przedstawione przez skarżącą spółkę. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że brak pieczątki firmy spółki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie niweczy skuteczności doręczenia. Sąd zauważa, iż w całym postępowaniu, zarówno przed organem I, jak i II instancji spółka wyłącznie raz posłużyła się pieczątką przy potwierdzeniu odbioru korespondencji – zpo zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, (k. 10 akt adm. organu I instancji). Co więcej, w postępowaniu sądowym, na dwa zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji, wyłącznie jedno jest zaopatrzone pieczęcią spółki. Prowadzi to do wniosku, że skarżąca spółka niekonsekwentnie realizuje przyjęty przez siebie jako wzorcowy sposób potwierdzania korespondencji. Odnotować trzeba, że spółka z powodu braku pieczęci kwestionuje wyłącznie jedno doręczenie, podczas gdy wzmiankowanym brakiem obarczonych jest ich znacznie więcej. Odnosząc się do pisma Urzędu Miasta z dnia 9 listopada 2009 roku (k. 12 akt adm. organu II instancji), które ma potwierdzać, że postanowienie Prezydenta Miasta nie mogło zostać doręczone w dniu 23 września 2009 roku Sąd zauważa, że w jego treści, jako okres w którym nie doszło do doręczenia wskazuje się 1 września 2009 roku do 6 listopada 2009 roku. Opierając się na jego treści należałoby zatem przyjąć, że postanowienie nie zostało doręczone spółce również i w dniu 30 września 2009 roku. Zarówno data przyjęta przez organ, jak i stronę skarżącą nie mogłaby więc zostać uznana za wiarygodną. Uwzględniając dotychczasowe uwagi Sąd stwierdza, że nie ma podstaw by twierdzić, że postanowienie Prezydent Miasta z dnia [...] września 2009 roku zostało doręczone spółce I. w dniu 30 września 2009 roku. Sąd przyjął, że data doręczenia wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest prawidłowa, co przesądza z jednej strony o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, z drugiej zaś, o legalności zaskarżonego postanowienia SKO. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.