II SA/Rz 981/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku H.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie klauzuli ostateczności - p o s t a n a w i a - przywrócić termin do wniesienia skargi Wnioskiem z dnia 3 lipca 2015 r. H.M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Uzasadniając wniosek podała, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 14 maja 2015 r., który zmarł trzy dni później, a przed śmiercią nie poinformował jej o wydanym rozstrzygnięciu. Ze względu na fakt, że mieszka w USA, zazwyczaj z pełnomocnikiem kontaktowała się drogą mailową. O śmierci pełnomocnika oraz wydanym postanowieniu skarżąca powzięła wiedzę w wyniku rozmowy telefonicznej w dniu 29 czerwca 2015 r., po czym niezwłocznie zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na wniosek Kolegium wniosło o odrzucenie skargi, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 Ppsa). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek H.M. jako dopuszczalny podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. Skarżąca dochowała bowiem 7-dniowego terminu przewidzianego na złożenie wniosku, a wraz z wnioskiem złożyła skargę. Jak podała w wyjaśnieniach i czemu nie przeczy organ, wiedzę o wydanym postanowieniu powzięła w dniu 29 czerwca 2015 r. i Sąd uznaje, że z tą datą ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Analizując natomiast wniosek pod kątem braku winy skarżącej w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi Sąd uznaje, że wniosek jako zasadny podlega uwzględnieniu. Okolicznością bezsporną jest fakt, że zaskarżone postanowienie doręczono zawodowemu pełnomocnikowi skarżącej w piątek 14 maja 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych) oraz śmierci tego pełnomocnika w poniedziałek 17 maja 2015 r. (kserokopia odpisu skróconego aktu zgonu, k. 8 akt). Jest zatem prawdopodobne, że po odebraniu tego postanowienia, z uwagi na dni ustawowo wolne od pracy bądź dni równorzędne z nimi (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. I OPS 1/11, dostępna na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz miejsce zamieszkania skarżącej pełnomocnik mógł nie poinformować jej o fakcie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Co istotne organ nie neguje, aby skarżąca powzięła wiedzę o zaskarżonym postanowieniu wcześniej, niż w dniu 29 czerwca 2015 r., a zatem, że jej wniosek jako niezasadny nie powinien zostać uwzględniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa Sąd przywrócił H.M. termin do wniesienia skargi.