II SA/Rz 98/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku G.B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi G.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2020 r. sygn. II SA/Rz 98/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi (podanie nr PESEL) przez G.B. (dalej: "Skarżąca"). Odpis postanowienia został doręczony Skarżącej dnia 5 czerwca 2020 r. (pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki, k-34 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. II SPP/Rz158/20 ustanowiony został dla skarżącej pełnomocnik z urzędu adwokat, który pismami z dnia 22 września 2020 r., nadanymi w dniu 24 września (data stempla na kopercie), złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, a także wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie wskazał numer PESEL Skarżącej. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik wskazał na niewiedzę i brak doświadczenia Skarżącej, która nie posiada wykształcenia prawniczego. W dobie szczególnej ochrony danych osobowych Skarżąca była przekonana, że takie dane jak PESEL można uzupełnić tylko w sądzie lub na urzędowym druku. Podniósł także okoliczności związane z ubieganiem się przez Skarżącą w ramach instytucji prawa pomocy o ustanowienie adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Z kolei możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać. Sąd uznał, że wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Dodać należy, że Skarżąca dochowała terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. i spełniła pozostałe warunki określone tym przepisem – tj. dokonała czynności, której uchybiła oraz uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Sąd uwzględnił podnoszoną we wniosku kwestię ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w postaci pełnomocnika z urzędu z racji oceny indywidualnej dotyczącej zawiłości proceduralnych oraz obaw związanych z ewentualnymi nieprawidłowościami dotyczącymi ochrony danych osobowych, które Skarżąca jako osoba bez stosownego przygotowania zawodowego sygnalizowała. Zaistniałe okoliczności miały wpływ na ocenę wniosku o przywrócenie terminu, dlatego zasadnym jest przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Z tych przyczyn, Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a., orzekł o przywróceniu uchybionego terminu, jak w sentencji.